Barbie Dildo!

Απορία: Μετά τα παιχνίδια και τα παιδικά ρούχα που συνοδεύονται από σκιές ματιών, κραγιόν, βερνίκια νυχιών, για να μπορούν τα κοριτσάκια να μεταμορφώνονται σε γυναικάκια, η μύηση στον κόσμο της «πιπινούλας» θα συνεχιστεί και με εκπαίδευση στις χαρές του σεξ; «Barbie Dildo, σε πέντε υπέροχες γεύσεις! Βατόμουρο, μπανάνα, μήλο, καρπούζι, ανανάς! Δοκίμασέ τα ΟΛΑ! Ουυυυ!»…… Έτσι, για να έχουμε σωστά μικρομέγαλα. Και μετά απορούμε πώς υπάρχουν τόσοι παιδεραστές…..

Παιδικά talent-show / τηλεόραση και γονείς προαγωγοί 2 – η συνέχεια.

Το χειρότερο είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να ελκυόμαστε από τα παιδιά και την παιδικότητα. Σε μια εποχή που τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς για τη γυναίκα και τον άντρα δεν είναι πια η θυλικότητα που προκύπτει απ’την ωριμότητα, αλλά η παιδικότητα. Οι γυναίκες πρέπει να παλεύουν, άνισα, το χρόνο, για να παραμένουν «μπεμπέκες» ώστε να είναι αποδεκτές στην κοινωνία. Με την πρώτη φανερή ρυτίδα απορρίπτονται και αντικαθίστανται από όλο και πιο μικρά κοριτσάκια, όλο και πιο μικρά παιδιά. Η κοινωνία μας γίνεται ολοένα πιο παιδεραστική, όπως έχω γράψει και σε παλαιότερο post εδώ (http://maria-iliana.blogspot.com/2007/09/blog-post_13.html). Να βλέπει κανείς την τηλεόραση να κανιβαλίζει ακόμα και μωρά δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε σοκαριστικό, πια, δυστυχώς. Δυστυχία είναι, όμως, να βλέπει κανείς γονείς να κανιβαλίζουν τα παιδιά τους.

Τοποθετούμαστε σαν «δυτική» κοινωνία κατά της παιδικής εργασίας. Κι όμως, σπρώχνουμε τα παιδιά μας, κυρίως τα κοριτσάκια μας, να γίνουν «ηθοποιοί», «παίκτες» σε τηλεπαιχνίδια, και το χειρότερο ίσως, «μοντέλα», από τα 12, ή και πιο μικρά. Για να τα μαγαρίζουν από την τηλεόραση και τα περιοδικά μάτια και διεστραμμένα μυαλά. Και μακάρι να έχουν όλα αυτά τα παιδιά την τύχη να μη συναντηθούν ποτέ με τέτοιους σάτυρους κι από κοντά.

Λυπάμαι και ντρέπομαι. Όχι, οτιδήποτε έχει παραγάγει η Αμερική ΔΕΝ είναι καλό. Να μπαίνουν τα παιδιά στο στίβο της επιβίωσης και της επαγγελματικής καταξίωσης πριν ενηλικιωθούν και έχοντας «πηδήξει» την παιδική ηλικία ΔΕΝ είναι καλό. Δεν είναι καλό για τα ίδια τα παιδιά, όσο καλό κι αν κάνει στην τσέπη και το ψώνιο των προαγωγών-παραγωγών και τον προαγωγών-«γονέων».

Είναι απαράδεκτο να μην προστατεύει το κράτος τα παιδιά που «εκδίδονται» στην τηλεόραση και τα φώτα της δημοσιότητας, πόσω μάλλον με τις ευλογίες των γονιών τους. Κι είναι για κρέμασμα οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν προϊόν προς πώληση κι όχι σαν ό,τι πιο ιερό τους χάρισε ποτέ η ζωή, δίνοντάς τους τον αντίστοιχο σεβασμό και Αγάπη!

Παιδικά talent-show / τηλεόραση και γονείς προαγωγοί.

Θλιβερό να βλέπεις παιδάκια να λικνίζονται και να τραγουδούν σαν μικρομέγαλα, θλιβερό να πρέπει να αντιμετωπίσουν τα συνομήλικά τους μετά από μια «αποτυχία» τους σε πανελλήνια αναμετάδοση, μα το πιο θλιβερό, να ξερογλείφονται κοιτάζοντάς τα να παριστάνουν τα «σέξυ» στην τηλεόραση, οι κάθε λογής λιγούρηδες και παιδεραστές…..

Δημόσια Δωρεάν Παιδεία (πανεπιστήμια και – τελικά και - σχολεία)

Δε θέλουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια σε αυτή τη χώρα! Όχι! Γιατί θέλουμε η παιδεία να είναι δημόσιο και ελεύθερο αγαθό για όλους. Να πω κι άλλο ανέκδοτο;

Ας αναλογιστεί κανείς πόσα χρήματα δαπανά μία ελληνική οικογένεια για κάθε της τέκνο που θέλει να στείλει στο ελληνικό πανεπιστήμιο, σε σχέση με μία οικογένεια που το στέλνει σε ένα του εξωτερικού. Όποιος πιστεύει πως στην Αγγλία καταφεύγουν μόνο τα πλουσιόπαιδα, ας το ξανασκεφτεί. Η φοίτηση σε αγγλικό πανεπιστήμιο κοστίζει από τίποτα (ανάλογα με τη φορολογική δήλωση του χρηματοδότη του φοιτητή) έως 1.500 λίρες, περίπου, το χρόνο, για τους πολίτες της ΕΕ. Τρία χρόνια φροντιστήρια σε όλα τα μαθήματα προς εξέταση για τις εισαγωγικές εξετάσεις, μήπως κοστίζουν κάτι παραπάνω;

Πόσο «δωρεάν» είναι η παιδεία μας;

Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε η εισαγωγή στα πανεπιστήμια να είναι ελεύθερη. Ο κάθε μαθητής να επιλέγει πού θέλει να φοιτήσει, και να του επιτρέπεται να σπουδάσει αυτό που αγαπά, κι όχι αυτό που θα του λάχει. Θέλουν όλοι να μπουν στην ιατρική; Ας μπουν όλοι στην ιατρική. Ξέροντας, όμως, δύο πράγματα: κατά πόσον αυτό το επάγγελμα είναι ήδη κορεσμένο και τι προοπτικές απορρόφησης έχει μετά. Καθώς και ότι το να μπεις στην ιατρική (για παράδειγμα) είναι ελεύθερο, για να αποφοιτήσεις όμως θα πρέπει να το αξίζεις.

Εκεί θα έπρεπε να πέσει το βάρος. Σε έναν σωστό και σοβαρό επαγγελματικό προσανατολισμό. Και στην ποιότητα των δημόσιων πανεπιστημίων. Χωρίς «αιώνιους φοιτητές», αλλά με φοιτητές που φοιτούν γιατί θέλουν να μάθουν το αντικείμενο που σπουδάζουν. Με σοβαρές σπουδές. Με λιγότερα μαθήματα και λιγότερους καθηγητές, ώστε πραγματικά ο φοιτητής να μπορεί να μάθει ό,τι διδάσκεται.

Έχω την εντύπωση ότι το παρόν σύστημα υπάρχει για δύο λόγους ως έχει. Για να παρέχει θέσεις σε περισσότερους πανεπιστημιακούς καθηγητές – οπότε πρέπει να υπάρχουν ένα σωρό περιττά μαθήματα για να δικαιολογείται η θέση τους – και στην παραπαιδεία – αυτή είναι γενική εντύπωση. Διότι με ελεύθερη είσοδο στα δημόσια πανεπιστήμια κανείς δε θα στέλνει το παιδί του σε φροντιστήρια. Ενώ με τη δημιουργία σοβαρών ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα δημόσια πανεπιστήμια θα πρέπει να γίνουν πιο ανταγωνιστικά. Αυτό θίγει τα συμφέροντα και όσων απασχολούνται στην παραπαιδεία, καθώς και όσων κατέχουν καταχρηστικά θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Έχει, λοιπόν, στόχο, την προστασία της παιδείας και των μαθητών/φοιτητών το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα και η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων;

Καταχρηστικά, κι εγώ, στο παρόν άρθρο σχετικά με τα πανεπιστήμια, να κάνω μια σύντομη αναφορά και στο σχολικό σύστημα. Το οποίο για μένα είναι εντελώς πεπερασμένο. Βασίζεται σε ένα μοντέλο που δημιουργήθηκε εδώ και αιώνες. Όταν δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση ούτε διαδίκτυο. Καλώς ή κακώς, δε θα το κρίνω, τα παιδιά πια δε διαβάζουν βιβλία. Σίγουρα όχι για να αντλήσουν πληροφορίες και γνώσεις. Όχι αποκλειστικά βιβλία, έστω. Η ποιότητα των μαθητών, σύμφωνα με τους δάσκαλους, τους καθηγητές, και τους γονείς τους, πέφτει χρόνο με το χρόνο. Μα, είναι λογικό να θεωρεί κανείς ότι όσο περνούν τα χρόνια τα παιδιά «χαζεύουν»;….

Μήπως το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος διδασκαλίας δε συμβαδίζει πια με την εποχή; Μήπως θα έπρεπε η διδασκαλία να χρησιμοποιεί πολυμέσα, και όχι, απλά, βιβλία; Μήπως δε χρειάζεται απλώς «αναδιάρθρωση» της παιδείας, αλλά επανασχεδιασμός της από την αρχή; Πράγμα που όμως, δυστυχώς, θίγει τα συμφέροντα και των σχολικών καθηγητών. Αφού θα πρέπει και οι ίδιοι να μορφωθούν και να γίνουν γνώστες των αντικειμένων που διδάσκουν, καθώς και της νέας τεχνολογίας, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν, και να μεταδίδουν γνώσεις στους μαθητές τους. Ουσιαστικά και τους σχολικούς καθηγητές εξυπηρετεί το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα, αφού αποποιούνται των ευθυνών τους, τις οποίες εναποθέτουν στα φροντιστήρια.

Και τελικά, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα εξυπηρετεί τους πάντες. Εξυπηρετεί όλους όσους* έχουν οποιαδήποτε σχέση μ’αυτό, εκτός από τους μαθητές! Πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι το οποίο απασχολεί, ξεκουράζει και πλουτίζει τόσο κόσμο. Και το οποίο θα βολέψει και τους μαθητές που θα το αφήσουν πίσω τους σε λίγα χρόνια…. Και τελικά, όλα καταλήγουν σε ένα∙ την παιδεία μας ως κοινωνίας….

________
*επίτηδες το έχω γράψει έτσι αντί του "όλους όσοι", παρ΄όλα αυτά είμαι ανοιχτή σε κάθε συζήτηση σχετικά

Ζούμε σε παιδεραστικούς καιρούς....

Ζούμε σε παιδεραστικούς καιρούς. Κάθε μέρα η αστυνομία κυνηγά στο διαδίκτυο τους «κακούς» που «φτιάχνονται» με παιδικές φωτογραφίες. Σίγουρα υπάρχει μια αρρωστημένη κατηγορία που δεν αντέχω να αποκαλέσω «συνανθρώπους». Μήπως όμως υπάρχει και μια ακόμα μεγαλύτερη, που κρίνεται ένοχη γιατί απλώς ζει στην εποχή μας;

Ξεφύλλιζα ένα περιοδικό. Γυναικείο περιοδικό. Μόδας, κατά κύριο λόγο. Αυτή τη φορά δεν πρόσεχα τα άρθρα. Δεν πρόσεχα το περιεχόμενο, δεν πρόσεχα τη δουλειά των εργαζόμενων στο συγκεκριμένο έντυπο. Πρόσεξα τις διαφημίσεις. Τις διαφημίσεις για αρώματα. Για σχεδιαστές μόδας. Για καταστήματα ρούχων. Πρόσεξα τα πρότυπα ομορφιάς, τα πρότυπα γυναικείας ομορφιάς που λανσάρονται στη δική μας εποχή. Η γυναίκα, πια, δεν πρέπει να είναι γυναίκα. Δεν πρέπει καν να είναι ανδροπρεπής, όπως πριν λίγα χρόνια, ούτε καν αποστεωμένη, όπως καταλογίζουν στη «μόδα» ότι θέλει και προβάλλει τις γυναίκες. Η γυναίκα, πια, πρέπει να είναι παιδάκι! Στα πρώτα στάδια της εφηβείας του – ή λίγο μικρότερo. Η γυναίκα! Όχι η κόρη της. Η 10χρονη κόρη της πρέπει να μοιάζει και να συμπεριφέρεται 25. Η 30χρονη γυναίκα, με την αγοραστική δύναμη πια, πρέπει να δείχνει 12!

Ναι, πρέπει να δείχνει 12. Τόσο φαίνονται οι φατσούλες των κοριτσιών στις σελίδες των περιοδικών. Ντυμένα με σέξι κοντές φούστες, 12ποντα πέδιλα, προκλητικό μακιγιάζ, και προσπάθεια λάγνου βλέμματος από μία αθώα - λόγω χαρακτηριστικών της νεαρής ηλικίας - φατσούλα. Αυτό είναι πια το γυναικείο πρότυπο ομορφιάς. Το παιδικό. Οι εικόνες που μας περιβάλλουν καθημερινά είναι γεμάτες μικρές Λολίτες. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, είμαστε όλοι ευέλπιδες εραστές τους. Όλοι, όμως, απενοχοποιημένοι από τους εαυτούς μας. Γιατί αυτό είναι το πρότυπο ομορφιάς. Αυτό πρέπει να ποθούμε. Αυτό είναι το υγιές. Αυτό είναι το υγιές;

Έχουμε υπνωτισμένα γίνει κοινωνία παιδεραστών. Και όχι «παιδόφιλων» όπως επανεισάγαμε από τους φίλους μας τους αμερικάνους. Όπως υπνωτισμένα έχουμε γίνει πολλά, χωρίς συνειδητοποίηση, χωρίς αμφισβήτηση. Προβάλλουμε και εκθειάζουμε το παιδικό πρόσωπο, το παιδικό σώμα ως το ιδανικό για την ενήλικη εραστή μας. Όμως λιθοβολούμε με σιχαμάρα κι απαξίωση όποιον κατηγορηθεί ως «παιδεραστής», χωρίς να νοιαστούμε να μάθουμε τον λόγο που κατηγορήθηκε. Γιατί, τελικά, μπορεί απλώς στον υπολογιστή του να βρέθηκαν φωτογραφίες από ντεφιλέ μόδας. Για ενήλικες γυναίκες. Με ανήλικες Λολίτες…. Ή εικόνες από σύγχρονους ζωγράφους. Αναπαριστώντας ενήλικες ερωτικές υπάρξεις. Με ανήλικα πρόσωπα. Γιατί έτσι κοινωνικοποιηθήκαμε.

Όχι, δεν παίρνω κανενός παιδεραστή το μέρος. Όπως δεν παίρνω και το μέρος κανενός που ασελγεί πάνω σε απρόθυμα θύματα (εκ των πραγμάτων). Είτε αυτά είναι παιδιά, είτε γυναίκες, είτε άντρες. Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Όλοι, σε κάθε ηλικία, έχουμε ψυχές. Όσοι είμαστε ακόμα άνθρωποι. Μήπως όμως σαν κοινωνία βιαζόμαστε πολύ να κατηγορήσουμε οποιονδήποτε μπορεί να χρησιμεύσει σαν μαύρο πρόβατο, ώστε να ησυχάσουμε τις δικές μας ένοχες υποσυνείδητες συνειδήσεις;

Είναι αρρωστημένη ολόκληρη η κοινωνία όταν προβάλλει μικρά παιδιά σαν σεξουαλικό πρότυπο. Κι αντί να πολεμήσουμε την αρρώστια, ξύνουμε το σπυράκι που βγήκε στο δέρμα, και που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία μικρή ένδειξη του τι πραγματικά τρώει από μέσα το σώμα….