Η Ελλάδα των κτηνών.. #2

Ούτε φονιάς ή βιαστής να ήταν, τόσο μένος. Πόση κακία, πόση χολή, αυτός ο λαός, πόση αποκτήνωση.. Πόσος εγωκεντρισμός, πόσος ατομικισμός, πόση χαιρεκακία.. Τρέφονται από το δράμα του άλλου, διψούν να βλέπουν τον διπλανό να υποφέρει. Πόσω μάλλον αν ο διπλανός δεν είναι σαν την πάρτη τους. Πόσο μίσος για όποιον δεν ανήκει στον κόσμο της μιζέριας τους, που τον παρουσιάζουν παράδεισο φωνάζοντας στα social media με ωραία σκηνοθετημένες φωτογραφίες και post, ωραία σκηνοθετημένη "χαρά". Και νομίζουν ότι είναι χαρούμενοι μέσα στην κενότητά τους. Νομίζουν ότι είναι σημαντικοί, μέσα στην ανυπαρξία τους. Νομίζουν ότι είναι κάποιοι. Νομίζουν ότι είναι οι καλύτεροι. Και δεν είναι τίποτα παραπάνω από κτήνη.. Που γυαλίζει το μάτι τους μόλις δουν πτώμα και ορμούν να το ξεσκίσουν, νιώθοντας σπουδαίοι. Η κάθε πτώση κάποιου άλλου τους κάνει να νιώθουν σπουδαίοι - μπορούν να νιώσουν από πάνω μόνο αν πέσουν οι άλλοι - κι αν τους ρίξει κάποιος άλλος, οι ίδιοι απλώς κάθονται μίζερα και περιμένουν. Και ποστάρουν σκηνοθετημένη χαρά. Και καραδοκούν να ξεσκίσουν το επόμενο πτώμα..
Δεν είναι σχόλιο γι'αυτόν που βρίσκεται στη φυλακή, για όποιον κι αν βρίσκεται στη φυλακή. Είναι σχόλιο για τους απ'έξω. Κι είναι το μόνο σχόλιο που θα κάνω. 

Στη σπηλιά ή στο φως;

 – Τι λέγαμε προχτές, αφεντικό; Να φωτίσεις, λέει, το λαό, να του ανοίξεις, λέει, τα μάτια! Ορίστε του λόγου σου ν’ανοίξεις τα μάτια του μπαρμπα-Αναγνώστη! Είδες πώς στέκουνταν η γυναίκα του σούζα και περίμενε διαταγές; Πήγαινε τώρα η ευγένειά σου να τους μάθεις πως η γυναίκα έχει ίσα δικαιώματα με τον άντρα και πως είναι πολύ σκληρό πράμα να τρως ένα κομμάτι από το κρέας του χοίρου κι ο χοίρος να μουγκρίζει μπροστά σου ζωντανός και πως είναι μεγάλη κουταμάρα να ευχαριστιέσαι που έχει ο Θεός κι ας ψοφάς εσύ από την πείνα! Τι θα κερδίσει ο μαυροσκότεινος ο μπαρμπα-Αναγνώστης απ’όλες αυτές τις διαφωτιστικές σου αρλούμπες; Θα τον βάλεις μονάχα σε μπελάδες. Και τι θα κερδίσει κι η κυρα-Αναγνώσταινα; Θ’αρχίσον οι καβγάδες, η όρνιθα θα θέλει να γίνει κόκορας, και το αντρόγυνο πια όλο και θα τσακοπετεινιάζουν και θα μαδιούνται… Άσε τους ανθρώπους ήσυχους, αφεντικό, μην τους ανοίγεις τα μάτια∙ αν τους τ’ανοίξεις, τι θα δουν; Την κακή τους και την ψυχρή! Άσ’τα λοιπόν κλειστά να ονειρεύουνται!

Σώπασε μια στιγμή, έξυσε το κεφάλι, συλλογίζουνταν.

