Γιόσεφ Κεδίκογλου und das Griechische rechte Reich..

Πρώτα έχουμε το κλισέ "όλοι να καταδικάσουν την τρομοκρατία χωρίς υποσημειώσεις και χωρίς αστερίσκους", ποινικοποιώντας, έτσι, και την αναζήτηση των αιτιών που μπορεί να οδηγούν κάποιους σε αντίστοιχες πράξεις. 

Έπειτα έχουμε το κατάπτυστο βίντεο με αυτή την απίστευτη κοπτορραπτική της νέας "δημοκρατίας", που άλλαξε τα φώτα στα λεγόμενα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (στο οποίο και πάλι δεν έλεγε όσα του καταλόγιζαν), συνοδευόμενο από τα πολωτικά και πέρα για πέρα διαστρεβλωτικά σχόλια του εκπροσώπου της κυβέρνησης. Και αφού δόθηκε το αυθεντικό βίντεο στη δημοσιότητα, η νέα “δημοκρατία” επιμένει να συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο.. Είναι σοβαροί; Ρητορική ερώτηση.. Όπως ρητορική θα ήταν και το αν έχουν καθόλου ντροπή – δεν έχουν, προφανώς. Φαίνεται, δυστυχώς, πως η απουσία της είναι μάλλον αναγκαία συνθήκη για να γίνει κανείς πολιτικός (πλην εξαιρέσεων θέλω να ελπίζω, δεν μπορεί, θα υπάρχουν, δε θέλω να είμαι άδικη). 

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι μόνο θέμα ντροπής. Σε συνδυασμό με την ευρύτερη πολιτική που ακολουθούν, τέτοιες ενέργειες φτάνουν να γίνονται έως και απειλητικές για την εθνική ασφάλεια – και το έθνος είμαστε ΕΜΕΙΣ, εγώ κι εσύ που το διαβάζεις, κι η μάνα σου, ο αδερφός σου, η κόρη σου, οι φίλοι σου.  Όταν το κυβερνών κόμμα καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους, μάλλον έχουμε περάσει σε αρκετά επικίνδυνη φάση ή προσπαθούν να μας περάσουν σε τέτοια, έστω. Μήπως είναι καλά να αρχίσουν να παίρνουν πόδι πριν τα πράγματα εξοκείλουν πολύ περισσότερο; Αυτοί και τα τηλεοπτικά κανάλια μαζί, που αν κάποιος δε βγαίνει απ’το σπίτι του και δεν έχει άλλους τρόπους ενημέρωσης, σίγουρα ζει σε μία εικονική κυβερνητική πραγματικότητα.  Ας πάνε στον αγύριστο, γιατί δεν είμαστε πολύ μακριά απ’το να πάμε εμείς, έτσι που πάμε. Μας θυσιάζουν όλους για να πίνουν καφέ με τους αρχηγούς άλλων κρατών και να νιώθουν κάποιοι (στην πολύ αθώα εκδοχή), δεν ψοφάμε αρκετά γρήγορα και θα μας βάλουν και να σφαχτούμε μεταξύ μας μια ώρα αρχύτερα;

Όχι ότι θα μπούμε στον κόπο να το κάνουμε στην κυριολεξία, *ΕΥΤΥΧΩΣ*, όμως με τόση αντιπάθεια που καλλιεργείται μεταξύ μας, που για κάποιους έχει ήδη γίνει μίσος, φοβάμαι ότι προτιμάμε να  ανεχόμαστε τα χειρότερα, φτάνει ο δίπλα, που έχει άλλη γνώμη από εμάς ως προς τον τρόπο που μπορούν να φτιάξουν τα πράγματα, να γονατίσει..

Δεν είναι αστείο, δεν είναι ασήμαντο αυτό το τελευταίο περιστατικό στο οποίο εμπλέκεται το κυβερνών κόμμα. Δεν πρέπει να το προσπεράσουμε ως τέτοιο. Αν πρέπει να καταδικάσουμε κάτι, είναι τέτοιες ενέργειες, και βάλτε και "υποσημειώσεις και αστερίσκους", πολλές υποσημειώσεις και πολλούς αστερίσκους, παρακαλώ, στην καταδίκη και αυτής της πράξης, και των τρομοκρατικών ενεργειών, ερευνήστε τα αίτια, βάλτε ΠΟΛΛΕΣ υποσημειώσεις! Διότι οι παρωπίδες θα γίνουν μάσκα για τον ύπνο και θα τον πάρουμε όλοι μας.

