Να βγούμε από το Ευρώ, να καταστραφεί η Ευρώπη, να μάθουν αυτοί! (Ορμώμενη από συζητήσεις στα «σόσιαλ μίντια» (:p ).)

Κάτι μου λέει, όμως, πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για τον πάτο, και δε μας φταίει η ΕΕ γι’αυτό που ζούμε τώρα, αλλά  που μας άρεσε να ζούμε σαν βδέλλες και να θεωρούμε όσους πήγαιναν με τον σταυρό στο χέρι κορόιδα. Έξω από την ΕΕ γιατί θα βρούμε αξιοπρέπεια; Η ΕΕ την έχει πάρει από τους ελληνάρες, ή μήπως αυτοί την έχουν ξεχάσει γιατί δεν τους βόλευε τόσα χρόνια; Ούτε ελπίζω, ούτε περιμένω τίποτα από το συνονθύλευμα ανθρώπων του οποίου είμαστε μέρος - και το οποίο δεν μπορώ να αποκαλέσω κοινωνία. Κι αν μας τη λένε, και μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, και είναι πραγματικά άδικο αυτό για τα χλωρά, είναι ψέματα ότι τα χλωρά ήταν και είναι η μειοψηφία; Όλοι γκρινιάζουν και διαμαρτύρονται και “επαναστατούν” και εξανίστανται και καταγγέλλουν, αλλά παράλληλα συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν, παρκάρουν παράνομα, πετούν σκουπίδια όπου να’ναι, καταπατούν, ζητούν και δίνουν φακελάκια, και πάει λέγοντας. Τι άλλαξε, δηλαδή, στους ελληνάρες, ώστε εάν φύγουμε από την ΕΕ ή το ευρώ, θα υποφέρουμε στωικά και θα γίνουμε παράδεισος μια μέρα; Αν ήσουν από κάποια άλλη χώρα της ΕΕ και μάθαινες ότι αυτοί εκεί στην Ελλάδα δήλωναν χωράφια που δεν έχουν, έκαναν τις επιδοτήσεις που δεν δικαιούνταν μερσεντές αντί για καλλιέργειες που έπρεπε να αλλάξουν,  μετά ζητούσαν και έπαιρναν αποζημιώσεις για τις καλλιέργειες που έπρεπε να είχαν αλλάξει αλλά έγιναν λουλούδια στα μπουζούκια (και χρησιμοποιώ ένα μονάχα παράδειγμα, για να μη γράψω βιβλίο εδώ, αν πιάσω κάθε κλάδο έναν-έναν), έπαιρναν δάνεια, όχι για να αποκτήσουν κάτι που χρειάζονται, αλλά για να το παίζουν μεγιστάνες και καλοπερασάκηδες, και έβλεπες, τώρα, ότι πτωχεύουν, θα τους λυπόσουν, ή θα τους έδινες κι άλλη μία να πάνε στο διάολο – συγγνώμη κιόλας; Δε θεωρώ ότι μας έχουν αντιμετωπίσει σωστά ως χώρα και οι εταίροι μας στην ΕΕ, κατόπιν εορτής - ήμουν και μικρή τότε - θεωρώ ότι ήταν λάθος να μπούμε στο ευρώ (αλλά θετικό που μπήκαμε στην ΕΟΚ), αλλά τώρα, νομίζω, θα μας κάνει κακό να βγούμε, πόσω μάλλον για ένα γινάτι, έτσι για να τους μπούμε στο μάτι, και να τους δείξουμε εμείς! Ανάγκη δε μας έχει κανένας, δυστυχώς δεν έχουμε κάτι να δώσουμε, ως χώρα, που δεν μπορούν να το βρουν αλλού. Αν χρωστάμε κάτι στον εαυτό μας, αυτό είναι να γίνουμε λίγο πιο έντιμοι, και να σεβόμαστε τους γύρω και το περιβάλλον μας. Αλλά για την έλλειψη αυτών δε μας έχει φταίξει ούτε η ΕΕ, ούτε το ευρώ, δυστυχώς. Δυστυχώς γιατί τότε τα πράγματα θα έφτιαχναν πολύ εύκολα. Αλλά ο δρόμος της Αρετής δεν είναι ο εύκολος δρόμος, κι εμείς βολευτήκαμε με τον σύντομο..