– Εξόν, έκαμε τέλος, εξόν…

– Τι; για να δούμε!

– Εξόν αν, όταν θ’ανοίξουν τα μάτια τους, έχεις να τους δείξεις έναν κόσμο καλύτερο… Έχεις;

Δεν ήξερα. Ήξερα καλά τι θα γκρεμιστεί∙ δεν ήξερα τι θα χτιστεί απάνω στα γκρεμίσματα. Κανένας αυτό δεν μπορεί να το ξέρει με σιγουράδα, συλλογίζουμουν∙ το παλιό είναι χεροπιαστό, στερεωμένο, το ζούμε και το παλεύουμε κάθε στιγμή, υπάρχει∙ το μελλούμενο είναι αγέννητο, άπιαστο, ρεούμενο, είναι καμωμένο από το υλικό που πλάθουνται τα όνειρα, ένα σύννεφο και το χτυπούν δυνατοί άνεμοι – ο έρωτας, η φαντασία, η τύχη, ο Θεός – αραιώνεται, πυκνώνεται, μεταλλάζει… Κι ο πιο μεγάλος προφήτης μονάχα ένα σύνθημα μπορεί να δώσει στους ανθρώπους, κι όσο πιο αόριστο τόσο και πιο προφήτης.

Ο Ζορμπάς με κοίταζε περιπαιχτικά χαμογελώντας. Θύμωσα.

– Έχω, αποκρίθηκα πεισματωμένος.

– Έχεις; Για λέγε!

– Δεν μπορώ να σου πω∙ δε θα καταλάβεις.

– Ε, τότε δεν έχεις!

Περί «ελευθερίας» – καμία ουσιαστική απάντηση, μόνο ερωτήματα.

Σκεφτόμουν, χρόνια τώρα, πριν και από την κρίση, ότι από το 1453 και μετά δεν έχουμε υπάρξει ουσιαστικά ελεύθεροι, όσοι κατοικούμε μέσα από τα σύνορα αυτού του τόπου που ονομάζουμε Ελλάδα. Μπορεί τα αφεντικά μας από τότε να έχουν ως επί το πλείστον ελληνική ιθαγένεια, είναι όμως, κι αυτά ελεύθερα; Με τι γνώμονα και κάτω από τι πιέσεις – εξωτερικές ή εσωτερικές, δικές τους – αποφασίζουν και εκτελούν για (;) εμάς; Κι εμάς, με τα «ελληνικής καταγωγής» αφεντικά μας, μας έχει πέσει πολλές φορές λόγος στη νεότερη ιστορία μας, για το πώς θέλουμε να ζούμε; Και έχουμε ενδιαφερθεί πολλές φορές, εδώ που τα λέμε, πραγματικά, να αποφασίσουμε και να σχεδιάσουμε πώς θέλουμε να ζούμε; Μήπως δε ζούμε ελεύθεροι από επιλογή; Μήπως είναι λίγο δύσκολη η ελευθερία και βολευόμαστε με τα εύκολα; Δεν το γράφω επικριτικά. Καταγράφω αυτόματα ό,τι μου περνάει απ’το μυαλό.

Και τι πάει να πει «ελευθερία»;  Τι σημαίνει πρακτικά; Και είναι μία η ελευθερία ή πολλές; Τι πάει να πει «ελεύθερος άνθρωπος»; Είναι ίδια η ελευθερία ενός ελεύθερου ανθρώπου, ενός ελεύθερου ατόμου ή ενός ελεύθερου πολίτη; Πρέπει να είναι ίδια; Και γιατί είναι τόσο σημαντικό να είναι κανείς ελεύθερος; Γιατί είναι προτιμότερο να είμαστε ελεύθεροι; «Ελευθερία» και «ασυδοσία» ταυτίζονται; Σαν να ταυτίζονται, πρακτικά, σε αυτήν την «ελεύθερη» χώρα.. Μήπως για τη δεύτερη αγωνιζόμαστε διαχρονικά σε αυτό το κομμάτι γης;