________

* Το βίντεο που έφτιαξε η νδ
* Οι δηλώσεις του Κεδίκογλου που το συνόδευαν: "Ο κατά δήλωσή του αναρχικός και φιλοτρομοκράτης Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, ο οποίος παραμένει ακόμα και τώρα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στοχοποιεί σε ομιλία του το Mall, τέσσερις ημέρες πριν από το τρομοκρατικό χτύπημα και καλεί απροκάλυπτα τους συντρόφους του να πάρουν τα όπλα"
* Τι πραγματικά είπε ο Διαμαντόπουλος

Λίγη καλή προαίρεση και λίγη καλή θέληση, γαμώτο! Λίγη ενότητα και λίγο openness, λίγος σεβασμός και λίιιιγη αγάπη (τολμήστε την, δεν κάνει κακό..)!

Μ’έχει κουράσει ΤΟΣΟ να βλέπω γύρω μου φανατισμό και ΜΙΣΟΣ, τόσο μίσος τελευταία! Πού τη βρίσκουν την ενέργεια για τόσο μίσος, αριστεροί και δεξιοί, οπαδοί ομάδων, και δε συμμαζεύεται, και δε βρίσκουν την ενέργεια για θετικές σκέψεις και πράξεις; Γιατί τόση προθυμία να δηλητηριάζουν την ψυχή τους, απλώς για να βγάζουν κακία; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί.. Γιατί πρέπει να σκοτώνονται μεταξύ τους, ακόμα, ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ, γαμώ το κέρατό τους! ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ! Πέρασε αυτός, πάει, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι μόνο ένας έφταιγε, έτσι, για να κάνουμε τη χάρη σε κάποιους (που δεν έφταιγε μόνο μία πλευρά), ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟ, ΓΑΜΩΤΟ! ΕΙΜΑΤΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ! ΔΙΟΧΕΤΕΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ *ΟΛΟΙ* *ΜΑΖΙ* ΜΠΡΟΣΤΑ, ΓΑΜΩΤΟ, ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΞΑΝΑΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ! ΣΙΧΤΙΡ ΠΙΑ!

Να βγούμε από το Ευρώ, να καταστραφεί η Ευρώπη, να μάθουν αυτοί! (Ορμώμενη από συζητήσεις στα «σόσιαλ μίντια» (:p ).)