Η Ελλάδα και το Ευρώ και η Μαγική Σφαίρα

Τι σημαίνουν όλα αυτά τα σενάρια; Αποχώρησης ή μη αποχώρησης, τόσο τοις εκατό, κάτι άλλο τοις εκατό. Σε τι, πραγματικά, χρησιμεύουν οι χρησμοί; Γιατί πληρώνονται άνθρωποι για να προβλέπουν εκβάσεις, γιατί διαβάζουμε προβλέψεις; Γιατί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στα ζώδια και στα μέντιουμ θεωρούν σοβαρές τις προβλέψεις πολιτικών και οικονομικών αναλυτών; Αφορμή γι’αυτό το άρθρο στάθηκε μία ακόμη πρόβλεψη τύπου «40% πιθανότητες αποχώρησης από το ευρώ έχει η Ελλάδα» . Και τι πάει να πει αυτό; Ότι εάν παραμείνει, ε, ο αναλυτής είχε προβλέπει κατά 60% ότι θα παρέμενε, κι αν αποχωρήσει ότι είχε προβλέψει με μεγάλη βεβαιότητα ότι θα έφευγε; Και τι προσφέρει μια τέτοια «πρόβλεψη» σε οποιονδήποτε, πέρα από «κουβέντα να γίνεται και το όνομά μου ν’ακούγεται»; Βοηθούν τη χώρα, την Ευρωζώνη, ή τις αγορές να αποφασίζουν καλύτερα αυτές οι προβλέψεις, που δεν είναι και προβλέψεις, αφού περιέχουν κάθε φορά τουλάχιστον δύο διαφορετικές εκβάσεις;

Η ανάλυση των γεγονότων είναι άλλη ιστορία. Η διερεύνηση των αιτιών και οι προτάσεις λύσεων είναι κάτι διαφορετικό από τις προβλέψεις. Ταπεινά θεωρώ ότι είναι πολύ πιο σοβαρή δουλειά και χρήσιμη. Βοηθά στη μάθηση από τα λάθη, και στη διόρθωσή τους, στη βελτίωση. Βοηθά στη συζήτηση γύρω από δεδομένα και στην αναζήτηση προοπτικών και οδών επίτευξης των ζητουμένων. Οι χρησμοί σε τι ακριβώς βοηθούν, πέρα από τη δημιουργία κουτσομπολιού επιστημονικού επιπέδου; Αν κάνουν κάτι, είναι να αποσταθεροποιούν τις αγορές γενικότερα, οι οποίες έχουν αποδείξει ότι δε δρουν καθόλου λογικά, αλλά υστερικά, και ενδεχομένως βοηθούν κάποιους να κερδίζουν πολλά κάθε φορά που μία νέα προφητεία κάνει την εμφάνισή της, εφόσον γνωρίζουν πόσο εύκολα πανικοβάλλονται οι «αγορές». Τι άλλο προσφέρουν πέρα απ’το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά κερδοσκοπικών παιχνιδιών; Και γιατί ασχολείται τόσος κόσμος και τόσα σοβαρά έντυπα μαζί τους;

Μπορεί να το βλέπω εντελώς κοντόφθαλμα και να υπάρχει κάποια χρησιμότητα που δεν μπορώ να διακρίνω. Οπότε το θέτω προς συζήτηση.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε; Καταναλωτές ως Πολίτες – ασκώντας οικονομική, κοινωνική και εξωτερική πολιτική.

Καιρό έχω να γράψω. Για την ιστορία, λείπω από την πατρίδα και ασχολούμαι με ακαδημαϊκά θέματα – ως εκ τούτου δε ζω την καθημερινότητά μου στην Ελλάδα ώστε να παίρνω αφορμές μεν, κι από την άλλη δε μου λείπει πια το γράψιμο!

Αφορμή, πάντως, γι’αυτό το κειμενάκι, ήταν μία ακόμα βόλτα μου σε σούπερ μάρκετ εδώ, στην Ελλάδα. Το σούπερ μάρκετ θα μπορούσε να είναι και άλλο εμπορικό κατάστημα, με ρούχα για παράδειγμα. Κι εκεί έχω προσέξει το ίδιο. Ότι, δηλαδή, κάθε φορά που ψωνίζω οτιδήποτε, βλέπω ότι είμαι η μόνη που κοιτάει μία-μία τις συσκευασίες, ή τα ρούχα, για να δει από πού είναι το προϊόν.. Κάτι που έκανα ανέκαθεν, για πολιτικούς (με την ουσιαστική σημασία του όρου) λόγους. Κι έχουμε όλοι ένα λόγο παραπάνω, υπό τις παρούσες συνθήκες, να το κάνουμε, για να στηρίξουμε και την οικονομία μας. ΜΑΣ.