Υποθέτω πως πολλές από αυτές τις ερωτήσεις έχουν αποτελέσει αντικείμενο φιλοσοφικών πονημάτων που δεν έχω διαβάσει.  Τις καταγράφω, μήπως επιστρέψω σε αυτές στο μέλλον, αφιερώνοντάς τους περισσότερο χρόνο, για να τις απαντήσω

* Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, «ελευθερία» είναι μεταξύ άλλων «(α) η δυνατότητα αυτόβουλης και απεριόριστης δράσης σύμφωνα με τις επιθυμίες (κάποιου), η απουσία εξαναγκασμού ή καταπίεσης […] (β) προσωπική ελευθερία η δυνατότητα τού φυσικού προσώπου να κινείται ελεύθερα και να αναπτύσσει το πρόσωπό του ως προσωπικότητα∙ περιλαμβάνει όλες τις ειδικότερες εκφάνσεις ελευθερίας – σωματική, ψυχική, πνευματική, συνείδησης, βούλησης και έκφρασης, δημιουργίας, δράσης, επαγγελματική κ.λπ».

Την «ασυδοσία» την ορίζει ως την «ελευθερία δράσεως και κινήσεων χωρίς κανένα μέτρο, χωρίς περιορισμούς και έλεγχο, η αυθαίρετη και ανεξέλεγκτη δράση».

Βρείτε τις διαφορές ^ :ρ

Προφανώς ένας ορισμός δε φτάνει – θέλει φιλοσοφική, κοινωνιολογική και πολιτική μελέτη. Ίσως το κάνω διδακτορική διατριβή μια μέρα. Ίσως (πιθανότατα) και όχι :ρ

* Το κείμενο γράφτηκε χωρίς να έχει προηγηθεί χρήση ναρκωτικών ουσιών :ρ

Συν Αθηνά και χείρα κίνει..