Κάτι μου λέει, όμως, πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για τον πάτο, και δε μας φταίει η ΕΕ γι’αυτό που ζούμε τώρα, αλλά  που μας άρεσε να ζούμε σαν βδέλλες και να θεωρούμε όσους πήγαιναν με τον σταυρό στο χέρι κορόιδα. Έξω από την ΕΕ γιατί θα βρούμε αξιοπρέπεια; Η ΕΕ την έχει πάρει από τους ελληνάρες, ή μήπως αυτοί την έχουν ξεχάσει γιατί δεν τους βόλευε τόσα χρόνια; Ούτε ελπίζω, ούτε περιμένω τίποτα από το συνονθύλευμα ανθρώπων του οποίου είμαστε μέρος - και το οποίο δεν μπορώ να αποκαλέσω κοινωνία. Κι αν μας τη λένε, και μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, και είναι πραγματικά άδικο αυτό για τα χλωρά, είναι ψέματα ότι τα χλωρά ήταν και είναι η μειοψηφία; Όλοι γκρινιάζουν και διαμαρτύρονται και “επαναστατούν” και εξανίστανται και καταγγέλλουν, αλλά παράλληλα συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν, παρκάρουν παράνομα, πετούν σκουπίδια όπου να’ναι, καταπατούν, ζητούν και δίνουν φακελάκια, και πάει λέγοντας. Τι άλλαξε, δηλαδή, στους ελληνάρες, ώστε εάν φύγουμε από την ΕΕ ή το ευρώ, θα υποφέρουμε στωικά και θα γίνουμε παράδεισος μια μέρα; Αν ήσουν από κάποια άλλη χώρα της ΕΕ και μάθαινες ότι αυτοί εκεί στην Ελλάδα δήλωναν χωράφια που δεν έχουν, έκαναν τις επιδοτήσεις που δεν δικαιούνταν μερσεντές αντί για καλλιέργειες που έπρεπε να αλλάξουν,  μετά ζητούσαν και έπαιρναν αποζημιώσεις για τις καλλιέργειες που έπρεπε να είχαν αλλάξει αλλά έγιναν λουλούδια στα μπουζούκια (και χρησιμοποιώ ένα μονάχα παράδειγμα, για να μη γράψω βιβλίο εδώ, αν πιάσω κάθε κλάδο έναν-έναν), έπαιρναν δάνεια, όχι για να αποκτήσουν κάτι που χρειάζονται, αλλά για να το παίζουν μεγιστάνες και καλοπερασάκηδες, και έβλεπες, τώρα, ότι πτωχεύουν, θα τους λυπόσουν, ή θα τους έδινες κι άλλη μία να πάνε στο διάολο – συγγνώμη κιόλας; Δε θεωρώ ότι μας έχουν αντιμετωπίσει σωστά ως χώρα και οι εταίροι μας στην ΕΕ, κατόπιν εορτής - ήμουν και μικρή τότε - θεωρώ ότι ήταν λάθος να μπούμε στο ευρώ (αλλά θετικό που μπήκαμε στην ΕΟΚ), αλλά τώρα, νομίζω, θα μας κάνει κακό να βγούμε, πόσω μάλλον για ένα γινάτι, έτσι για να τους μπούμε στο μάτι, και να τους δείξουμε εμείς! Ανάγκη δε μας έχει κανένας, δυστυχώς δεν έχουμε κάτι να δώσουμε, ως χώρα, που δεν μπορούν να το βρουν αλλού. Αν χρωστάμε κάτι στον εαυτό μας, αυτό είναι να γίνουμε λίγο πιο έντιμοι, και να σεβόμαστε τους γύρω και το περιβάλλον μας. Αλλά για την έλλειψη αυτών δε μας έχει φταίξει ούτε η ΕΕ, ούτε το ευρώ, δυστυχώς. Δυστυχώς γιατί τότε τα πράγματα θα έφτιαχναν πολύ εύκολα. Αλλά ο δρόμος της Αρετής δεν είναι ο εύκολος δρόμος, κι εμείς βολευτήκαμε με τον σύντομο..

Η Ελλάδα και το Ευρώ και η Μαγική Σφαίρα

Τι σημαίνουν όλα αυτά τα σενάρια; Αποχώρησης ή μη αποχώρησης, τόσο τοις εκατό, κάτι άλλο τοις εκατό. Σε τι, πραγματικά, χρησιμεύουν οι χρησμοί; Γιατί πληρώνονται άνθρωποι για να προβλέπουν εκβάσεις, γιατί διαβάζουμε προβλέψεις; Γιατί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στα ζώδια και στα μέντιουμ θεωρούν σοβαρές τις προβλέψεις πολιτικών και οικονομικών αναλυτών; Αφορμή γι’αυτό το άρθρο στάθηκε μία ακόμη πρόβλεψη τύπου «40% πιθανότητες αποχώρησης από το ευρώ έχει η Ελλάδα» . Και τι πάει να πει αυτό; Ότι εάν παραμείνει, ε, ο αναλυτής είχε προβλέπει κατά 60% ότι θα παρέμενε, κι αν αποχωρήσει ότι είχε προβλέψει με μεγάλη βεβαιότητα ότι θα έφευγε; Και τι προσφέρει μια τέτοια «πρόβλεψη» σε οποιονδήποτε, πέρα από «κουβέντα να γίνεται και το όνομά μου ν’ακούγεται»; Βοηθούν τη χώρα, την Ευρωζώνη, ή τις αγορές να αποφασίζουν καλύτερα αυτές οι προβλέψεις, που δεν είναι και προβλέψεις, αφού περιέχουν κάθε φορά τουλάχιστον δύο διαφορετικές εκβάσεις;