Πέρα, όμως, από τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας, θα έπρεπε, ίσως, να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, ότι είναι μεγάλη υποκρισία να γκρινιάζουμε για την πολιτική της τουρκίας απέναντι στη χώρα μας, για παράδειγμα, και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ή για την πολιτική του ισραήλ απέναντι στους παλαιστίνιους, να τα βάζουμε με τη δική μας εξωτερική πολιτική – που δεσμεύεται από διεθνείς συμβάσεις, συμμαχίες και συγκυρίες – και εμείς οι ίδιοι να στηρίζουμε τις οικονομίες αυτών των χωρών – ή όποιων άλλων με την πολιτική των οποίων διαφωνούμε (με την προϋπόθεση ότι έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο) – αγοράζοντας τα προϊόντα τους!

Πολιτική ασκούμε ΟΛΟΙ μας, στην καθημερινότητά μας, και εφόσον ζούμε σε μία καπιταλιστική κοινωνία, ενταγμένη σε ένα ευρύτερο καπιταλιστικό σύστημα – καλώς ή κακώς, δεν κρίνω αυτό εδώ τώρα –, σαν καταναλωτές έχουμε περισσότερη δύναμη, παρά σαν διαδηλωτές. Πιο πολλά θα καταφέρναμε με έναν συνειδητοποιημένο τρόπο ζωής, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, παρά βγαίνοντας κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους ακόμα και για ψύλλου πήδημα, ή γιατί δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε – οπότε πλέον και η διαδήλωση χάνει την αξία της και κανείς πολιτικός, συνεπώς, δεν της δίνει σημασία. Δεν μπορείς να φωνάζεις «λύκος» κάθε μέρα, επειδή δε σου χαρίζει πια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρήματα για χωράφια που δεν έχεις ώστε να πάρεις μερσεντές και κλείνεις με τρακτέρ τους δρόμους, επειδή θέλουν να αξιολογούν τη δουλειά που κάνεις στα πανεπιστήμια, επειδή σου ζητούν να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για τη θέση που θέλεις να καταλάβεις, επειδή δεν έχουν ζαμπόν τα σάντουιτς του κυλικείου – οπότε τι πιο λογικό απ’το να κάνεις κατάληψη του σχολείου! – , δε μπορεί κάθε μειοψηφία να θεωρεί εαυτόν το απόλυτο δίκαιο, και να παρακωλύει όποτε γουστάρει, γιατί έτσι κρίνει ότι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, την ομαλή λειτουργία του κράτους ΜΑΣ, και να περιμένεις όταν ο λύκος πραγματικά φανεί, κι έχεις πραγματικό λόγο να βγεις στους δρόμους ή να απεργήσεις – το ότι έχουμε χάσει το νόημα της απεργίας, που είναι παύση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και ΟΧΙ κλείσιμο δρόμων και άλλα παρόμοια είναι άλλη ιστορία – να σου δώσει πραγματικά σημασία ο πολιτικός.

Σαν καταναλωτές, όμως, έχουμε δύναμη. Ακόμα κι αν ένα ελληνικό προϊόν είναι πιο ακριβό, ας το προτιμήσουμε. Εάν τα εισαγόμενα μένουν στα ράφια, κάποια στιγμή και οι άλλες εταιρίες θα αναγκαστούν να προμηθεύονται από Έλληνες παραγωγούς. Και αν λειτουργήσει σωστά και το κράτος – εμποδίζοντας τη δημιουργία καρτέλ, πχ – τότε οι τιμές θα πέσουν. Και είναι σημαντικό να μην κοιτάμε μόνο τη «μάρκα», αλλά κυρίως τη χώρα παραγωγής / προέλευσης. Διότι πολλές ελληνικές (;) εταιρίες εισάγουν από άλλες χώρες. Σχεδόν όλη η κάπαρη, οι λιαστές ντομάτες, τα στραγάλια, αλλά και οι κάλτσες – για παράδειγμα – έρχονται από την τουρκία. Ακόμα κι αν η εταιρία είναι ελληνική, τα προϊόντα έχουν καλλιεργηθεί / φτιαχτεί εκεί. Και αγοράζοντάς τα στηρίζουμε κυρίως την οικονομία εκείνης της χώρας. Και γιατί, στο κάτω-κάτω, να αγοράσω φασολάκια που έχουν έρθει από την Πολωνία, και όχι ελληνικά; Γιατί να πάρω γιαούρτι από γάλα Γερμανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, και όχι από ελληνικό; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βλέπουμε, πριν βάλουμε κάτι στο καλάθι μας, πριν δοκιμάσουμε ένα ρούχο, από πού προέρχεται; Γιατί ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ τόσο πολύ να είμαστε πολίτες;

Η μικρή Ελλάδα, καλώς ή κακώς, μέχρι ένα σημείο μπορεί να διαπραγματεύεται, τουλάχιστον όπως έχουν έως τώρα τα πράγματα, και ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες. Δεν μπορεί επισήμως το κράτος να μπλοκάρει ή να μποϊκοτάρει τις εισαγωγές για να στηρίξει την εγχώρια οικονομία ή να ασκήσει εξωτερική πολιτική, ούτε να ζητήσει επισήμως από τους καταναλωτές να το κάνουν. Ανήκει σε ένα πλήθος διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, για παράδειγμα, και κάτι τέτοιο θα επέσυρε ποινή. Οι Έλληνες Πολίτες, όμως, δε δεσμεύονται από καμία σύμβαση, και μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική πολιτική, ως συνειδητοποιημένοι καταναλωτές, εν προκειμένω, και μεταξύ άλλων. Όχι να θεωρούν ότι ασκούν το πολιτικό τους καθήκον με το να ρίχνουν ένα φακελάκι στην κάλπη κάθε τόσα χρόνια (συνήθως τέσσερα ;ρ), και να ησυχάζουν τη συνείδησή τους κατεβαίνοντας σε κάθε λογής πορεία ή αποκλεισμό διαμαρτυρίας.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε;

Ένα καράβι για την τουρκία

Αυτοί οι 9 νεκροί ακτιβιστές(;) της, πολύ την ωφέλησαν τελικά την τουρκία. Τα πλοία μπορεί να έφυγαν από την Ελλάδα (με αποτέλεσμα να προκληθεί κάποιο θέμα στις σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ), τα πληρώματά τους αποτελούνταν από πολλές εθνικότητες, αλλά όλος ο κόσμος έξω πλέον μιλάει γι'αυτά σαν να ήταν αμιγώς τούρκικα, με τούρκικο πλήρωμα μονάχα. Στο μεταξύ η τουρκία το έχει εκμεταλλευτεί δεόντως, αναδιαμορφώνοντας το ρόλο της στη Μέση Ανατολή και τον Αραβικό κόσμο καθώς και το προφίλ της στη Δύση, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ δεν ξέρω κατά πόσο είναι όντως κακές, ή αν αυτό είναι απλώς μια επιφάνεια. Πολύ αμφιβάλλω ότι έχουν κόψει τις οικονομικές και στρατιωτικές τους συναλλαγές οι δύο αυτές χώρες.

Κι αν όλα έγιναν σε συνεννόηση με το Ισραήλ; Κι αν παίζουν ένα πολύ ωραίο παιχνίδι; Κι αν εμείς έχουμε απλώς τσιμπήσει το δόλωμα, και πάμε και ανοίγουμε παρτίδες με το Ισραήλ βλέποντάς το σαν διπλωματική ευκαιρία (τρομάρα μας, πότε θα σταματήσουμε επιτέλους να έχουμε τόσο κοντόφθαλμη και καιροσκοπική πολιτική, σε όλους τους τομείς;), γκρεμίζοντας όσα ο “μπαμπάς” είχε χτίσει, στην καλύτερη περίπτωση;

Είναι απλώς μια θεωρεία συνωμοσίας. Αλλά βγάζει τόσο νόημα! Όπως οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, ανάλογα με τα πιστεύω και τις προσδοκίες μας..

Είσαι ό,τι λες

Ο Στάλιν ήταν χειρότερος από τον Χίτλερ, γιατί πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά η Γαλλία δεν είχε ποτέ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Οτσαλάν είναι κολλητός της οικογένειας Μπους – γι'αυτό άλλωστε βρίσκεται και σε φυλακή της Τουρκίας και όχι σε κάποιο τροπικό νησί αυτή τη στιγμή – ενώ οι Κούρδοι πολεμούν για λόγους οικονομικών συμφερόντων. Η τουρκία είναι μια μοντέρνα δημοκρατική χώρα, η ΠΓΔΜ είναι η Μακεδονία, “η Κύπρος και η Κρήτη δεν ανήκουν στην Τουρκία;” (ερώτηση Βάσκου..) Οι ιστορικές και πολιτικές αλήθειες Ιταλών, Γάλλων, Άγγλων, Ισπανών (συγγνώμη, Βάσκου), Βουλγάρας, Σέρβας και τουρκάλας με τους οποίους συναναστρέφομαι στη Γαλλία τον τελευταίο ενάμιση μήνα. Κι ό,τι κι αν πει η Ελληνίδα αντιμετωπίζεται ντε φάκτο με απαξιωτικό χαμόγελο, ως γραφικό, διότι είμαστε γραφικοί ως χώρα. Και μέσα σε αυτό το κλίμα απονομής ιστορικής και πολιτικής δικαιοσύνης, όλοι οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, και η δύση πρέπει να βοηθήσει τα αφρικανικά κράτη να προοδεύσουν. Ωραία λόγια, ευγενή, όποιος τα ξεστομίζει χαρακτηρίζεται αμέσως καλός άνθρωπος, “αριστερός”, από τους ομοίους του. Ή μήπως είναι υποκριτικά; Χωρίς καμία χρησιμότητα; Χωρίς καμία πρόταση για το πώς αυτά μπορούν να εφαρμοστούν, ρεαλιστικά; “Μπορούμε να τους στέλνουμε τρόφιμα που δε θα είναι ποτέ αρκετά, φάρμακα που δε θα είναι ποτέ αρκετά. Το σημαντικό είναι να φτάσει η ίδια η κοινωνία τους σε ένα σημείο που να θέλει να διεκδικήσει κάποια πράγματα. Αυτά που θέλει η ίδια. Διότι αυτά που θεωρούμε εμείς ιερό δισκοπότηρο, δεν είναι εξίσου ιερά σε άλλες κουλτούρες. Η ελευθερία και τα δικαιώματα στην ιστορία της ανθρωπότητας κερδίζονται με αίμα, δυστυχώς, ποτέ δεν έχουν χαριστεί. Κι η επανάσταση δεν είναι κάτι ουρανοκατέβατο, σαν να επέμβει η δύση στα κράτη τους και να τους επιβάλλει το “σωστό”. Απαιτεί από την κοινωνία να έχει φτάσει να συνειδητοποιεί και να επιζητά το δικό της δίκαιο”. Απαξιωτικά χαμόγελα, μα τι λέει αυτή, δεν είναι δίκαιο να πολεμήσουν για τα δικαιώματά τους οι άνθρωποι, εμείς πρέπει να τους τα παράσχουμε, οι δυνατοί της δύσης που τους εκμεταλλευόμαστε (γιατί κατά τα άλλα στα κράτη τους όλα είναι ρόδινα). Ωραία, ας τους τα παράσχουμε, λοιπόν, μαζί σας. Πώς;

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο, παντού. Δεν έχει σημασία το περιεχόμενο όσων λες, φτάνει όσα λες να ακούγονται όμορφα. Σημασία έχει να γίνεσαι αρεστός, όχι εποικοδομητικός. Και οι συμμετέχουσες στα καλλιστεία είναι οι πιο άξιες πολίτες (πολίτισσες) του κόσμου! (σύμφωνα με αυτή τη λογική)

Σημασία έχει στο προσωπικό σου blog να γράφεις απρόσωπα, σαν σωστός δημοσιογράφος. Όχι τη γνώμη σου, γιατί καταργεί τη σοβαρότητα όσων γράφεις – γνώμη Έλληνα δημοσιογράφου, αυτή, κι ας μην είμαι δημοσιογράφος, ούτε και το blog μου ενημερωτικού χαρακτήρα.

Κι εμένα πρέπει να με νοιάζουν όλα τα παραπάνω. Ίσως, αλλά ας με νοιάξουν πάλι από αύριο. Σήμερα ήθελα απλώς να γράψω αυτό που σκέφτομαι, σαν σκέψεις, δικές μου, όχι σαν πανανθρώπινη αλήθεια.


________


ΥΓ: Και βέβαια τα “ντολμαδάκια”, οι “ντολμάδες”, το “μπριάμ”, ο “μπακλαβάς”, ίσως ακόμα και το “γαλακτομπούρεκο” και τα “μπουρέκια” γενικότερα, είναι όλα τούρκικα, γιατί είχαν κολοκυθάκια και μέλι, και κάτι αμπελώνες εκεί στη Μογγολία, φημισμένοι οινοπαραγωγοί! ;ρ
Μήπως πρέπει να τους αλλάξουμε ονόματα;

ΥΓ2: Να ενημερώσω, επίσης, ότι τα αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα που δεν έχει σχέση με τα νέα Ελληνικά.