Ε άει σιχτίρ, όμως. Υποτίθεται κάνω μάθημα σε 17 άτομα. Ο καθένας διαλέγει πότε θέλει να έρθει, χωρίς να ενημερώσει κανέναν, βεβαίως. Εγώ, με τις σπουδές και την πρακτική, κοιμάμαι 2-4 ώρες τη μέρα. Για να πάω εκεί, εθελοντικά, οδηγώ 1 ώρα πήγαινε-έλα. Πληρώνω 6 ευρώ διόδια. Συν βενζίνη. Ξοδεύω και πόση ώρα (ώρες) να ετοιμάζω το μάθημα. Γιατί αγαπώ τον άνθρωπο. Σαν ουσία. Και θέλω να βοηθήσω αυτούς που έχουν ανάγκη. Αλλά αυτοί, φαίνεται, νιώθουν πως τους χρωστάω. Έρχεται η μία, 20 λεπτά καθυστερημένη. Ωραία, είμαστε οι δυο μας, ας διαβάσουμε κάτι. ΚΑΘΕ φορά, εδώ και 3 μήνες, την παρακαλάω να μάθει την ΑΒ, διότι χωρίς αυτή σαν βάση δεν κάνουμε τίποτα. Ναι; Ναι. «Γεια σου». Τι λέει εδώ; Ό,τι να’ναι….. Καλή μου, πρέπει να μάθεις, τουλάχιστον, τα γράμματα, και για να τα μάθεις, πρέπει εσύ να κάτσεις να διαβάσεις, εγώ, λυπάμαι, ΔΕΝ μπορώ να σου τα βάλω στο κεφάλι. 40 λεπτά μετά, έρχεται ο δεύτερος, από τους 17. Γιατί άργησες; Κοιμόμουν :) Αχ καλό μου, κοιμόσουν, τι γλυκό!! ……………… Μεγάλοι άνθρωποι, πρόσφυγες, υποτίθεται έχουν φύγει από κακουχίες να έρθουν εδώ για μια καλύτερη ζωή. Κι εγώ θέλω να τους βοηθήσω, όσο περνάει απ’το χέρι μου, να τη βελτιώσουν. Αλλά φαίνεται πως θεωρούν ότι τους χρωστάω. Και τους εξήγησα ότι ΔΕΝ τους χρωστάω, να τους βοηθήσω θέλω, αλλά πρέπει να βοηθήσουν κι αυτοί τον εαυτό τους. Ότι ξοδεύω χρόνο και χρήμα γιατί νοιάζομαι, αλλά πρέπει κι αυτοί να νοιάζονται. Ότι εγώ είμαι εκεί και προσπαθώ γι’αυτούς επειδή τους σέβομαι σαν ανθρώπους, αλλά πρέπει κι αυτοί να προσπαθούν, και όταν δεν ανοίγουν τετράδιο σπίτι τους και έρχονται όποτε τους καπνίσει, επειδή «I was sleeping», δε σέβονται εμένα. Ζήτησα συγγνώμη από το προσωπικό, είπα ότι λυπάμαι πολύ, μου είπαν κι αυτοί να την κάνω, διότι πρέπει να μάθουν κι οι αλλοδαποί να προσπαθούν για να ενταχθούν σε μια κοινωνία που έρχονται να ζήσουν, είπα και στους αλλοδαπούς ότι λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να κάνω μάθημα σήμερα (στο μεταξύ, δεν είχε έρθει κανένας άλλος – διότι κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να έρχονται και μισή ώρα πριν το τέλος του 2ωρου μαθήματος..) και έφυγα. Είναι κρίμα. Είναι κρίμα γιατί δεν καταλαβαίνουν, κάποιοι εξ’αυτών, δεν ξέρω αν είναι η πλειοψηφία ή η μειοψηφία, ότι βρίσκονται σε μία χώρα που η χρυσή αυγή έχει φτάσει να είναι το τρίτο κόμμα, όπου ο κόσμος έχει απηυδήσει με τους μετανάστες δικαίως ή αδίκως (αδίκως για’μένα, δεν είναι «οι μετανάστες» αλλά η απουσία μεταναστευτικής πολιτικής το πρόβλημα – αν και πολύ φοβάμαι ότι το παρόν πρόβλημα *είναι* μέρος κάποιας μεταναστευτικής πολιτικής..), υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν γι’αυτούς κι αυτοί τους απομακρύνουν με τη στάση τους. Μα ακόμα κι όταν είναι στο μάθημα, άμα γουστάρουν να μιλήσουν στο κινητό ή άμα τους έρθει να παίξουν κανένα παιχνίδι σε αυτό, το κάνουν, έτσι απλά, χωρίς καν, έτσι, για τα προσχήματα, να το βάλουν και στο αθόρυβο.. Ε, σιχτίρ, όμως. Περιμένω λίγο σεβασμό. Περιμένω *πολύ* σεβασμό. Αυτόν που δείχνω κι εγώ σε όλους, επειδή είναι άνθρωποι, de facto. Από εκεί και πέρα, σαν προσωπικότητες κάποιοι μπορεί και να τον χάσουν. Αλλά σε πρώτη φάση, περιμένω αυτόν τον de facto σεβασμό. Καταλαβαίνω ότι έχουν άλλες κουλτούρες, έχουν έρθει από άλλες κοινωνίες. Όμως δε δέχομαι να με θεωρούν υπηρέτριά τους, που είναι υποχρεωμένη να είναι πάντα εκεί, αδιαμαρτύρητα, επειδή….; Όχι, δε θα με καταντήσουν χρυσαυγήτισσα αυτοί. Θα συνεχίσω να βλέπω τα πράγματα από ψηλά, κι από εκεί βλέπω το big picture, και το big picture δε σπρώχνει σε άκρα, συνήθως, ούτε σε πάθη και μίση. Όμως έχω απογοητευτεί. Κι έχω στεναχωρηθεί, σήμερα, και γι’αυτό γράφω αυτό εδώ τώρα. Περίμενα ότι άνθρωποι που έχουν περάσει δύσκολα, και αναζητούν μία καλύτερη τύχη, προσπαθούν, σέβονται, κατανοούν – τελικά είμαστε όλοι άνθρωποι, ε; Κι είμαστε γεμάτοι ελαττώματα. Και θα συνεχίσω να αγαπάω τον άνθρωπο, με τα ελαττώματά του, κι ακόμα περισσότερο τον άνθρωπο που παλεύει με αυτά, και προσπαθεί να γίνεται πάντα καλύτερος. Τον σεβασμό μου, όμως, τον χάνουν τόσοι, από το 90% των οδηγών στον δρόμο και στα πάρκινγκ που δεν έπρεπε να έχει δίπλωμα (…………) μέχρι τον πρόσφυγα που θεωρεί ότι όλοι του χρωστάνε – ουφ, όχι. Και πάλι, όχι. Οι άχρηστοι οδηγοί, ναι, τον έχουν χάσει τον σεβασμό μου. Οι καημένοι του κόσμου όχι, θέλω και δεν μπορώ! Στεναχωριέμαι, όμως.. 