Η ανάλυση των γεγονότων είναι άλλη ιστορία. Η διερεύνηση των αιτιών και οι προτάσεις λύσεων είναι κάτι διαφορετικό από τις προβλέψεις. Ταπεινά θεωρώ ότι είναι πολύ πιο σοβαρή δουλειά και χρήσιμη. Βοηθά στη μάθηση από τα λάθη, και στη διόρθωσή τους, στη βελτίωση. Βοηθά στη συζήτηση γύρω από δεδομένα και στην αναζήτηση προοπτικών και οδών επίτευξης των ζητουμένων. Οι χρησμοί σε τι ακριβώς βοηθούν, πέρα από τη δημιουργία κουτσομπολιού επιστημονικού επιπέδου; Αν κάνουν κάτι, είναι να αποσταθεροποιούν τις αγορές γενικότερα, οι οποίες έχουν αποδείξει ότι δε δρουν καθόλου λογικά, αλλά υστερικά, και ενδεχομένως βοηθούν κάποιους να κερδίζουν πολλά κάθε φορά που μία νέα προφητεία κάνει την εμφάνισή της, εφόσον γνωρίζουν πόσο εύκολα πανικοβάλλονται οι «αγορές». Τι άλλο προσφέρουν πέρα απ’το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά κερδοσκοπικών παιχνιδιών; Και γιατί ασχολείται τόσος κόσμος και τόσα σοβαρά έντυπα μαζί τους;

Μπορεί να το βλέπω εντελώς κοντόφθαλμα και να υπάρχει κάποια χρησιμότητα που δεν μπορώ να διακρίνω. Οπότε το θέτω προς συζήτηση.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε; Καταναλωτές ως Πολίτες – ασκώντας οικονομική, κοινωνική και εξωτερική πολιτική.

Καιρό έχω να γράψω. Για την ιστορία, λείπω από την πατρίδα και ασχολούμαι με ακαδημαϊκά θέματα – ως εκ τούτου δε ζω την καθημερινότητά μου στην Ελλάδα ώστε να παίρνω αφορμές μεν, κι από την άλλη δε μου λείπει πια το γράψιμο!

Αφορμή, πάντως, γι’αυτό το κειμενάκι, ήταν μία ακόμα βόλτα μου σε σούπερ μάρκετ εδώ, στην Ελλάδα. Το σούπερ μάρκετ θα μπορούσε να είναι και άλλο εμπορικό κατάστημα, με ρούχα για παράδειγμα. Κι εκεί έχω προσέξει το ίδιο. Ότι, δηλαδή, κάθε φορά που ψωνίζω οτιδήποτε, βλέπω ότι είμαι η μόνη που κοιτάει μία-μία τις συσκευασίες, ή τα ρούχα, για να δει από πού είναι το προϊόν.. Κάτι που έκανα ανέκαθεν, για πολιτικούς (με την ουσιαστική σημασία του όρου) λόγους. Κι έχουμε όλοι ένα λόγο παραπάνω, υπό τις παρούσες συνθήκες, να το κάνουμε, για να στηρίξουμε και την οικονομία μας. ΜΑΣ.

Πέρα, όμως, από τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας, θα έπρεπε, ίσως, να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, ότι είναι μεγάλη υποκρισία να γκρινιάζουμε για την πολιτική της τουρκίας απέναντι στη χώρα μας, για παράδειγμα, και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ή για την πολιτική του ισραήλ απέναντι στους παλαιστίνιους, να τα βάζουμε με τη δική μας εξωτερική πολιτική – που δεσμεύεται από διεθνείς συμβάσεις, συμμαχίες και συγκυρίες – και εμείς οι ίδιοι να στηρίζουμε τις οικονομίες αυτών των χωρών – ή όποιων άλλων με την πολιτική των οποίων διαφωνούμε (με την προϋπόθεση ότι έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο) – αγοράζοντας τα προϊόντα τους!

