Η πρότασή μου για μια προσοδοφόρα και ωφέλιμη για την Οικονομία, μισθολογική πολιτική:

Να οριστεί ανώτατος μηνιαίος μισθός στο δημόσιο τα 5.000 ευρώ. Για διευθυντές σε οποιονδήποτε οργανισμό έχει σχέση με το δημόσιο. Νοσοκομεία, δικαστήρια, ΔΕΚΟ, Βουλή, κοκ. 5.000 ευρώ είναι ένας αξιοπρεπέστατος μισθός. Και τα τεράστια ποσά που εξοικονομηθούν από αυτήν τη μισθολογική εκλογίκευση μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ανεβεί ο κατώτατος μισθός στα 1000 ευρώ. Που μετά βίας επιτρέπει σε κάποιον να ζήσει αξιοπρεπώς. Ώστε να κλείσει κάπως η ψαλίδα. Ώστε να ζουν ανθρώπινα όσοι εργάζονται. Ώστε να αναλαμβάνουν διευθυντικές θέσεις στο δημόσιο άνθρωποι που το επιδιώκουν γιατί θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία, και όχι γιατί αποσκοπούν στον πλουτισμό.

Όσοι θέλουν να πλουτίσουν, μπορούν να απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, με τους όρους του ιδιωτικού τομέα και της ελεύθερης αγοράς. Ο δημόσιος τομέας έχει λόγο ύπαρξης για να εξυπηρετεί τον πολίτη, όχι για να τον απομυζά ώστε να εξυπηρετεί τους επικεφαλής του. Μόνο έτσι μπορεί να εξυγιανθεί το Δημόσιο. Όταν αποκοπεί η υπηρεσία σε αυτό από ευκαιρίες και προσδοκίες πλουτισμού. Πάντα σε βάρος του κοινού καλού.

Δεν είναι παιδιάστικο αυτό που γράφω. Είναι εφικτό, βιώσιμο, και τίμιο. Προσωπικά το βλέπω σαν μονόδρομο για ένα κράτος που θέλει να ονομάζεται «κράτος πρόνοιας». Μένει να δούμε αν υπάρχουν πολιτικοί αρκετά αξιοπρεπείς ώστε να προχωρήσουν σε ανάλογες μεταρρυθμίσεις.

Το τέλος της Ιστορίας;

Έχω κατακτήσει κάτι. Να μην αναλώνομαι σε θέματα χωρίς νόημα. Έτσι δε με απασχολεί το ασφαλιστικό. Καθόλου. Δε με ενδιαφέρει πόσο αδιάφορο μπορεί να ακούγεται. Ξέρω ότι ακόμα δεν έχω ξεκινήσει μια σταθερή εργασία, και μέχρι να φτάσει η μέρα να βγω στη σύνταξη, οι σχετικοί νόμοι θα έχουν αλλάξει 876547890 φορές. Όσο για το μεσοδιάστημα, δε βλέπω να αλλάζει τίποτα στην περίθαλψη των συμμετεχόντων στα διάφορα ταμεία που έχουν δικούς τους γιατρούς. Απλώς είμαι της γνώμης ότι είναι ως έχει για να κάνει δύσκολη τη ζωή των ασφαλισμένων σε αυτά, και να βολεύει περισσότερο κόσμο στο δημόσιο.

Δεν παρακολουθώ τις εξελίξεις τον τελευταίο καιρό. Πριν από καμιά βδομάδα άρχισα να νιώθω ότι οι ειδήσεις ασχολούνταν για πολύ καιρό με τα ίδια θέματα, που στην τελική δεν ήταν σημαντικά για την κοινωνία – όχι με τον τρόπο που αντιμετωπίζονταν, τουλάχιστον. Κι όλο αναμασούνταν τα ίδια πράγματα. Μελαγχόλησα και σταμάτησα να παρακολουθώ τι συμβαίνει στον κόσμο (αλλά δε μας δείχνουν – ζωή να’χουν τα εκάστοτε Ζωνιανά…).

Δε μπορώ να βρω έμπνευση στον κόσμο γύρω μου. Ίσως περνάω μια φάση. Ίσως τη φάση την περνάει η εποχή. Το μόνο για το οποίο έχω να γράψω είναι ότι δεν έχω για τι να γράψω. Κι όμως αυτό για μένα είναι άξιο καταγραφής. Μήπως τελικά όντως σταμάτησε η Ιστορία (όπως ισχυριζόταν κι ο Fukuyama στο «the end of history»); Μήπως, τελικά, μόνο κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας σαν ανθρωπότητα χωρίς να έχουμε/θέλουμε/μπορούμε πια να πάμε κάπου; Μήπως το γύρισα πολύ στην αοριστολογία;

ΥΓ: Τι τους έφταιξε ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης; :(