“If we take man as he is we make him worse, but if we take man as he should be, we make him capable of becoming what he can be”

Γιατί εμείς να χάνουμε τα δικαιώματά μας...

… και οι άλλοι όχι; Να τα χάσουν κι αυτοί! Αθάνατη ελληνική κοινωνία, ψόφα επιτέλους, μπας και από τις στάχτες σου γεννηθεί κάτι καλό..

ΜπΕλλάς – το ποδήλατο και το πρόβατο

Τελικά οι Έλληνες πρέπει να είναι από τους πλέον φανατισμένους /πρόβατα/ γιούρια λαούς στον πλανήτη. Πράγμα που έχει οδηγήσει σε υποβάθμιση αλλά και σε μεγαλεία.

Σκεφτόμουν τη μόδα του ποδηλάτου – όπου μόδα, πρώτοι σαν λαός. Πέσαν όλοι με τα μούτρα. Σαν πρόβατα θέλουν να καπνίζουν όλοι σε κλειστούς χώρους, νιώθοντας επαναστάτες – κούνια που τους κούναγε. Έτσι νιώθουν κι όταν ακόμα πετούν τα σκουπιδάκια τους στον δρόμο και στη φύση. Σαν πρόβατα φανατίζονται με τη μία ή την άλλη ιδεολογία, ακολουθούν ή δεν ακολουθούν το ένα ή το άλλο κόμμα, σκοτώνονται για τη μία ή την άλλη ομάδα, σαν πρόβατα είναι έτοιμοι να πιστέψουν, και να μην ερευνήσουν και να μην προβληματιστούν ιδιαίτερα, αλλά να φανατιστούν με το κάθε πράγμα που θα ακούσουν, ειδικά όταν αυτό το «κάθε πράγμα» μοιάζει με μάννα εξ ουρανού..

Σαν πρόβατα, μπορούν να ριχτούν στη μάχη και να είναι οι καλύτεροι όλων, εάν βρεθεί ο ενδεδειγμένος ηγέτης να διοχετεύσει το άκριτο πάθος τους κατάλληλα. Σαν πρόβατα μπορούν να μεγαλουργήσουν και σε καιρό ειρήνης, πάλι με τον ανάλογο τσοπάνη επικεφαλής. Ήταν καλύτεροι από εμάς οι αρχαίοι, μήπως; Δεν ήταν. Τι συνέβη στην Αθήνα μόλις «έφυγε» ο Περικλής;

Το καλύτερο κοπάδι. Ωραία πρόβατα, δεν είναι βλαμμένα, είναι υγιή και ικανά. Απλώς βαριούνται να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Ίσως δεν τους το έχουν μάθει – κι εκεί ακόμα φαίνεται η «κοπαδοσύνη» τους, πρέπει να τους το μάθει κάποιος.

Αλλά αυτό δε θα αλλάξει. Αν δεν άλλαξε 4000 χρόνια τώρα σ’αυτό το κομμάτι γης, μάλλον δε θα αλλάξει. Ας ελπίσουμε σε ξεχωριστούς δάσκαλους, καθηγητές, διευθυντές, διοικητές, πολιτικούς αρχηγούς, να οδηγήσουν το κοπάδι σε ωραία βοσκοτόπια πάλι. Ή Περικλής πρέπει να βρεθεί ξανά, ή να σπάσουμε τα δεσμά με ένα χαρακτηριστικό της ταυτότητάς μας διαχρονικά, και να γίνουμε σκεπτόμενοι άνθρωποι. Μέχρι τότε (θέλω να ελπίζω), καλό πετάλι!

Η Ελλάδα των κτηνών..

Έχουμε φτάσει σαν.... άνθρωποι (;) να δικαιολογούμε τα βασανιστήρια; Τα οποία είναι παράνομα διεθνώς; Είμαστε σοβαροί; ..

Ακόμα κι οι χώρες που τα κάνουν, τα κάνουν στα κρυφά, εμείς τα διατυμπανίζουμε και νιώθουμε και περήφανοι που έχουμε γίνει κτήνη; Ξέρετε πόσο ωραία και δίκαια μπορούν να μας σύρουν και στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και πολύ καλά θα μας έκαναν;

Διότι η σύλληψή τους μπορεί να ήταν δίκαια, ο βασανισμός τους, όμως, είναι παράνομος και θα πρέπει να αποπεμφθούν από το σώμα όσοι συμμετείχαν σε αυτόν (και άλλους) και να κλειστούν κι αυτοί σε κανένα κελί. Η δουλειά της αστυνομίας δεν είναι να δικάζει και να καταδικάζει, πριν καν γίνει δίκη. Και στην τελική, ο ποινικός μας κώδικας δεν προβλέπει βασανισμό, ούτε για τους ενόχους των πιο στυγερών εγκλημάτων. Από πού κι ως πού έχει τέτοιο δικαίωμα ο κάθε κομπλεξικός και πέρα για πέρα επικίνδυνος τύπος που αποφάσισε να ντυθεί στα μπλε;

Όσο ένοχα κι αν είναι αυτά τα παιδιά – πράγμα που θα κρίνει, κάποια στιγμή, ένα δικαστήριο, κι όχι αυτός που δουλειά του είναι ΜΟΝΟ να τα συλλάβει – δεν γίνεται να μη θεωρήσω Τέρατα αυτούς που τα βασάνισαν. Πολλοί ταυτίζουν την καταδίκη των βασανιστηρίων από την αστυνομία με επιδοκιμασία προς την πράξη των συλληφθέντων. ΠΟΣΟ μπορεί να τα έχει μπλέξει κανείς στο κεφάλι του; Από πού και ως πού η καταδίκη των βασανιστηρίων συνεπάγεται επιδοκιμασία παράνομων πράξεων; Πάμε καλά; Εάν η αστυνομία είχε απλώς κάνει τη δουλειά της, εάν τους είχε μόνο συλλάβει, κανείς δε θα την κατέκρινε, τουναντίον.

Τι δουλειά έχει ο καθένας που έχει ένα σωρό θέματα και δεν μπορεί να φερθεί σαν επαγγελματίας, να μπαίνει στην αστυνομία και να αποκτά τέτοια εξουσία πάνω στην υγεία και τη σωματική ακεραιότητα όλων μας;

Κι επειδή ακόμα δεν πιστεύω αυτά που διαβάζω, ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ; Δικαιολογούμε τα βασανιστήρια; Τελικά έχουμε πάει στον διάολο όλοι μας, απλώς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα..

Γιόσεφ Κεδίκογλου und das Griechische rechte Reich..