Πολιτική ασκούμε ΟΛΟΙ μας, στην καθημερινότητά μας, και εφόσον ζούμε σε μία καπιταλιστική κοινωνία, ενταγμένη σε ένα ευρύτερο καπιταλιστικό σύστημα – καλώς ή κακώς, δεν κρίνω αυτό εδώ τώρα –, σαν καταναλωτές έχουμε περισσότερη δύναμη, παρά σαν διαδηλωτές. Πιο πολλά θα καταφέρναμε με έναν συνειδητοποιημένο τρόπο ζωής, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, παρά βγαίνοντας κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους ακόμα και για ψύλλου πήδημα, ή γιατί δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε – οπότε πλέον και η διαδήλωση χάνει την αξία της και κανείς πολιτικός, συνεπώς, δεν της δίνει σημασία. Δεν μπορείς να φωνάζεις «λύκος» κάθε μέρα, επειδή δε σου χαρίζει πια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρήματα για χωράφια που δεν έχεις ώστε να πάρεις μερσεντές και κλείνεις με τρακτέρ τους δρόμους, επειδή θέλουν να αξιολογούν τη δουλειά που κάνεις στα πανεπιστήμια, επειδή σου ζητούν να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για τη θέση που θέλεις να καταλάβεις, επειδή δεν έχουν ζαμπόν τα σάντουιτς του κυλικείου – οπότε τι πιο λογικό απ’το να κάνεις κατάληψη του σχολείου! – , δε μπορεί κάθε μειοψηφία να θεωρεί εαυτόν το απόλυτο δίκαιο, και να παρακωλύει όποτε γουστάρει, γιατί έτσι κρίνει ότι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, την ομαλή λειτουργία του κράτους ΜΑΣ, και να περιμένεις όταν ο λύκος πραγματικά φανεί, κι έχεις πραγματικό λόγο να βγεις στους δρόμους ή να απεργήσεις – το ότι έχουμε χάσει το νόημα της απεργίας, που είναι παύση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και ΟΧΙ κλείσιμο δρόμων και άλλα παρόμοια είναι άλλη ιστορία – να σου δώσει πραγματικά σημασία ο πολιτικός.

Σαν καταναλωτές, όμως, έχουμε δύναμη. Ακόμα κι αν ένα ελληνικό προϊόν είναι πιο ακριβό, ας το προτιμήσουμε. Εάν τα εισαγόμενα μένουν στα ράφια, κάποια στιγμή και οι άλλες εταιρίες θα αναγκαστούν να προμηθεύονται από Έλληνες παραγωγούς. Και αν λειτουργήσει σωστά και το κράτος – εμποδίζοντας τη δημιουργία καρτέλ, πχ – τότε οι τιμές θα πέσουν. Και είναι σημαντικό να μην κοιτάμε μόνο τη «μάρκα», αλλά κυρίως τη χώρα παραγωγής / προέλευσης. Διότι πολλές ελληνικές (;) εταιρίες εισάγουν από άλλες χώρες. Σχεδόν όλη η κάπαρη, οι λιαστές ντομάτες, τα στραγάλια, αλλά και οι κάλτσες – για παράδειγμα – έρχονται από την τουρκία. Ακόμα κι αν η εταιρία είναι ελληνική, τα προϊόντα έχουν καλλιεργηθεί / φτιαχτεί εκεί. Και αγοράζοντάς τα στηρίζουμε κυρίως την οικονομία εκείνης της χώρας. Και γιατί, στο κάτω-κάτω, να αγοράσω φασολάκια που έχουν έρθει από την Πολωνία, και όχι ελληνικά; Γιατί να πάρω γιαούρτι από γάλα Γερμανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, και όχι από ελληνικό; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βλέπουμε, πριν βάλουμε κάτι στο καλάθι μας, πριν δοκιμάσουμε ένα ρούχο, από πού προέρχεται; Γιατί ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ τόσο πολύ να είμαστε πολίτες;

Η μικρή Ελλάδα, καλώς ή κακώς, μέχρι ένα σημείο μπορεί να διαπραγματεύεται, τουλάχιστον όπως έχουν έως τώρα τα πράγματα, και ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες. Δεν μπορεί επισήμως το κράτος να μπλοκάρει ή να μποϊκοτάρει τις εισαγωγές για να στηρίξει την εγχώρια οικονομία ή να ασκήσει εξωτερική πολιτική, ούτε να ζητήσει επισήμως από τους καταναλωτές να το κάνουν. Ανήκει σε ένα πλήθος διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, για παράδειγμα, και κάτι τέτοιο θα επέσυρε ποινή. Οι Έλληνες Πολίτες, όμως, δε δεσμεύονται από καμία σύμβαση, και μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική πολιτική, ως συνειδητοποιημένοι καταναλωτές, εν προκειμένω, και μεταξύ άλλων. Όχι να θεωρούν ότι ασκούν το πολιτικό τους καθήκον με το να ρίχνουν ένα φακελάκι στην κάλπη κάθε τόσα χρόνια (συνήθως τέσσερα ;ρ), και να ησυχάζουν τη συνείδησή τους κατεβαίνοντας σε κάθε λογής πορεία ή αποκλεισμό διαμαρτυρίας.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε;