Κι εν όψει καλοκαιρινής περιόδου, με τις πρώτες πυρκαγιές ήδη να έχουν εκδηλωθεί, τα καμένα πυροσβεστικά οχήματα είναι πολύ επαναστατικά και χρήσιμα.
Ενώ τώρα που έσπασαν και έκαψαν αυτοκίνητα, μαγαζιά και κτίρια ακόμα μία φορά, το χρέος της χώρας θα εξαφανιστεί, θα αποδοθεί δικαιοσύνη και το βιωτικό μας επίπεδο θα βελτιωθεί.
Αλλάζει, άραγε, το πολιτικό κατεστημένο με καταστροφές; Αλλάζει ακόμα και με πορείες διαμαρτυρίας;
Ίσως γι'αυτή την κατάσταση φταίει και η ανοχή μας, στην καλύτερη περίπτωση, απέναντι στην πλειοψηφία των συμπολιτών μας που βάζουν μέσο για να κάνουν οτιδήποτε, δίνουν, ή παίρνουν φακελάκια, χτίζουν παράνομα, αγοράζουν το δίπλωμα αυτοκινήτου, ή το πτυχίο τους, ή το παίρνουν με σκονάκια, που κάνουν μεταπτυχιακά χάρη στις κομματικές τους διασυνδέσεις στο πανεπιστήμιο, διορίζονται χάρη στις γνωριμίες τους χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα γνωρίζοντας ότι παίρνουν τη δουλειά κάποιου που την αξίζει, χρεώνονται μέχρι τα μπούνια για να τους βλέπουν με ακριβό αυτοκίνητο, ή τσάντα, πετάνε τα σκουπίδια τους στο δρόμο, γεμίζουν ομπρέλες, ή χαίρονται να βρίσκουν ξαπλώστρες σε άλλοτε παρθένες πανέμορφες παραλίες, και δεν ξέρω πού να τελειώσω. Ίσως φταίμε κι εμείς. Επειδή ζούμε έτσι, επειδή έχουμε τέτοιους φίλους και δεν τους κατακρίνουμε, επειδή απλώς το ανεχόμαστε.. Από τη δική μας κοινωνία βγαίνουν και αυτοί που ψηφίζουμε. Ποιος να βρεθεί να τους καταδικάσει κι αυτούς;και τους επιχειρηματίες που έχουν κατακλέψει τον τόπο τόσα χρόνια; Οι όμοιοι, ή εαυτοί τους;
ΥΓ: Δε θέλω να επεκταθώ στο θάνατο τριών συνανθρώπων μας κι ενός αγέννητου μωρού, θύματα όλοι τους της κοινωνίας μας, κατ'αρχήν, και μετά των μολότοφ.. Ένα μεγάλο μέρος της οποίας θεωρεί ότι με τη βία θα επιβάλλει το δικό του δίκαιο – είτε αυτό ταυτίζεται είτε όχι με το δίκαιο του συνόλου.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
14 Απρ 2009
Barbie Dildo!
Απορία: Μετά τα παιχνίδια και τα παιδικά ρούχα που συνοδεύονται από σκιές ματιών, κραγιόν, βερνίκια νυχιών, για να μπορούν τα κοριτσάκια να μεταμορφώνονται σε γυναικάκια, η μύηση στον κόσμο της «πιπινούλας» θα συνεχιστεί και με εκπαίδευση στις χαρές του σεξ; «Barbie Dildo, σε πέντε υπέροχες γεύσεις! Βατόμουρο, μπανάνα, μήλο, καρπούζι, ανανάς! Δοκίμασέ τα ΟΛΑ! Ουυυυ!»…… Έτσι, για να έχουμε σωστά μικρομέγαλα. Και μετά απορούμε πώς υπάρχουν τόσοι παιδεραστές…..
6 Φεβ 2009
Ελληνικά εισαγόμενα
Άνοιξα το περιοδικό «on off» της ελευθεροτυπίας και διάβασα « Η παιδοφιλία […]», «κατάφερε να κλέψει κυριολεκτικά την παράσταση-ερμηνεία που της αξίζει να βραβευτεί το Όσκαρ δεύτερου ρόλου.». Απορώ πώς γίνεται να κλέψει κάποιος κυριολεκτικά μια παράσταση, ή μια ερμηνεία…. Απορώ, επίσης, πώς γίνεται κάποιος να βραβευτεί κάτι(!) και όχι ΜΕ κάτι. Κι αν εξαιρέσει κανείς αυτή τη νεοεισαχθείσα μορφή…βράβευσης, τα υπόλοιπα τα βλέπει να χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τους πάντες.
Έτσι το «κυριολεκτικά» χρησιμοποιείται για να δηλώσει…μεταφορά! Η δε «παιδεραστία» έχει γίνει «παιδοφιλία». Από την Αγγλική, προφανώς. Ενώ ρήματα όπως το «βραβεύομαι» στην προαναφερθείσα περίπτωση, η το «επικοινωνώ» έχουν αλλάξει πια χρήση∙ «βραβεύομαι το βραβείο» και «επικοινωνώ τη στρατηγική/ το προϊόν», ελληνικά κινέζικα….
Σας παρακαλώ, σεβαστείτε λίγο τη Γλώσσα και τους αναγνώστες/μαθητές/ακροατές/θεατές/πελάτες σας, και αν σας είναι τόσο δύσκολο, αλλάξτε, απλώς, επάγγελμα….
25 Ιαν 2009
«Συγνώμη»
Μετά «τον προβλήτα»,τις αυξήσεις αορίστου στην προστακτική, το «όσον αφορά για», το «εν δυνάμει», το «παν μέτρον άριστον» – όποιος νομίζει ότι είναι σωστά τα τονισμένα, ας ξαναδιαβάσει λίγα ελληνικά – κι ένα σωρό άλλες «ταρζανιές» εις βάρος της ελληνικής γλώσσας, δυστυχώς και από την πλειοψηφία δημοσιογράφων και καθηγητών, ακόμα και φιλολόγων, μπορεί κάποιος να μου πει πότε η «συγγνώμη» μετατράπηκε σε «συγνώμη»; ….
Τι ακριβώς περιμένουμε κι από ποιόν, όταν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να κάνουμε το λιγότερο που περνά απ’το κεφάλι μας, για την ιστορία μας, την ταυτότητά μας, εμάς τους ίδιους;
Σίγουρα έχετε ακούσει κι εσείς την κλασική απαλλακτική ευθυνών δικαιολογία: «δεν πήγα τρίτη δέσμη/ θεωρητική κατεύθυνση»/ «δεν είμαι φιλόλογος», λες κα το να μιλά κανείς σωστά Ελληνικά είναι αγγαρεία, και όσοι διάλεξαν συγκεκριμένες σπουδές ας πρόσεχαν…. Που τελικά, ακόμα και αυτοί, ΔΕΝ προσέχουν…. Λες και είναι καθήκον του καθηγητή φυσικής ή μαθηματικών, για παράδειγμα, να μιλά λάθος ελληνικά. Και δικαίωμα του φιλόλογου να καθιερώνει ως σωστό το λάθος του, επειδή, και μόνο, έχει τελειώσει – μακάρι να’ξερα πώς – ένα πανεπιστήμιο, χωρίς να έχει διδαχθεί τίποτα ουσιαστικό.
Όταν σαν Έλληνας δε σέβομαι τη γλώσσα της Ελλάδας, δε σέβομαι την Ελλάδα. Την Ιστορία της, την ουσία της, τους πρόγονούς μας, τους σύγχρονούς μας, τα παιδιά μας. Πώς μπορώ μετά να μιλώ για «Ευρωπαίους βάρβαρους που κρέμονταν από τα δέντρα όταν ΕΜΕΙΣ χτίζαμε την Ακρόπολη» (ποιοι «εμείς» ακριβώς τη χτίσαμε; Αυτοί που ούτε καν να μιλήσουμε σωστά δε μπορούμε;). Πώς μπορώ να γκρινιάζω για «πρόοδο», και «πολιτισμό» και «πολιτική»; Ειδικά όταν υποτίθεται πως έχω κάποια μόρφωση. Ειδικά όταν βρίσκομαι σε θέσεις που η γλώσσα είναι το εργαλείο μου, και με ακούν/διαβάζουν χιλιάδες συνάνθρωποί μου.
Πότε έγινε η «συγγνώμη» «συγνώμη»;
________
ΥΓ: το κείμενο είναι γραμμένο στα νέα ελληνικά της εποχής που πήγα σχολείο.... ίσως η γραμματική να έχει αλλάξει από τότε..
Τι ακριβώς περιμένουμε κι από ποιόν, όταν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να κάνουμε το λιγότερο που περνά απ’το κεφάλι μας, για την ιστορία μας, την ταυτότητά μας, εμάς τους ίδιους;
Σίγουρα έχετε ακούσει κι εσείς την κλασική απαλλακτική ευθυνών δικαιολογία: «δεν πήγα τρίτη δέσμη/ θεωρητική κατεύθυνση»/ «δεν είμαι φιλόλογος», λες κα το να μιλά κανείς σωστά Ελληνικά είναι αγγαρεία, και όσοι διάλεξαν συγκεκριμένες σπουδές ας πρόσεχαν…. Που τελικά, ακόμα και αυτοί, ΔΕΝ προσέχουν…. Λες και είναι καθήκον του καθηγητή φυσικής ή μαθηματικών, για παράδειγμα, να μιλά λάθος ελληνικά. Και δικαίωμα του φιλόλογου να καθιερώνει ως σωστό το λάθος του, επειδή, και μόνο, έχει τελειώσει – μακάρι να’ξερα πώς – ένα πανεπιστήμιο, χωρίς να έχει διδαχθεί τίποτα ουσιαστικό.
Όταν σαν Έλληνας δε σέβομαι τη γλώσσα της Ελλάδας, δε σέβομαι την Ελλάδα. Την Ιστορία της, την ουσία της, τους πρόγονούς μας, τους σύγχρονούς μας, τα παιδιά μας. Πώς μπορώ μετά να μιλώ για «Ευρωπαίους βάρβαρους που κρέμονταν από τα δέντρα όταν ΕΜΕΙΣ χτίζαμε την Ακρόπολη» (ποιοι «εμείς» ακριβώς τη χτίσαμε; Αυτοί που ούτε καν να μιλήσουμε σωστά δε μπορούμε;). Πώς μπορώ να γκρινιάζω για «πρόοδο», και «πολιτισμό» και «πολιτική»; Ειδικά όταν υποτίθεται πως έχω κάποια μόρφωση. Ειδικά όταν βρίσκομαι σε θέσεις που η γλώσσα είναι το εργαλείο μου, και με ακούν/διαβάζουν χιλιάδες συνάνθρωποί μου.
Πότε έγινε η «συγγνώμη» «συγνώμη»;
________
ΥΓ: το κείμενο είναι γραμμένο στα νέα ελληνικά της εποχής που πήγα σχολείο.... ίσως η γραμματική να έχει αλλάξει από τότε..
24 Δεκ 2008
Οι δρόμοι στους οδηγούς, παρακαλώ. Αυτούς που γνωρίζουν τον ΚΟΚ *ΚΑΙ* τις αδυναμίες τους, και σέβονται τον εαυτό τους και τους γύρω.
Οδηγώ, λοιπόν. Μ’αρέσει να οδηγώ. Όχι τόσο το καινούριο μου αυτοκίνητο (fiat 500). Είναι το πιο όμορφο αυτοκίνητο αυτή τη στιγμή στους δρόμους, για μένα, ναι, είναι ένας απ’τους λόγους που το πήρα. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι είχα διαβάζει σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο ότι είναι και μια οδηγική απόλαυση. Αυτό ΔΕΝ είναι. Είναι μια πατάτα. Κουνάει σαν να καβαλάς γαϊδούρι σε κατσικόδρομο (φαντάζομαι), δεν τραβάει με τίποτα, αν το συνηθίσεις κάτι γίνεται, αλλά αν σου αρέσει να οδηγείς, απογοητεύεσαι. Τέλος πάντων, μετά τη σύντομη κριτική επιστρέφω στο θέμα μου.
Οδηγώ, λοιπόν. Στην Αττική Οδό (ναι, αυτή για την κατασκευή της οποίας δώσαμε χρήματα μέσω φόρων στο κράτος, αλλά την πληρώνουμε και δεύτερη φορά με τα ακριβά της διόδια). Καθ’ότι έχω βγει στην αριστερή λωρίδα να προσπεράσω μια σειρά από αυτοκίνητα στη μεσαία, οδηγώ και λίγο, *γκούχουμ*, πάνω απ’το όριο. Έπρεπε! Και τσουπ! Μία κοτούλα (να πήγαινε με 70;) βαρέθηκε στη μεσαία λωρίδα που ήταν (παρεμπιπτόντως, γιατί οι κοτούλες οδηγούν στη μεσαία λωρίδα; Γιατί οδηγούν γενικότερα, από τη στιγμή που φοβούνται το τιμόνι;) και είπε να αλλάξει τον αέρα της, να βγει να δει πώς είναι κι η αριστερή, βρε παιδί μου! Οι καθρέφτες, βεβαίως, παίζουν διακοσμητικό ρόλο στα αυτοκίνητα, όπως και τα φλας. Με αποτέλεσμα, να μου βγει ξαφνικά μπροστά, και να πλακωθώ στα φρένα, μπας και κάνω χριστούγεννα και φέτος, κι εγώ κι όσοι με ακολουθούσαν. Γιατί έτσι, κάποια ήθελε να αλλάξει τον αέρα της….. Διότι δεν υπήρχε άλλος λόγος.
Βέβαια, για να βάλω τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, τα χειρότερα σιχτιριάσματα τα έχω ρίξει σε άντρες, όποτε είμαι στο δρόμο. Που κυμαίνονται από τον τύπο που κοιμάται στο τιμόνι στην αριστερή λωρίδα, στον άλλο που μέσα στην κίνηση μιλάει στο κινητό, πάει πέρα-δώθε, βασανιστικά αργά, κι ας δημιουργεί πίσω του το χάος, στον νταή που σου χώνεται μπροστά στο φανάρι με το έτσι θέλω και αργεί και να ξεκινήσει, στον δημοσίως αχαρακτήριστο που νιώθει πολύ πιο έξυπνος και ικανός από τους υπόλοιπους οδηγούς και κάνει σφήνες χωρίς να ξέρει να κάνει σφήνες, οι οποίες καμιά φορά είναι απαραίτητες, όχι όμως αναγκάζοντας τους γύρω να φρενάρουν αποχαιρετώντας την ψυχή τους, γιατί του άλλου του ήρθε να χωθεί κάπου που δε χωρούσε ούτε ποδήλατο καθέτως.
Και βέβαια υπάρχει και η ακόμα χειρότερη φάρα, των μοτοσικλετιστών. Αυτοί θεωρούν ΧΡΕΟΣ τους να σου χωθούν μπροστά στο φανάρι, ακόμα κι αν οδηγούν παπί και σε κολλήσουν πίσω τους (δεν έχω βρει ακόμα μηχανή να ξεκινά πριν από’μένα, αυτό για τους «μηχανόβιους» που νομίζουν ότι καλά κάνουν). Μπροστά σου μπαίνουν, ευτυχώς όχι όλοι, και στα διόδια. Όπου εκεί δεν υπάρχει και καμία λογική στο να σου πάρουν τη σειρά. Επίσης, αν βρεθούν δυο-τρεις, πιάνουν όλο το δρόμο μπροστά, όσες λωρίδες κι αν έχει, και δε δίνουν δεκάρα αν εσύ παρακαλάς από κάπου να τους προσπεράσεις, με την ψυχή στο στόμα μην κι ακουμπήσεις κανέναν τους – παρόλο που είναι οι ίδιοι που δεν προσέχουν τους εαυτούς τους με την οδική συμπεριφορά τους. Για να μη μιλήσω για τις τόσες προσπεράσεις από τα δεξιά, ακόμα και σε μονή λωρίδα. Ή όταν σε προσπερνούν δύο ταυτόχρονα, ένας από κάθε πλευρά. Ή όταν έχεις δει τον κύριο στη μηχανή μακριά πιο πίσω, βγάζεις φλας ν’αλλάξεις λωρίδα, αλλά πρέπει να περιμένεις να περάσει πρώτα αυτός – χάνοντας συνήθως και την ευκαιρία να αλλάξεις λωρίδα – γιατί το λιγότερο που σε περιμένει μετά είναι μια μούτζα αν δεν περάσει πρώτος.
Α, τέτοια έχω φάει ακόμα και από μηχανάκι που πήγαινε ανάποδα σε μονόδρομο, επειδή τόλμησα να μπω εγώ σωστά και να του κόψω το δρόμο, αμέ! Οι μηχανές είναι υπεράνω ΚΟΚ πάντα. Μούτζα έφαγα, επίσης, χθες από τύπο σε μηχανή. Ανέβαινα τη Δουκίσης Πλακεντίας, στην αριστερή λωρίδα. Δεξιά μου ένα αργό σαραβαλάκι, που επίσης θα χρειαζόταν να μπει στα αριστερά, γιατί πιο μπροστά είχε γίνει ατύχημα και έκλειναν το δρόμο δύο αυτοκίνητα. Ο τύπος στη μηχανή, λοιπόν, απαιτούσε με τον προβολέα του να του αδειάσω τη γωνιά (πετώντας, ίσως;), όλη την αριστερή λωρίδα, δηλαδή, για να περάσει η μηχανούλα του. Οι υπόλοιποι μπορούσαμε απλώς να πεθάνουμε, φτάνει να είχε το δρόμο δικό του. Αφού περάσαμε τα τρακαρισμένα αυτοκίνητα, προσπέρασε κι αυτός, και με μούτζωσε – μπράβο του.
Παρόμοια μούτζα έχω φάει κι από τύπο σε μεγάλο τζιπ. Πάνω στο βουνό. Όπου ήδη πήγαινα γρήγορα στις στροφές. Σε δρόμο διπλής κατεύθυνσης που ίσα που χωρούσαν δύο αυτοκίνητα, κι από κάτω γκρεμός. Χωρίς ευθεία ούτε για δείγμα, χωρίς καμία ορατότητα, και καθόλου χώρο να κάνει κανείς στην άκρη. Ο «κύριος» αυτός, λοιπόν, είχε κολλήσει από πίσω μου, με τους προβολείς, κλασσικά, κορνάροντας, να φύγω από τη μέση, το οποίο σήμαινε, ή να μπω τελείως στο αντίθετο ρεύμα για να με περάσει από δεξιά, ή να πέσω στο γκρεμό. Σε κάποια στροφή, τυφλή, με προσπέρασε, αδιαφορώντας τι μπορεί να προκαλούσε, μου έριξε και μια περιποιημένη μούτζα. Σημειωτέον, δεν είχα δημιουργήσει κανένα «καροτσάκι» από πίσω μου. Και πάντα, όταν είναι εφικτό, κάνω στην άκρη να περάσει ο όποιος «μάγκας».
ΓΙΑΤΙ; Γιατί έχουν αυτοκίνητο οι μισοί κάτοικοι αυτής της χώρας, ας μου πει κάποιος! Πόσες φορές έχω ευχηθεί να είχα ένα μπαζούκα να τους τίναζα στον αέρα! Μόνο μέσα στο αυτοκίνητο βρίζω! Όποτε μπαίνω να πάω κάπου, ετοιμάζομαι ψυχολογικά για πόλεμο! Ο καθένας κάνει Ο,ΤΙ του κατεβεί, από ΚΟΚ δεν έχουν ιδέα, από τρόπους επίσης δεν έχουν ιδέα.. ΓΙΑΤΙ δεν τους μαζεύουν όσους πουλάνε διπλώματα, να τους κλείσουν φυλακή για τα καλά; Γιατί οπλισμένους δυνάμει δολοφόνους βγάζουν στους δρόμους. Γιατί όσοι ξέρετε κάποιον που σκοπεύει να πληρώσει για να πάρει το δίπλωμα δεν του κόβετε τον αέρα και τον κώλο; Γιατί δεν τον κόβετε και στους γνωστούς σας που το έχουν ήδη κάνει; Γιατί είναι «μαγκιά» να πάρεις ένα δίπλωμα πληρώνοντας; Τίποτα δεν παίρνεις πληρώνοντας, ένα χαρτί παίρνεις, το δίπλωμα δεν είναι το χαρτί, είναι η ουσία που δε θα αποκτήσει αυτός που πλήρωσε ποτέ! Και αυτοί που τα πουλάνε, και αυτοί που τα αγοράζουν, κλείσιμο θέλουν. Γιατί δε σέβονται την ανθρώπινη ζωή, πάνω απ’όλα. Πόσο μάλλον να σέβονται, γενικότερα.
Κι έχουμε κράτος. Και αστυνομία, μουάχαχαχ. Που σε γράφει αν τρέξεις με 140, μ’ένα αυτοκίνητο που με ασφάλεια πάει και με 200, αλλά συνειδητά δεν το κάνεις. Που σε γράφει αν παρκάρεις κάτω από ένα κολωνάκι από το οποίο λείπει η πινακίδα, ενώ είναι ήδη παρκαρισμένα σε σειρά κι άλλα αυτοκίνητα, αλλά έπρεπε να μυρίσεις τα νύχια σου ότι το ανύπαρκτο σήμα ήταν απαγορευτικό (μου έχει συμβεί, δεν το βγάζω απ’το μυαλό μου). Που σε γράφει για χίλιους-δυο ηλίθιους λόγους. Και που ποτέ δε θα γράψει την κοτούλα, τον νταή, τον κάθε αχαρακτήριστο, που κάθε μέρα βγαίνει στο δρόμο για να προκαλέσει ατυχήματα. Γιατί δεν περνάει το όριο ταχύτητος….. Γιατί το φοράει το κράνος….. Γιατί έχει δίπλωμα, άσχετα πώς το πήρε. Γιατί δίνει διπλώματα, άσχετα πώς τα δίνει….
Οδηγώ, λοιπόν. Στην Αττική Οδό (ναι, αυτή για την κατασκευή της οποίας δώσαμε χρήματα μέσω φόρων στο κράτος, αλλά την πληρώνουμε και δεύτερη φορά με τα ακριβά της διόδια). Καθ’ότι έχω βγει στην αριστερή λωρίδα να προσπεράσω μια σειρά από αυτοκίνητα στη μεσαία, οδηγώ και λίγο, *γκούχουμ*, πάνω απ’το όριο. Έπρεπε! Και τσουπ! Μία κοτούλα (να πήγαινε με 70;) βαρέθηκε στη μεσαία λωρίδα που ήταν (παρεμπιπτόντως, γιατί οι κοτούλες οδηγούν στη μεσαία λωρίδα; Γιατί οδηγούν γενικότερα, από τη στιγμή που φοβούνται το τιμόνι;) και είπε να αλλάξει τον αέρα της, να βγει να δει πώς είναι κι η αριστερή, βρε παιδί μου! Οι καθρέφτες, βεβαίως, παίζουν διακοσμητικό ρόλο στα αυτοκίνητα, όπως και τα φλας. Με αποτέλεσμα, να μου βγει ξαφνικά μπροστά, και να πλακωθώ στα φρένα, μπας και κάνω χριστούγεννα και φέτος, κι εγώ κι όσοι με ακολουθούσαν. Γιατί έτσι, κάποια ήθελε να αλλάξει τον αέρα της….. Διότι δεν υπήρχε άλλος λόγος.
Βέβαια, για να βάλω τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, τα χειρότερα σιχτιριάσματα τα έχω ρίξει σε άντρες, όποτε είμαι στο δρόμο. Που κυμαίνονται από τον τύπο που κοιμάται στο τιμόνι στην αριστερή λωρίδα, στον άλλο που μέσα στην κίνηση μιλάει στο κινητό, πάει πέρα-δώθε, βασανιστικά αργά, κι ας δημιουργεί πίσω του το χάος, στον νταή που σου χώνεται μπροστά στο φανάρι με το έτσι θέλω και αργεί και να ξεκινήσει, στον δημοσίως αχαρακτήριστο που νιώθει πολύ πιο έξυπνος και ικανός από τους υπόλοιπους οδηγούς και κάνει σφήνες χωρίς να ξέρει να κάνει σφήνες, οι οποίες καμιά φορά είναι απαραίτητες, όχι όμως αναγκάζοντας τους γύρω να φρενάρουν αποχαιρετώντας την ψυχή τους, γιατί του άλλου του ήρθε να χωθεί κάπου που δε χωρούσε ούτε ποδήλατο καθέτως.
Και βέβαια υπάρχει και η ακόμα χειρότερη φάρα, των μοτοσικλετιστών. Αυτοί θεωρούν ΧΡΕΟΣ τους να σου χωθούν μπροστά στο φανάρι, ακόμα κι αν οδηγούν παπί και σε κολλήσουν πίσω τους (δεν έχω βρει ακόμα μηχανή να ξεκινά πριν από’μένα, αυτό για τους «μηχανόβιους» που νομίζουν ότι καλά κάνουν). Μπροστά σου μπαίνουν, ευτυχώς όχι όλοι, και στα διόδια. Όπου εκεί δεν υπάρχει και καμία λογική στο να σου πάρουν τη σειρά. Επίσης, αν βρεθούν δυο-τρεις, πιάνουν όλο το δρόμο μπροστά, όσες λωρίδες κι αν έχει, και δε δίνουν δεκάρα αν εσύ παρακαλάς από κάπου να τους προσπεράσεις, με την ψυχή στο στόμα μην κι ακουμπήσεις κανέναν τους – παρόλο που είναι οι ίδιοι που δεν προσέχουν τους εαυτούς τους με την οδική συμπεριφορά τους. Για να μη μιλήσω για τις τόσες προσπεράσεις από τα δεξιά, ακόμα και σε μονή λωρίδα. Ή όταν σε προσπερνούν δύο ταυτόχρονα, ένας από κάθε πλευρά. Ή όταν έχεις δει τον κύριο στη μηχανή μακριά πιο πίσω, βγάζεις φλας ν’αλλάξεις λωρίδα, αλλά πρέπει να περιμένεις να περάσει πρώτα αυτός – χάνοντας συνήθως και την ευκαιρία να αλλάξεις λωρίδα – γιατί το λιγότερο που σε περιμένει μετά είναι μια μούτζα αν δεν περάσει πρώτος.
Α, τέτοια έχω φάει ακόμα και από μηχανάκι που πήγαινε ανάποδα σε μονόδρομο, επειδή τόλμησα να μπω εγώ σωστά και να του κόψω το δρόμο, αμέ! Οι μηχανές είναι υπεράνω ΚΟΚ πάντα. Μούτζα έφαγα, επίσης, χθες από τύπο σε μηχανή. Ανέβαινα τη Δουκίσης Πλακεντίας, στην αριστερή λωρίδα. Δεξιά μου ένα αργό σαραβαλάκι, που επίσης θα χρειαζόταν να μπει στα αριστερά, γιατί πιο μπροστά είχε γίνει ατύχημα και έκλειναν το δρόμο δύο αυτοκίνητα. Ο τύπος στη μηχανή, λοιπόν, απαιτούσε με τον προβολέα του να του αδειάσω τη γωνιά (πετώντας, ίσως;), όλη την αριστερή λωρίδα, δηλαδή, για να περάσει η μηχανούλα του. Οι υπόλοιποι μπορούσαμε απλώς να πεθάνουμε, φτάνει να είχε το δρόμο δικό του. Αφού περάσαμε τα τρακαρισμένα αυτοκίνητα, προσπέρασε κι αυτός, και με μούτζωσε – μπράβο του.
Παρόμοια μούτζα έχω φάει κι από τύπο σε μεγάλο τζιπ. Πάνω στο βουνό. Όπου ήδη πήγαινα γρήγορα στις στροφές. Σε δρόμο διπλής κατεύθυνσης που ίσα που χωρούσαν δύο αυτοκίνητα, κι από κάτω γκρεμός. Χωρίς ευθεία ούτε για δείγμα, χωρίς καμία ορατότητα, και καθόλου χώρο να κάνει κανείς στην άκρη. Ο «κύριος» αυτός, λοιπόν, είχε κολλήσει από πίσω μου, με τους προβολείς, κλασσικά, κορνάροντας, να φύγω από τη μέση, το οποίο σήμαινε, ή να μπω τελείως στο αντίθετο ρεύμα για να με περάσει από δεξιά, ή να πέσω στο γκρεμό. Σε κάποια στροφή, τυφλή, με προσπέρασε, αδιαφορώντας τι μπορεί να προκαλούσε, μου έριξε και μια περιποιημένη μούτζα. Σημειωτέον, δεν είχα δημιουργήσει κανένα «καροτσάκι» από πίσω μου. Και πάντα, όταν είναι εφικτό, κάνω στην άκρη να περάσει ο όποιος «μάγκας».
ΓΙΑΤΙ; Γιατί έχουν αυτοκίνητο οι μισοί κάτοικοι αυτής της χώρας, ας μου πει κάποιος! Πόσες φορές έχω ευχηθεί να είχα ένα μπαζούκα να τους τίναζα στον αέρα! Μόνο μέσα στο αυτοκίνητο βρίζω! Όποτε μπαίνω να πάω κάπου, ετοιμάζομαι ψυχολογικά για πόλεμο! Ο καθένας κάνει Ο,ΤΙ του κατεβεί, από ΚΟΚ δεν έχουν ιδέα, από τρόπους επίσης δεν έχουν ιδέα.. ΓΙΑΤΙ δεν τους μαζεύουν όσους πουλάνε διπλώματα, να τους κλείσουν φυλακή για τα καλά; Γιατί οπλισμένους δυνάμει δολοφόνους βγάζουν στους δρόμους. Γιατί όσοι ξέρετε κάποιον που σκοπεύει να πληρώσει για να πάρει το δίπλωμα δεν του κόβετε τον αέρα και τον κώλο; Γιατί δεν τον κόβετε και στους γνωστούς σας που το έχουν ήδη κάνει; Γιατί είναι «μαγκιά» να πάρεις ένα δίπλωμα πληρώνοντας; Τίποτα δεν παίρνεις πληρώνοντας, ένα χαρτί παίρνεις, το δίπλωμα δεν είναι το χαρτί, είναι η ουσία που δε θα αποκτήσει αυτός που πλήρωσε ποτέ! Και αυτοί που τα πουλάνε, και αυτοί που τα αγοράζουν, κλείσιμο θέλουν. Γιατί δε σέβονται την ανθρώπινη ζωή, πάνω απ’όλα. Πόσο μάλλον να σέβονται, γενικότερα.
Κι έχουμε κράτος. Και αστυνομία, μουάχαχαχ. Που σε γράφει αν τρέξεις με 140, μ’ένα αυτοκίνητο που με ασφάλεια πάει και με 200, αλλά συνειδητά δεν το κάνεις. Που σε γράφει αν παρκάρεις κάτω από ένα κολωνάκι από το οποίο λείπει η πινακίδα, ενώ είναι ήδη παρκαρισμένα σε σειρά κι άλλα αυτοκίνητα, αλλά έπρεπε να μυρίσεις τα νύχια σου ότι το ανύπαρκτο σήμα ήταν απαγορευτικό (μου έχει συμβεί, δεν το βγάζω απ’το μυαλό μου). Που σε γράφει για χίλιους-δυο ηλίθιους λόγους. Και που ποτέ δε θα γράψει την κοτούλα, τον νταή, τον κάθε αχαρακτήριστο, που κάθε μέρα βγαίνει στο δρόμο για να προκαλέσει ατυχήματα. Γιατί δεν περνάει το όριο ταχύτητος….. Γιατί το φοράει το κράνος….. Γιατί έχει δίπλωμα, άσχετα πώς το πήρε. Γιατί δίνει διπλώματα, άσχετα πώς τα δίνει….
8 Δεκ 2008
«Καλημέρα κύριε μπάτσε!»
Θυμάμαι πριν χρόνια, ξημερώματα έξω από ένα club και τρώγοντας μια τυρόπιτα, πέρασε από μπροστά μου ένας αστυνομικός (δεν καταλαβαίνω γιατί τους λένε «στρουμφάκια» - αυτά είναι γλυκά και χαριτωμένα….). Του λέω, κι εγώ (αγαπώντας όλο τον κόσμο από το ποτό – από club είχα βγει), «Καλημέρα κύριε μπάτσε!» ;)
Μόνο που δε με «πλάκωσε». Προφανώς και απείλησε ότι θα με μπαγλαρώσει που τόλμησα να τον αποκαλέσω «μπάτσο».. Δεν μπορώ να φανταστώ αστυνομικό στην Αγγλία, πχ, να του πω «Good morning mr. Cop!» και να μη με καλημερίσει με τη σειρά του – κι ας τον αποκαλούσα «cop» αντί για «officer» – με αποτέλεσμα να με βάλει καλύτερα στη θέση μου, και να μου γίνει και συμπαθής, αντί να μου πουλήσει τσαμπουκά στο «καλημέρα» μου….
Επίσης, ξανά στην Αγγλία, θυμάμαι να βλέπω αστυνομικούς, πραγματικούς αστυνομικούς, να κάνουν σύλληψη. Ο τύπος τους έβριζε και τους χτυπούσε. Αυτοί, γνωρίζοντας, προφανώς, ότι δε βρίζει αυτούς προσωπικά, αφού δεν τους ξέρει, αλλά αυτό που εκπροσωπούν, δεν άπλωσαν χέρι πάνω του, ούτε καν θύμωσαν. Του «κλείδωσαν» το χέρι, και τον μάζεψαν πολιτισμένα.
Κατά τα άλλα, ιστορίες κατάχρησης εξουσίας μπάτσων προς εμάς, πόσω μάλλον και προς άλλους, όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε. Το παραπάνω ήταν απλώς αστείο. Να με μπαγλαρώσει ασφαλίτης με πολιτικά, επειδή μου έκανε «καμάκι» στα Εξάρχεια και δεν του «κάθισα», για παράδειγμα, δεν είναι αστείο. Όταν δεν ήξερα κι όλας καν ότι είναι αστυνομικός μέχρι να φτάσουμε στο τμήμα. Με την ασφαλίτισσα που περίμενε στο αυτοκίνητο, αντί να με προστατέψει, όταν την είδα και ζήτησα τη βοήθειά της, να μου απαντά «και ποια νομίζεις ότι είσαι κοπελιά να σου την πέσει ο συνάδελφος;»! Όντας σε υπηρεσία, κι αυτή, και όλοι της οι συνάδελφοι γενικότερα, αντί αντιδράσει σαν αστυνομικός που δουλειά της είναι να προστατεύει τον πολίτη, αντέδρασε σαν «γκόμενα»…. Όσο σαν «θιγμένη γκόμενα» αντέδρασε κι ο συνάδελφός της. Αναγκάζοντάς με να περάσω τη νύχτα στο τμήμα, και τους φίλους μου στο μπαρ που καθόμασταν – είχα πεταχτεί στο περίπτερο – να μην ξέρουν τι μου συνέβη και δε γύρισα ποτέ….
Όπως δεν είναι αστείο να κάνουν ότι δε βλέπουν όταν μπορεί να τους έχω χρειαστεί – είμαι σίγουρη, ούτε όταν τους έχετε χρειαστεί –, ή όταν πρέπει να παρέμβουν γιατί…. ΠΡΕΠΕΙ! Θυμάμαι γύφτο να βάζει ένα κοριτσάκι γύρω στα 10, στις καφετέριες στην πλατεία Βικτωρίας, να χορεύει στα τραπέζια «ντυμένο» σαν χανουμάκι, μέρα-μεσημέρι, ενώ πιθανόν να το εξέδιδε κι όλας αν κάποιος πλήρωνε αρκετά, και δεν παρενέβη κανείς! Δεν έπρεπε ένας αστυνομικός να το προστατέψει;
Είναι δράμα αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του πιτσιρίκου από τον μπάτσο. Και δυστυχώς ήταν ατύχημα που περίμενε να συμβεί. Με την «αστυνομία» που έχουμε. Και που έχει ξανασυμβεί, αλλά κανείς δεν ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν, όπως δεν έγινε και τώρα. Όπως και σε κανέναν δεν αποδόθηκαν οι ευθύνες και οι ποινές που έπρεπε. Όπως θα γίνει και τώρα. Έκαναν ανθρώπους με τίποτα να χάσουν. Αυτό είναι το φυσικό επακόλουθο. Τελικά έχω, όμως, και μια απορία∙ γιατί δεν είδα να καταστρέφεται κανένα αστυνομικό τμήμα, για παράδειγμα, ούτε και έξω από το σπίτι του Καραμανλή, ή του οποιουδήποτε υπουργού, πολιτικού, ή επιχειρηματία που έχει ευθύνες για την κατάσταση στη χώρα μας, είδα να διαμαρτύρεται κανένας.. Πώς ακριβώς δείχνεις την αντίδρασή σου στο κατεστημένο, καίγοντας το μαγαζάκι του «μπαρμπα-Θωμά», και του κάθε πολίτη, φτωχού, ή μη, που με, ή χωρίς κόπο, αλλά πάντως με εργασία, κατάφερε να στήσει κάτι στη ζωή του; Μήπως έχουν βρει λάθος στόχο; Μήπως, τελικά, κάποιοι εκμεταλλεύονται το κοινό – αρνητικό – αίσθημα, απλώς γιατί γουστάρουν να καταστρέφουν, επειδή δε γουστάρουν να δημιουργούν; Μήπως όλο αυτό οδηγήσει την Ελλάδα να γίνει σαν τις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου τους; Μήπως κάποιοι που ούτε αγαπούν, ούτε πονούν, ούτε νοιάζονται αυτή την πατρίδα – όχι τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες της, αλλά την πατρίδα – απλώς βρήκαν αφορμή να νιώσουν εξουσία; Μήπως, τελικά, είναι ίδιοι με τον κάθε «στρατόγκαυλο» μπάτσο;
*Ευχαριστώ τη μητέρα μου για τον προβληματισμό, σήμερα και ανέκαθεν. Που σε φορτισμένες στιγμές σαν και αυτή, ξέρει να σκέφτεται ψύχραιμα, κοιτάζοντας τη μεγαλύτερη εικόνα.
ΥΓ: Το σπίτι του Κωστή Παλαμά και η βιβλιοθήκη της νομικής είναι εθνική κληρονομιά, δεν είναι ο εχθρός….
ΥΓ2: Κάποτε κουκούλες φορούσαν οι δοσίλογοι και οι δήμιοι.
Μόνο που δε με «πλάκωσε». Προφανώς και απείλησε ότι θα με μπαγλαρώσει που τόλμησα να τον αποκαλέσω «μπάτσο».. Δεν μπορώ να φανταστώ αστυνομικό στην Αγγλία, πχ, να του πω «Good morning mr. Cop!» και να μη με καλημερίσει με τη σειρά του – κι ας τον αποκαλούσα «cop» αντί για «officer» – με αποτέλεσμα να με βάλει καλύτερα στη θέση μου, και να μου γίνει και συμπαθής, αντί να μου πουλήσει τσαμπουκά στο «καλημέρα» μου….
Επίσης, ξανά στην Αγγλία, θυμάμαι να βλέπω αστυνομικούς, πραγματικούς αστυνομικούς, να κάνουν σύλληψη. Ο τύπος τους έβριζε και τους χτυπούσε. Αυτοί, γνωρίζοντας, προφανώς, ότι δε βρίζει αυτούς προσωπικά, αφού δεν τους ξέρει, αλλά αυτό που εκπροσωπούν, δεν άπλωσαν χέρι πάνω του, ούτε καν θύμωσαν. Του «κλείδωσαν» το χέρι, και τον μάζεψαν πολιτισμένα.
Κατά τα άλλα, ιστορίες κατάχρησης εξουσίας μπάτσων προς εμάς, πόσω μάλλον και προς άλλους, όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε. Το παραπάνω ήταν απλώς αστείο. Να με μπαγλαρώσει ασφαλίτης με πολιτικά, επειδή μου έκανε «καμάκι» στα Εξάρχεια και δεν του «κάθισα», για παράδειγμα, δεν είναι αστείο. Όταν δεν ήξερα κι όλας καν ότι είναι αστυνομικός μέχρι να φτάσουμε στο τμήμα. Με την ασφαλίτισσα που περίμενε στο αυτοκίνητο, αντί να με προστατέψει, όταν την είδα και ζήτησα τη βοήθειά της, να μου απαντά «και ποια νομίζεις ότι είσαι κοπελιά να σου την πέσει ο συνάδελφος;»! Όντας σε υπηρεσία, κι αυτή, και όλοι της οι συνάδελφοι γενικότερα, αντί αντιδράσει σαν αστυνομικός που δουλειά της είναι να προστατεύει τον πολίτη, αντέδρασε σαν «γκόμενα»…. Όσο σαν «θιγμένη γκόμενα» αντέδρασε κι ο συνάδελφός της. Αναγκάζοντάς με να περάσω τη νύχτα στο τμήμα, και τους φίλους μου στο μπαρ που καθόμασταν – είχα πεταχτεί στο περίπτερο – να μην ξέρουν τι μου συνέβη και δε γύρισα ποτέ….
Όπως δεν είναι αστείο να κάνουν ότι δε βλέπουν όταν μπορεί να τους έχω χρειαστεί – είμαι σίγουρη, ούτε όταν τους έχετε χρειαστεί –, ή όταν πρέπει να παρέμβουν γιατί…. ΠΡΕΠΕΙ! Θυμάμαι γύφτο να βάζει ένα κοριτσάκι γύρω στα 10, στις καφετέριες στην πλατεία Βικτωρίας, να χορεύει στα τραπέζια «ντυμένο» σαν χανουμάκι, μέρα-μεσημέρι, ενώ πιθανόν να το εξέδιδε κι όλας αν κάποιος πλήρωνε αρκετά, και δεν παρενέβη κανείς! Δεν έπρεπε ένας αστυνομικός να το προστατέψει;
Είναι δράμα αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του πιτσιρίκου από τον μπάτσο. Και δυστυχώς ήταν ατύχημα που περίμενε να συμβεί. Με την «αστυνομία» που έχουμε. Και που έχει ξανασυμβεί, αλλά κανείς δεν ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν, όπως δεν έγινε και τώρα. Όπως και σε κανέναν δεν αποδόθηκαν οι ευθύνες και οι ποινές που έπρεπε. Όπως θα γίνει και τώρα. Έκαναν ανθρώπους με τίποτα να χάσουν. Αυτό είναι το φυσικό επακόλουθο. Τελικά έχω, όμως, και μια απορία∙ γιατί δεν είδα να καταστρέφεται κανένα αστυνομικό τμήμα, για παράδειγμα, ούτε και έξω από το σπίτι του Καραμανλή, ή του οποιουδήποτε υπουργού, πολιτικού, ή επιχειρηματία που έχει ευθύνες για την κατάσταση στη χώρα μας, είδα να διαμαρτύρεται κανένας.. Πώς ακριβώς δείχνεις την αντίδρασή σου στο κατεστημένο, καίγοντας το μαγαζάκι του «μπαρμπα-Θωμά», και του κάθε πολίτη, φτωχού, ή μη, που με, ή χωρίς κόπο, αλλά πάντως με εργασία, κατάφερε να στήσει κάτι στη ζωή του; Μήπως έχουν βρει λάθος στόχο; Μήπως, τελικά, κάποιοι εκμεταλλεύονται το κοινό – αρνητικό – αίσθημα, απλώς γιατί γουστάρουν να καταστρέφουν, επειδή δε γουστάρουν να δημιουργούν; Μήπως όλο αυτό οδηγήσει την Ελλάδα να γίνει σαν τις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου τους; Μήπως κάποιοι που ούτε αγαπούν, ούτε πονούν, ούτε νοιάζονται αυτή την πατρίδα – όχι τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες της, αλλά την πατρίδα – απλώς βρήκαν αφορμή να νιώσουν εξουσία; Μήπως, τελικά, είναι ίδιοι με τον κάθε «στρατόγκαυλο» μπάτσο;
*Ευχαριστώ τη μητέρα μου για τον προβληματισμό, σήμερα και ανέκαθεν. Που σε φορτισμένες στιγμές σαν και αυτή, ξέρει να σκέφτεται ψύχραιμα, κοιτάζοντας τη μεγαλύτερη εικόνα.
ΥΓ: Το σπίτι του Κωστή Παλαμά και η βιβλιοθήκη της νομικής είναι εθνική κληρονομιά, δεν είναι ο εχθρός….
ΥΓ2: Κάποτε κουκούλες φορούσαν οι δοσίλογοι και οι δήμιοι.
9 Αυγ 2008
Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το χασαπομάχαιρο της Σαντορίνης.
Που δεν ξέρω και αν είναι σχιζοφρενής. Δεν ξέρω από τι ψυχική ασθένεια πάσχει. Και που για μένα είναι το πιο τραγικό πρόσωπο αυτής της ιστορίας. Αυτός που χρειαζόταν τη βοήθεια της οικογένειάς του, των δικών του ανθρώπων, και που τώρα παρουσιάζεται σαν τέρας που έσφαξε τη «δασκάλα με το χαμόγελο» (το’χουμε σαν έθνος να ξεφτιλίζουμε κάθε τι σοβαρό). Αυτός που όταν ξυπνήσει θα έχει χάσει τα πάντα. Τη γυναίκα του, την ελευθερία του, τη ζωή του. Που θα χρειαστεί να ζει με τις τύψεις γι’αυτό που έκανε χωρίς να συνειδητοποιεί γιατί. Αυτός που έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος – άλλο ένα αγαπημένο σπορ της ελληνικής κοινωνίας η εύρεση τέτοιων. Μιας ελληνικής κοινωνίας που τους ψυχικά ασθενείς τους θεωρεί «τρελούς», τους κάνει αντικείμενο κοροϊδίας, ή φόβου. Που τους διώχνει μακριά από τη θεραπεία, φοβούμενη το στίγμα.
Ένας δολοφόνος τραγικό θύμα αυτής της ελληνικής κοινωνίας, και της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας. Που βάζει την «κοινωνία» πάνω από τον άνθρωπό της. Που θεωρεί ότι ο πόνος του καρκίνου είναι παράσημο, αλλά η ψυχική ασθένεια ντροπή. Που εθελοτυφλούσε για να μην την κουβεντιάσουν στο χωριό.
Από πότε μπορεί να περιμένει κανείς από κάποιον ανήμπορο να βρει μόνος του τη βοήθεια; Όταν περιμένεις από κάποιον ψυχικά άρρωστο να πάει από μόνος του στον ψυχίατρο, είναι σαν να περιμένεις από τον κουτσό να πάει περπατώντας στον ορθοπεδικό. Αν μπορούσε να το κάνει, ΔΕ θα είχε πρόβλημα. Επειδή έχει πρόβλημα, χρειάζεται τους δικούς του ανθρώπους να τον παρακινήσουν, και να τον παρακολουθούν. Να φροντίζουν ώστε να λαμβάνει θεραπεία και να την ακολουθεί. Όχι να στρουθοκαμηλίζουν και μετά να περιμένουν τη συμπαράσταση και την προσοχή του κόσμου, σαν να ήταν οι ίδιοι τα θύματα. Επειδή δε βοήθησαν το παιδί τους, τον άντρα τους, τον φίλο τους, τον αδερφό τους.
(Πρέπει να διευκρινίσω, πάντως, ότι δεν είναι όλες οι ψυχικές ασθένειες ίδιες, δεν αρνούνται όλοι οι ασθενείς τη βοήθεια γιατρού ή τα φάρμακα που χρειάζονται, ούτε και όλοι αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματός τους, εφόσον ο όρος «ψυχική νόσος» δεν περιγράφει μόνο μία ασθένεια. Να υποστηρίξει κανείς κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να υποστηρίζει ότι και όλες οι σωματικές ασθένειες είναι το ίδιο, με τα ίδια συμπτώματα, τις ίδιες επιπτώσεις, και θεραπεύονται με τον ίδιο τρόπο, είτε πρόκειται για κρύωμα, είτε πρόκειται για AIDS)
Αυτός ο άνθρωπος σκότωσε. Όμως δεν είναι δολοφόνος. Είναι ασθενής. Που δεν έλαβε τη θεραπεία που χρειαζόταν. Και που οι άνθρωποί του δεν τον στήριξαν όπως εκείνος χρειαζόταν, αλλά όπως χρειάζονταν οι ίδιοι. Που έκανε κάτι φρικτό χωρίς να είναι ο εαυτός του, και που θα πληρώνει γι’αυτό μέχρι το τέλος της ζωής του.
Δε λέω ότι πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να γυρνάει. Λέω, όμως, ότι δεν είναι τέρας. Είναι άνθρωπος που χρειάζεται, και χρειαζόταν φροντίδα. Και που αν κάποιος τον αγαπούσε πραγματικά, θα το έβλεπε. Και θα τον έβαζε πάνω από τα «λόγια του κόσμου».
Με έχει σοκάρει κι εμένα. Και μου προκαλεί θλίψη. Λυπάμαι που ακόμα μια νέα κοπέλα έχασε τη ζωή της. Αλλά κι ο θάνατός της θα πάει χαμένος αν η κοινωνία μας δεν αλλάξει αντιλήψεις και στάση απέναντι στις ψυχικές ασθένειες. Αν δε σταματήσει να αποκαλεί τους ψυχίατρους «τρελογιατρούς». Αν δεν ξεκινήσει να αντιμετωπίζει τους ψυχικά ασθενείς σαν κάθε άλλον ασθενή, που χρειάζεται, αν μη τι άλλο, κατανόηση. Είτε η ασθένειά του είναι διαβήτης, είτε καρκίνος, είτε κατάθλιψη, είτε σχιζοφρένεια.
Πάνω απ’όλους λυπάμαι αυτόν που σκότωσε.
Ένας δολοφόνος τραγικό θύμα αυτής της ελληνικής κοινωνίας, και της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας. Που βάζει την «κοινωνία» πάνω από τον άνθρωπό της. Που θεωρεί ότι ο πόνος του καρκίνου είναι παράσημο, αλλά η ψυχική ασθένεια ντροπή. Που εθελοτυφλούσε για να μην την κουβεντιάσουν στο χωριό.
Από πότε μπορεί να περιμένει κανείς από κάποιον ανήμπορο να βρει μόνος του τη βοήθεια; Όταν περιμένεις από κάποιον ψυχικά άρρωστο να πάει από μόνος του στον ψυχίατρο, είναι σαν να περιμένεις από τον κουτσό να πάει περπατώντας στον ορθοπεδικό. Αν μπορούσε να το κάνει, ΔΕ θα είχε πρόβλημα. Επειδή έχει πρόβλημα, χρειάζεται τους δικούς του ανθρώπους να τον παρακινήσουν, και να τον παρακολουθούν. Να φροντίζουν ώστε να λαμβάνει θεραπεία και να την ακολουθεί. Όχι να στρουθοκαμηλίζουν και μετά να περιμένουν τη συμπαράσταση και την προσοχή του κόσμου, σαν να ήταν οι ίδιοι τα θύματα. Επειδή δε βοήθησαν το παιδί τους, τον άντρα τους, τον φίλο τους, τον αδερφό τους.
(Πρέπει να διευκρινίσω, πάντως, ότι δεν είναι όλες οι ψυχικές ασθένειες ίδιες, δεν αρνούνται όλοι οι ασθενείς τη βοήθεια γιατρού ή τα φάρμακα που χρειάζονται, ούτε και όλοι αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματός τους, εφόσον ο όρος «ψυχική νόσος» δεν περιγράφει μόνο μία ασθένεια. Να υποστηρίξει κανείς κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να υποστηρίζει ότι και όλες οι σωματικές ασθένειες είναι το ίδιο, με τα ίδια συμπτώματα, τις ίδιες επιπτώσεις, και θεραπεύονται με τον ίδιο τρόπο, είτε πρόκειται για κρύωμα, είτε πρόκειται για AIDS)
Αυτός ο άνθρωπος σκότωσε. Όμως δεν είναι δολοφόνος. Είναι ασθενής. Που δεν έλαβε τη θεραπεία που χρειαζόταν. Και που οι άνθρωποί του δεν τον στήριξαν όπως εκείνος χρειαζόταν, αλλά όπως χρειάζονταν οι ίδιοι. Που έκανε κάτι φρικτό χωρίς να είναι ο εαυτός του, και που θα πληρώνει γι’αυτό μέχρι το τέλος της ζωής του.
Δε λέω ότι πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να γυρνάει. Λέω, όμως, ότι δεν είναι τέρας. Είναι άνθρωπος που χρειάζεται, και χρειαζόταν φροντίδα. Και που αν κάποιος τον αγαπούσε πραγματικά, θα το έβλεπε. Και θα τον έβαζε πάνω από τα «λόγια του κόσμου».
Με έχει σοκάρει κι εμένα. Και μου προκαλεί θλίψη. Λυπάμαι που ακόμα μια νέα κοπέλα έχασε τη ζωή της. Αλλά κι ο θάνατός της θα πάει χαμένος αν η κοινωνία μας δεν αλλάξει αντιλήψεις και στάση απέναντι στις ψυχικές ασθένειες. Αν δε σταματήσει να αποκαλεί τους ψυχίατρους «τρελογιατρούς». Αν δεν ξεκινήσει να αντιμετωπίζει τους ψυχικά ασθενείς σαν κάθε άλλον ασθενή, που χρειάζεται, αν μη τι άλλο, κατανόηση. Είτε η ασθένειά του είναι διαβήτης, είτε καρκίνος, είτε κατάθλιψη, είτε σχιζοφρένεια.
Πάνω απ’όλους λυπάμαι αυτόν που σκότωσε.
17 Μαΐ 2008
Μεγάλοι Έλληνες στον ΣΚΑΙ. Πλάκα μου κάνουν.
Για να καταλάβετε τον τίτλο, παραθέτω τα 8 παρακάτω ονόματα, που έκαναν σε εμένα τη μεγαλύτερη εντύπωση. Είναι 8 από τα άτομα που κάποιοι από τους Έλληνες (ίσως και αλλοδαπούς, δε γνωρίζω τι εθνικότητος ήταν όλοι όσοι ψήφισαν) θεωρούν ότι ανήκουν στους 100 πιο σημαντικούς Έλληνες όλων των εποχών!
Με τη σειρά που αντίκρυσα τα ονόματά τους στη λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς εκπροσώπους του έθνους μας, σύμφωνα με την πλειοψηφία
1. Χριστόδουλος
2. Βουγιουκλάκη
3. Πύρρος Δήμας
4. Βέγγος
5. Ζαγοράκης
6. Σιμήτης
7. Λαζόπουλος
8. Παπαδόπουλος (όχι αυτός με τα μπισκότα, πάντως)
Δεν μπορώ να βρω λόγια για να σχολιάσω την επιλογή του κάθε προσώπου…. Κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να ανήκουν σε μία αρνητική λίστα, και πάλι πολύ θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Κάποιοι, χωρίς να αρνούμαι την ποιότητά τους ως ανθρώπων, δεν μπορώ να καταλάβω με τι τρόπο έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στην Ελληνική ως τώρα καταγεγραμμένη Ιστορία.
Δε μου είναι αρεστές όλες οι άλλες προσωπικότητες της λίστας, μπορώ, όμως, να καταλάβω με τι σκεπτικό αρκετοί τους ψήφισαν. Όμως,
Χριστόδουλος και Παπαδόπουλος «Μεγάλοι Έλληνες»;
Από όλους τους Έλληνες πολιτικούς από το 2300 πΧ μέχρι σήμερα, ο Σιμήτης ανήκει στους «μεγαλύτερους»;!
Οι υπόλοιποι της ενδεικτικής αυτής λίστας, είναι τόσο σημαντικοί που να βρίσκονται στους 100 σημαντικότερους Έλληνες όλων των εποχών; Ίσως σε μία λίστα του 20ου αιώνα. Αλλά όλης της Ιστορίας μας;
Δεν είναι οι μόνες προσωπικές ενστάσεις που έχω διαβάζοντας τα ονόματα στη λίστα. Aπό τη λίστα αυτή λείπουν, για παράδειγμα, πολλές γυναίκες. Όπως, πχ, θα μπορούσε να βρίσκεται η Ασπασία, ακόμα και στη θέση του Περικλή! Αν και κατανοώ ότι θα ήταν δύσκολο να βρεθούν πολλές σημαντικές γυναίκες, από τη στιγμή που ως επί το πλείστον η Ιστορία τις αγνοούσε και τις αγνοεί.
Δεν έχω λόγια….
http://www.skai.gr/greatgreeks/
Με τη σειρά που αντίκρυσα τα ονόματά τους στη λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς εκπροσώπους του έθνους μας, σύμφωνα με την πλειοψηφία
1. Χριστόδουλος
2. Βουγιουκλάκη
3. Πύρρος Δήμας
4. Βέγγος
5. Ζαγοράκης
6. Σιμήτης
7. Λαζόπουλος
8. Παπαδόπουλος (όχι αυτός με τα μπισκότα, πάντως)
Δεν μπορώ να βρω λόγια για να σχολιάσω την επιλογή του κάθε προσώπου…. Κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να ανήκουν σε μία αρνητική λίστα, και πάλι πολύ θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Κάποιοι, χωρίς να αρνούμαι την ποιότητά τους ως ανθρώπων, δεν μπορώ να καταλάβω με τι τρόπο έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στην Ελληνική ως τώρα καταγεγραμμένη Ιστορία.
Δε μου είναι αρεστές όλες οι άλλες προσωπικότητες της λίστας, μπορώ, όμως, να καταλάβω με τι σκεπτικό αρκετοί τους ψήφισαν. Όμως,
Χριστόδουλος και Παπαδόπουλος «Μεγάλοι Έλληνες»;
Από όλους τους Έλληνες πολιτικούς από το 2300 πΧ μέχρι σήμερα, ο Σιμήτης ανήκει στους «μεγαλύτερους»;!
Οι υπόλοιποι της ενδεικτικής αυτής λίστας, είναι τόσο σημαντικοί που να βρίσκονται στους 100 σημαντικότερους Έλληνες όλων των εποχών; Ίσως σε μία λίστα του 20ου αιώνα. Αλλά όλης της Ιστορίας μας;
Δεν είναι οι μόνες προσωπικές ενστάσεις που έχω διαβάζοντας τα ονόματα στη λίστα. Aπό τη λίστα αυτή λείπουν, για παράδειγμα, πολλές γυναίκες. Όπως, πχ, θα μπορούσε να βρίσκεται η Ασπασία, ακόμα και στη θέση του Περικλή! Αν και κατανοώ ότι θα ήταν δύσκολο να βρεθούν πολλές σημαντικές γυναίκες, από τη στιγμή που ως επί το πλείστον η Ιστορία τις αγνοούσε και τις αγνοεί.
Δεν έχω λόγια….
http://www.skai.gr/greatgreeks/
1 Φεβ 2008
Παιδικά talent-show / τηλεόραση και γονείς προαγωγοί 2 – η συνέχεια.
Το χειρότερο είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να ελκυόμαστε από τα παιδιά και την παιδικότητα. Σε μια εποχή που τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς για τη γυναίκα και τον άντρα δεν είναι πια η θυλικότητα που προκύπτει απ’την ωριμότητα, αλλά η παιδικότητα. Οι γυναίκες πρέπει να παλεύουν, άνισα, το χρόνο, για να παραμένουν «μπεμπέκες» ώστε να είναι αποδεκτές στην κοινωνία. Με την πρώτη φανερή ρυτίδα απορρίπτονται και αντικαθίστανται από όλο και πιο μικρά κοριτσάκια, όλο και πιο μικρά παιδιά. Η κοινωνία μας γίνεται ολοένα πιο παιδεραστική, όπως έχω γράψει και σε παλαιότερο post εδώ (http://maria-iliana.blogspot.com/2007/09/blog-post_13.html). Να βλέπει κανείς την τηλεόραση να κανιβαλίζει ακόμα και μωρά δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε σοκαριστικό, πια, δυστυχώς. Δυστυχία είναι, όμως, να βλέπει κανείς γονείς να κανιβαλίζουν τα παιδιά τους.
Τοποθετούμαστε σαν «δυτική» κοινωνία κατά της παιδικής εργασίας. Κι όμως, σπρώχνουμε τα παιδιά μας, κυρίως τα κοριτσάκια μας, να γίνουν «ηθοποιοί», «παίκτες» σε τηλεπαιχνίδια, και το χειρότερο ίσως, «μοντέλα», από τα 12, ή και πιο μικρά. Για να τα μαγαρίζουν από την τηλεόραση και τα περιοδικά μάτια και διεστραμμένα μυαλά. Και μακάρι να έχουν όλα αυτά τα παιδιά την τύχη να μη συναντηθούν ποτέ με τέτοιους σάτυρους κι από κοντά.
Λυπάμαι και ντρέπομαι. Όχι, οτιδήποτε έχει παραγάγει η Αμερική ΔΕΝ είναι καλό. Να μπαίνουν τα παιδιά στο στίβο της επιβίωσης και της επαγγελματικής καταξίωσης πριν ενηλικιωθούν και έχοντας «πηδήξει» την παιδική ηλικία ΔΕΝ είναι καλό. Δεν είναι καλό για τα ίδια τα παιδιά, όσο καλό κι αν κάνει στην τσέπη και το ψώνιο των προαγωγών-παραγωγών και τον προαγωγών-«γονέων».
Είναι απαράδεκτο να μην προστατεύει το κράτος τα παιδιά που «εκδίδονται» στην τηλεόραση και τα φώτα της δημοσιότητας, πόσω μάλλον με τις ευλογίες των γονιών τους. Κι είναι για κρέμασμα οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν προϊόν προς πώληση κι όχι σαν ό,τι πιο ιερό τους χάρισε ποτέ η ζωή, δίνοντάς τους τον αντίστοιχο σεβασμό και Αγάπη!
Τοποθετούμαστε σαν «δυτική» κοινωνία κατά της παιδικής εργασίας. Κι όμως, σπρώχνουμε τα παιδιά μας, κυρίως τα κοριτσάκια μας, να γίνουν «ηθοποιοί», «παίκτες» σε τηλεπαιχνίδια, και το χειρότερο ίσως, «μοντέλα», από τα 12, ή και πιο μικρά. Για να τα μαγαρίζουν από την τηλεόραση και τα περιοδικά μάτια και διεστραμμένα μυαλά. Και μακάρι να έχουν όλα αυτά τα παιδιά την τύχη να μη συναντηθούν ποτέ με τέτοιους σάτυρους κι από κοντά.
Λυπάμαι και ντρέπομαι. Όχι, οτιδήποτε έχει παραγάγει η Αμερική ΔΕΝ είναι καλό. Να μπαίνουν τα παιδιά στο στίβο της επιβίωσης και της επαγγελματικής καταξίωσης πριν ενηλικιωθούν και έχοντας «πηδήξει» την παιδική ηλικία ΔΕΝ είναι καλό. Δεν είναι καλό για τα ίδια τα παιδιά, όσο καλό κι αν κάνει στην τσέπη και το ψώνιο των προαγωγών-παραγωγών και τον προαγωγών-«γονέων».
Είναι απαράδεκτο να μην προστατεύει το κράτος τα παιδιά που «εκδίδονται» στην τηλεόραση και τα φώτα της δημοσιότητας, πόσω μάλλον με τις ευλογίες των γονιών τους. Κι είναι για κρέμασμα οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν προϊόν προς πώληση κι όχι σαν ό,τι πιο ιερό τους χάρισε ποτέ η ζωή, δίνοντάς τους τον αντίστοιχο σεβασμό και Αγάπη!
Παιδικά talent-show / τηλεόραση και γονείς προαγωγοί.
Θλιβερό να βλέπεις παιδάκια να λικνίζονται και να τραγουδούν σαν μικρομέγαλα, θλιβερό να πρέπει να αντιμετωπίσουν τα συνομήλικά τους μετά από μια «αποτυχία» τους σε πανελλήνια αναμετάδοση, μα το πιο θλιβερό, να ξερογλείφονται κοιτάζοντάς τα να παριστάνουν τα «σέξυ» στην τηλεόραση, οι κάθε λογής λιγούρηδες και παιδεραστές…..
22 Ιαν 2008
«Δημοσιογράφοι», κοινωνία, «υπαρκτός πουριτανισμός» και ανύπαρκτη ντροπή.
Δε με ενδιαφέρει ποιός πήγε πού ποιό DVD και δε συμμαζεύεται. Στην αρχή η υπόθεση με τον «κομιστή» - αλήθεια, ποιανού έμπνευση ήταν αυτός ο χαζός χαρακτηρισμός με τον οποίο έχουν πορωθεί όλοι οι δημοσιογράφοι; - μου φαινόταν ένα πιπεράτο παρελκόμενο της σοβαρής υπόθεσης που αφορούσε το γενικό γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού. Παρεμπιπτόντως, αυτή η υπόθεση μας έχει αφήσει χρόνους. Στη συνέχεια έγινε, η συγκεκριμένη ιστορία, βαρετή. Μετά κουραστική. Πλέον, για μένα τουλάχιστον, είναι εκνευριστική. Άλλη δουλειά δεν έχει ο κόσμος, να ασχολείται με τις περιπτύξεις του χοντρού με την 35χρονη, λες και αυτό λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα της κοινωνίας, ή της πατρίδας μας.
Αυτό πάντως που έχει βιάσει και τσαλαπατήσει την αισθητική μου από τότε που ξεκίνησε αυτό το θέμα, και όσο περνάει ο καιρός ασελγεί πάνω της όλο χειρότερα είναι η ύπαρξη του Τριανταφυλλόπουλου. Με ενοχλεί. Με προσβάλλει. Δεν έχασε ευκαιρία να βγει από όποιο μέσο μπορεί (από όλα δηλαδή, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες) να μιλάει σαν «κατίνα» για τον κάποτε «φίλο» του. Δε ντρέπεται όταν γυρνάει σπίτι του και ακούει ξανά τον εαυτό του; Όταν ακούει πώς εκφράζεται δημοσίως; Τα χίλια δίκια να έχει, που βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι δεν έχει, είναι απαράδεκτος ο τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύεται τη δημοσιότητα και τα μέσα που έχει και που του παρέχονται, για να μιλάει τόσο τιποτένια. Υπάρχει πάντα πιο πολιτισμένος τρόπος να πεις και τα χειρότερα πράγματα. Και πάνω απ’όλα, ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ, αυτό το καθημερινό και σχεδόν 24ωρο είναι, πλέον, ανυπόφορο, και ασεβές προς κάθε τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη. Έλεος!
Δεν είμαι με το μέρος του κυρίου Αναστασιάδη. Κι αν έχει κάνει παρανομίες, καλώς να τιμωρηθεί γι’αυτές. Αυτό, όμως, αφορά τον ίδιο και τη δικαιοσύνη. Όχι την τηλεθέαση του πρώην συνεργάτη του. Και δε θα μου φανεί ύποπτος για οτιδήποτε επειδή δε βγήκε από την πρώτη στιγμή να ξεκατινιαστεί παρέα με τον Τριανταφυλλόπουλο και τους υπόλοιπους (θα’θελαν) δημοσιογράφους μπροστά σε όλους εμάς που δεν τους χρωστάμε τίποτα.
Με προσβάλλουν, όμως, όλοι οι δημοσιογράφοι που αντί να επιτελούν το έργο τους, που είναι να με ενημερώνουν για το τι συμβαίνει στον κόσμο και στη χώρα μας, καθώς και να ασκούν κριτική στην εκάστοτε εξουσία, χαίρονται να σκανδαλίζονται με τα του οίκου τους, και ένα μήνα τώρα να πληρώνονται για να κουτσομπολεύουν και να βρίζονται μεταξύ τους. Είναι αυτό που έγραφα και σε προηγούμενο άρθρο μου εδώ∙ οι χειρότεροι πάντα χαίρονται να βρίσκουν και να στήνουν ένα μαύρο πρόβατο στον τοίχο, ώστε διατυμπανίζοντας την αντίθεσή τους με όλα τα κακά που κατά τα λεγόμενά τους εκείνο αντιπροσωπεύει, να νιώθουν ότι οι ίδιοι είναι και προβάλλονται σαν «άγιοι».
Αγάπη δεν υπάρχει σ’αυτήν τη χώρα. Ο σεβασμός, έστω και τυπικός αν ήταν, των παππούδων μας, άρχισε να χάνεται από τη γενιά των γονιών μας (εκείνης της γενιάς της καθολικής αμφισβήτησης) και πλέον εξαφανίστηκε. Τώρα πια χάσαμε, ως κοινωνία, και τη ντροπή. Συμπεράνετε.
Αυτό πάντως που έχει βιάσει και τσαλαπατήσει την αισθητική μου από τότε που ξεκίνησε αυτό το θέμα, και όσο περνάει ο καιρός ασελγεί πάνω της όλο χειρότερα είναι η ύπαρξη του Τριανταφυλλόπουλου. Με ενοχλεί. Με προσβάλλει. Δεν έχασε ευκαιρία να βγει από όποιο μέσο μπορεί (από όλα δηλαδή, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες) να μιλάει σαν «κατίνα» για τον κάποτε «φίλο» του. Δε ντρέπεται όταν γυρνάει σπίτι του και ακούει ξανά τον εαυτό του; Όταν ακούει πώς εκφράζεται δημοσίως; Τα χίλια δίκια να έχει, που βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι δεν έχει, είναι απαράδεκτος ο τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύεται τη δημοσιότητα και τα μέσα που έχει και που του παρέχονται, για να μιλάει τόσο τιποτένια. Υπάρχει πάντα πιο πολιτισμένος τρόπος να πεις και τα χειρότερα πράγματα. Και πάνω απ’όλα, ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ, αυτό το καθημερινό και σχεδόν 24ωρο είναι, πλέον, ανυπόφορο, και ασεβές προς κάθε τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη. Έλεος!
Δεν είμαι με το μέρος του κυρίου Αναστασιάδη. Κι αν έχει κάνει παρανομίες, καλώς να τιμωρηθεί γι’αυτές. Αυτό, όμως, αφορά τον ίδιο και τη δικαιοσύνη. Όχι την τηλεθέαση του πρώην συνεργάτη του. Και δε θα μου φανεί ύποπτος για οτιδήποτε επειδή δε βγήκε από την πρώτη στιγμή να ξεκατινιαστεί παρέα με τον Τριανταφυλλόπουλο και τους υπόλοιπους (θα’θελαν) δημοσιογράφους μπροστά σε όλους εμάς που δεν τους χρωστάμε τίποτα.
Με προσβάλλουν, όμως, όλοι οι δημοσιογράφοι που αντί να επιτελούν το έργο τους, που είναι να με ενημερώνουν για το τι συμβαίνει στον κόσμο και στη χώρα μας, καθώς και να ασκούν κριτική στην εκάστοτε εξουσία, χαίρονται να σκανδαλίζονται με τα του οίκου τους, και ένα μήνα τώρα να πληρώνονται για να κουτσομπολεύουν και να βρίζονται μεταξύ τους. Είναι αυτό που έγραφα και σε προηγούμενο άρθρο μου εδώ∙ οι χειρότεροι πάντα χαίρονται να βρίσκουν και να στήνουν ένα μαύρο πρόβατο στον τοίχο, ώστε διατυμπανίζοντας την αντίθεσή τους με όλα τα κακά που κατά τα λεγόμενά τους εκείνο αντιπροσωπεύει, να νιώθουν ότι οι ίδιοι είναι και προβάλλονται σαν «άγιοι».
Αγάπη δεν υπάρχει σ’αυτήν τη χώρα. Ο σεβασμός, έστω και τυπικός αν ήταν, των παππούδων μας, άρχισε να χάνεται από τη γενιά των γονιών μας (εκείνης της γενιάς της καθολικής αμφισβήτησης) και πλέον εξαφανίστηκε. Τώρα πια χάσαμε, ως κοινωνία, και τη ντροπή. Συμπεράνετε.
29 Οκτ 2007
Εξωτερική Πολιτική Επιπέδου σε εγχώρια μουσικά (….) βραβεία
Συνειδητοποίησε κανείς τι έγινε σήμερα; Η υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, παρέδωσε μουσικό βραβείο αμφιβόλου θεσμού σε λαϊκή τραγουδιάρα. Ένιωσα ξεφτίλα ως Έλλην. Ο υπουργός εξωτερικών είναι θεσμός! Δεν μπορεί ο καθένας σαν υπουργός εξωτερικών να εμφανίζεται όπου του καπνίσει και να βραβεύει όποιον γουστάρει. Ας πήγαινε εκεί σαν Ντόρα Μπακογιάννη, που και πάλι, λίγη υπομονή μέχρι να σταματήσει να κατέχει αυτό το αξίωμα, δε θα πείραζε να κάνει.
Και πού; Στα «Αρίων»! Είδε ποτέ κανείς τον Colin Powel να δίνει grammy; Που έχουν κι ένα κάποιο κύρος σαν βραβεία, δηλαδή, κι οι καλλιτέχνες εκεί κάποιο μεγαλύτερο ειδικό βάρος, και παγκόσμια επιρροή. Και πάει η υπουργός εξωτερικών της χώρας μας να βραβεύσει τη «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’αγόρι μου» - «θα τραγουδάω και σαν μούμια απ’τον τάφο» Μαρινέλα;
Ντροπή. Για το κράτος που ζω και για τους εκπροσώπους μου, ένιωσα. Που δεν τη διάλεξα να με εκπροσωπήσει σαν υπουργός εξωτερικών, δηλαδή, κανείς μας δεν τη διάλεξε, κι αυτός θα ήταν ένας λόγος παραπάνω να μας σεβαστεί όλους περισσότερο. Διότι όπως είπα, ο υπουργός εξωτερικών είναι θεσμός. Και ως τέτοιος πρέπει να συμπεριφέρεται όποιος κατέχει αυτό το αξίωμα. Αλλά ποιος να πονάει το κεφαλάκι του τώρα με τα σκοπιανά και τα κυπριακά και δε συμμαζεύεται. Δείχνουμε το κύρος και την πυγμή της χώρας στο εξωτερικό βραβεύοντας μια λαϊκή τραγουδίστρια που δεν καταλαβαίνει ότι δε μπορεί πια να τραγουδήσει.
Αν ήμουν πρωθυπουργός αύριο θα την καλούσα στο γραφείο μου να μου δώσει εξηγήσεις και να της ζητήσω να παραδώσει το υπουργείο. Δυστυχώς πρωθυπουργός είναι ο Κωστάκης Καραμανλής.
Κατάντια
Και πού; Στα «Αρίων»! Είδε ποτέ κανείς τον Colin Powel να δίνει grammy; Που έχουν κι ένα κάποιο κύρος σαν βραβεία, δηλαδή, κι οι καλλιτέχνες εκεί κάποιο μεγαλύτερο ειδικό βάρος, και παγκόσμια επιρροή. Και πάει η υπουργός εξωτερικών της χώρας μας να βραβεύσει τη «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’αγόρι μου» - «θα τραγουδάω και σαν μούμια απ’τον τάφο» Μαρινέλα;
Ντροπή. Για το κράτος που ζω και για τους εκπροσώπους μου, ένιωσα. Που δεν τη διάλεξα να με εκπροσωπήσει σαν υπουργός εξωτερικών, δηλαδή, κανείς μας δεν τη διάλεξε, κι αυτός θα ήταν ένας λόγος παραπάνω να μας σεβαστεί όλους περισσότερο. Διότι όπως είπα, ο υπουργός εξωτερικών είναι θεσμός. Και ως τέτοιος πρέπει να συμπεριφέρεται όποιος κατέχει αυτό το αξίωμα. Αλλά ποιος να πονάει το κεφαλάκι του τώρα με τα σκοπιανά και τα κυπριακά και δε συμμαζεύεται. Δείχνουμε το κύρος και την πυγμή της χώρας στο εξωτερικό βραβεύοντας μια λαϊκή τραγουδίστρια που δεν καταλαβαίνει ότι δε μπορεί πια να τραγουδήσει.
Αν ήμουν πρωθυπουργός αύριο θα την καλούσα στο γραφείο μου να μου δώσει εξηγήσεις και να της ζητήσω να παραδώσει το υπουργείο. Δυστυχώς πρωθυπουργός είναι ο Κωστάκης Καραμανλής.
Κατάντια
3 Οκτ 2007
Δημόσια Δωρεάν Παιδεία (πανεπιστήμια και – τελικά και - σχολεία)
Δε θέλουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια σε αυτή τη χώρα! Όχι! Γιατί θέλουμε η παιδεία να είναι δημόσιο και ελεύθερο αγαθό για όλους. Να πω κι άλλο ανέκδοτο;
Ας αναλογιστεί κανείς πόσα χρήματα δαπανά μία ελληνική οικογένεια για κάθε της τέκνο που θέλει να στείλει στο ελληνικό πανεπιστήμιο, σε σχέση με μία οικογένεια που το στέλνει σε ένα του εξωτερικού. Όποιος πιστεύει πως στην Αγγλία καταφεύγουν μόνο τα πλουσιόπαιδα, ας το ξανασκεφτεί. Η φοίτηση σε αγγλικό πανεπιστήμιο κοστίζει από τίποτα (ανάλογα με τη φορολογική δήλωση του χρηματοδότη του φοιτητή) έως 1.500 λίρες, περίπου, το χρόνο, για τους πολίτες της ΕΕ. Τρία χρόνια φροντιστήρια σε όλα τα μαθήματα προς εξέταση για τις εισαγωγικές εξετάσεις, μήπως κοστίζουν κάτι παραπάνω;
Πόσο «δωρεάν» είναι η παιδεία μας;
Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε η εισαγωγή στα πανεπιστήμια να είναι ελεύθερη. Ο κάθε μαθητής να επιλέγει πού θέλει να φοιτήσει, και να του επιτρέπεται να σπουδάσει αυτό που αγαπά, κι όχι αυτό που θα του λάχει. Θέλουν όλοι να μπουν στην ιατρική; Ας μπουν όλοι στην ιατρική. Ξέροντας, όμως, δύο πράγματα: κατά πόσον αυτό το επάγγελμα είναι ήδη κορεσμένο και τι προοπτικές απορρόφησης έχει μετά. Καθώς και ότι το να μπεις στην ιατρική (για παράδειγμα) είναι ελεύθερο, για να αποφοιτήσεις όμως θα πρέπει να το αξίζεις.
Εκεί θα έπρεπε να πέσει το βάρος. Σε έναν σωστό και σοβαρό επαγγελματικό προσανατολισμό. Και στην ποιότητα των δημόσιων πανεπιστημίων. Χωρίς «αιώνιους φοιτητές», αλλά με φοιτητές που φοιτούν γιατί θέλουν να μάθουν το αντικείμενο που σπουδάζουν. Με σοβαρές σπουδές. Με λιγότερα μαθήματα και λιγότερους καθηγητές, ώστε πραγματικά ο φοιτητής να μπορεί να μάθει ό,τι διδάσκεται.
Έχω την εντύπωση ότι το παρόν σύστημα υπάρχει για δύο λόγους ως έχει. Για να παρέχει θέσεις σε περισσότερους πανεπιστημιακούς καθηγητές – οπότε πρέπει να υπάρχουν ένα σωρό περιττά μαθήματα για να δικαιολογείται η θέση τους – και στην παραπαιδεία – αυτή είναι γενική εντύπωση. Διότι με ελεύθερη είσοδο στα δημόσια πανεπιστήμια κανείς δε θα στέλνει το παιδί του σε φροντιστήρια. Ενώ με τη δημιουργία σοβαρών ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα δημόσια πανεπιστήμια θα πρέπει να γίνουν πιο ανταγωνιστικά. Αυτό θίγει τα συμφέροντα και όσων απασχολούνται στην παραπαιδεία, καθώς και όσων κατέχουν καταχρηστικά θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Έχει, λοιπόν, στόχο, την προστασία της παιδείας και των μαθητών/φοιτητών το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα και η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων;
Καταχρηστικά, κι εγώ, στο παρόν άρθρο σχετικά με τα πανεπιστήμια, να κάνω μια σύντομη αναφορά και στο σχολικό σύστημα. Το οποίο για μένα είναι εντελώς πεπερασμένο. Βασίζεται σε ένα μοντέλο που δημιουργήθηκε εδώ και αιώνες. Όταν δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση ούτε διαδίκτυο. Καλώς ή κακώς, δε θα το κρίνω, τα παιδιά πια δε διαβάζουν βιβλία. Σίγουρα όχι για να αντλήσουν πληροφορίες και γνώσεις. Όχι αποκλειστικά βιβλία, έστω. Η ποιότητα των μαθητών, σύμφωνα με τους δάσκαλους, τους καθηγητές, και τους γονείς τους, πέφτει χρόνο με το χρόνο. Μα, είναι λογικό να θεωρεί κανείς ότι όσο περνούν τα χρόνια τα παιδιά «χαζεύουν»;….
Μήπως το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος διδασκαλίας δε συμβαδίζει πια με την εποχή; Μήπως θα έπρεπε η διδασκαλία να χρησιμοποιεί πολυμέσα, και όχι, απλά, βιβλία; Μήπως δε χρειάζεται απλώς «αναδιάρθρωση» της παιδείας, αλλά επανασχεδιασμός της από την αρχή; Πράγμα που όμως, δυστυχώς, θίγει τα συμφέροντα και των σχολικών καθηγητών. Αφού θα πρέπει και οι ίδιοι να μορφωθούν και να γίνουν γνώστες των αντικειμένων που διδάσκουν, καθώς και της νέας τεχνολογίας, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν, και να μεταδίδουν γνώσεις στους μαθητές τους. Ουσιαστικά και τους σχολικούς καθηγητές εξυπηρετεί το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα, αφού αποποιούνται των ευθυνών τους, τις οποίες εναποθέτουν στα φροντιστήρια.
Και τελικά, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα εξυπηρετεί τους πάντες. Εξυπηρετεί όλους όσους* έχουν οποιαδήποτε σχέση μ’αυτό, εκτός από τους μαθητές! Πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι το οποίο απασχολεί, ξεκουράζει και πλουτίζει τόσο κόσμο. Και το οποίο θα βολέψει και τους μαθητές που θα το αφήσουν πίσω τους σε λίγα χρόνια…. Και τελικά, όλα καταλήγουν σε ένα∙ την παιδεία μας ως κοινωνίας….
________
*επίτηδες το έχω γράψει έτσι αντί του "όλους όσοι", παρ΄όλα αυτά είμαι ανοιχτή σε κάθε συζήτηση σχετικά
Ας αναλογιστεί κανείς πόσα χρήματα δαπανά μία ελληνική οικογένεια για κάθε της τέκνο που θέλει να στείλει στο ελληνικό πανεπιστήμιο, σε σχέση με μία οικογένεια που το στέλνει σε ένα του εξωτερικού. Όποιος πιστεύει πως στην Αγγλία καταφεύγουν μόνο τα πλουσιόπαιδα, ας το ξανασκεφτεί. Η φοίτηση σε αγγλικό πανεπιστήμιο κοστίζει από τίποτα (ανάλογα με τη φορολογική δήλωση του χρηματοδότη του φοιτητή) έως 1.500 λίρες, περίπου, το χρόνο, για τους πολίτες της ΕΕ. Τρία χρόνια φροντιστήρια σε όλα τα μαθήματα προς εξέταση για τις εισαγωγικές εξετάσεις, μήπως κοστίζουν κάτι παραπάνω;
Πόσο «δωρεάν» είναι η παιδεία μας;
Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε η εισαγωγή στα πανεπιστήμια να είναι ελεύθερη. Ο κάθε μαθητής να επιλέγει πού θέλει να φοιτήσει, και να του επιτρέπεται να σπουδάσει αυτό που αγαπά, κι όχι αυτό που θα του λάχει. Θέλουν όλοι να μπουν στην ιατρική; Ας μπουν όλοι στην ιατρική. Ξέροντας, όμως, δύο πράγματα: κατά πόσον αυτό το επάγγελμα είναι ήδη κορεσμένο και τι προοπτικές απορρόφησης έχει μετά. Καθώς και ότι το να μπεις στην ιατρική (για παράδειγμα) είναι ελεύθερο, για να αποφοιτήσεις όμως θα πρέπει να το αξίζεις.
Εκεί θα έπρεπε να πέσει το βάρος. Σε έναν σωστό και σοβαρό επαγγελματικό προσανατολισμό. Και στην ποιότητα των δημόσιων πανεπιστημίων. Χωρίς «αιώνιους φοιτητές», αλλά με φοιτητές που φοιτούν γιατί θέλουν να μάθουν το αντικείμενο που σπουδάζουν. Με σοβαρές σπουδές. Με λιγότερα μαθήματα και λιγότερους καθηγητές, ώστε πραγματικά ο φοιτητής να μπορεί να μάθει ό,τι διδάσκεται.
Έχω την εντύπωση ότι το παρόν σύστημα υπάρχει για δύο λόγους ως έχει. Για να παρέχει θέσεις σε περισσότερους πανεπιστημιακούς καθηγητές – οπότε πρέπει να υπάρχουν ένα σωρό περιττά μαθήματα για να δικαιολογείται η θέση τους – και στην παραπαιδεία – αυτή είναι γενική εντύπωση. Διότι με ελεύθερη είσοδο στα δημόσια πανεπιστήμια κανείς δε θα στέλνει το παιδί του σε φροντιστήρια. Ενώ με τη δημιουργία σοβαρών ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα δημόσια πανεπιστήμια θα πρέπει να γίνουν πιο ανταγωνιστικά. Αυτό θίγει τα συμφέροντα και όσων απασχολούνται στην παραπαιδεία, καθώς και όσων κατέχουν καταχρηστικά θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Έχει, λοιπόν, στόχο, την προστασία της παιδείας και των μαθητών/φοιτητών το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα και η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων;
Καταχρηστικά, κι εγώ, στο παρόν άρθρο σχετικά με τα πανεπιστήμια, να κάνω μια σύντομη αναφορά και στο σχολικό σύστημα. Το οποίο για μένα είναι εντελώς πεπερασμένο. Βασίζεται σε ένα μοντέλο που δημιουργήθηκε εδώ και αιώνες. Όταν δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση ούτε διαδίκτυο. Καλώς ή κακώς, δε θα το κρίνω, τα παιδιά πια δε διαβάζουν βιβλία. Σίγουρα όχι για να αντλήσουν πληροφορίες και γνώσεις. Όχι αποκλειστικά βιβλία, έστω. Η ποιότητα των μαθητών, σύμφωνα με τους δάσκαλους, τους καθηγητές, και τους γονείς τους, πέφτει χρόνο με το χρόνο. Μα, είναι λογικό να θεωρεί κανείς ότι όσο περνούν τα χρόνια τα παιδιά «χαζεύουν»;….
Μήπως το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος διδασκαλίας δε συμβαδίζει πια με την εποχή; Μήπως θα έπρεπε η διδασκαλία να χρησιμοποιεί πολυμέσα, και όχι, απλά, βιβλία; Μήπως δε χρειάζεται απλώς «αναδιάρθρωση» της παιδείας, αλλά επανασχεδιασμός της από την αρχή; Πράγμα που όμως, δυστυχώς, θίγει τα συμφέροντα και των σχολικών καθηγητών. Αφού θα πρέπει και οι ίδιοι να μορφωθούν και να γίνουν γνώστες των αντικειμένων που διδάσκουν, καθώς και της νέας τεχνολογίας, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν, και να μεταδίδουν γνώσεις στους μαθητές τους. Ουσιαστικά και τους σχολικούς καθηγητές εξυπηρετεί το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα, αφού αποποιούνται των ευθυνών τους, τις οποίες εναποθέτουν στα φροντιστήρια.
Και τελικά, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα εξυπηρετεί τους πάντες. Εξυπηρετεί όλους όσους* έχουν οποιαδήποτε σχέση μ’αυτό, εκτός από τους μαθητές! Πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι το οποίο απασχολεί, ξεκουράζει και πλουτίζει τόσο κόσμο. Και το οποίο θα βολέψει και τους μαθητές που θα το αφήσουν πίσω τους σε λίγα χρόνια…. Και τελικά, όλα καταλήγουν σε ένα∙ την παιδεία μας ως κοινωνίας….
________
*επίτηδες το έχω γράψει έτσι αντί του "όλους όσοι", παρ΄όλα αυτά είμαι ανοιχτή σε κάθε συζήτηση σχετικά
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