Πρώτα έχουμε το κλισέ "όλοι να καταδικάσουν την τρομοκρατία χωρίς υποσημειώσεις και χωρίς αστερίσκους", ποινικοποιώντας, έτσι, και την αναζήτηση των αιτιών που μπορεί να οδηγούν κάποιους σε αντίστοιχες πράξεις. 

Έπειτα έχουμε το κατάπτυστο βίντεο με αυτή την απίστευτη κοπτορραπτική της νέας "δημοκρατίας", που άλλαξε τα φώτα στα λεγόμενα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (στο οποίο και πάλι δεν έλεγε όσα του καταλόγιζαν), συνοδευόμενο από τα πολωτικά και πέρα για πέρα διαστρεβλωτικά σχόλια του εκπροσώπου της κυβέρνησης. Και αφού δόθηκε το αυθεντικό βίντεο στη δημοσιότητα, η νέα “δημοκρατία” επιμένει να συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο.. Είναι σοβαροί; Ρητορική ερώτηση.. Όπως ρητορική θα ήταν και το αν έχουν καθόλου ντροπή – δεν έχουν, προφανώς. Φαίνεται, δυστυχώς, πως η απουσία της είναι μάλλον αναγκαία συνθήκη για να γίνει κανείς πολιτικός (πλην εξαιρέσεων θέλω να ελπίζω, δεν μπορεί, θα υπάρχουν, δε θέλω να είμαι άδικη). 

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι μόνο θέμα ντροπής. Σε συνδυασμό με την ευρύτερη πολιτική που ακολουθούν, τέτοιες ενέργειες φτάνουν να γίνονται έως και απειλητικές για την εθνική ασφάλεια – και το έθνος είμαστε ΕΜΕΙΣ, εγώ κι εσύ που το διαβάζεις, κι η μάνα σου, ο αδερφός σου, η κόρη σου, οι φίλοι σου.  Όταν το κυβερνών κόμμα καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους, μάλλον έχουμε περάσει σε αρκετά επικίνδυνη φάση ή προσπαθούν να μας περάσουν σε τέτοια, έστω. Μήπως είναι καλά να αρχίσουν να παίρνουν πόδι πριν τα πράγματα εξοκείλουν πολύ περισσότερο; Αυτοί και τα τηλεοπτικά κανάλια μαζί, που αν κάποιος δε βγαίνει απ’το σπίτι του και δεν έχει άλλους τρόπους ενημέρωσης, σίγουρα ζει σε μία εικονική κυβερνητική πραγματικότητα.  Ας πάνε στον αγύριστο, γιατί δεν είμαστε πολύ μακριά απ’το να πάμε εμείς, έτσι που πάμε. Μας θυσιάζουν όλους για να πίνουν καφέ με τους αρχηγούς άλλων κρατών και να νιώθουν κάποιοι (στην πολύ αθώα εκδοχή), δεν ψοφάμε αρκετά γρήγορα και θα μας βάλουν και να σφαχτούμε μεταξύ μας μια ώρα αρχύτερα;

Όχι ότι θα μπούμε στον κόπο να το κάνουμε στην κυριολεξία, *ΕΥΤΥΧΩΣ*, όμως με τόση αντιπάθεια που καλλιεργείται μεταξύ μας, που για κάποιους έχει ήδη γίνει μίσος, φοβάμαι ότι προτιμάμε να  ανεχόμαστε τα χειρότερα, φτάνει ο δίπλα, που έχει άλλη γνώμη από εμάς ως προς τον τρόπο που μπορούν να φτιάξουν τα πράγματα, να γονατίσει..

Δεν είναι αστείο, δεν είναι ασήμαντο αυτό το τελευταίο περιστατικό στο οποίο εμπλέκεται το κυβερνών κόμμα. Δεν πρέπει να το προσπεράσουμε ως τέτοιο. Αν πρέπει να καταδικάσουμε κάτι, είναι τέτοιες ενέργειες, και βάλτε και "υποσημειώσεις και αστερίσκους", πολλές υποσημειώσεις και πολλούς αστερίσκους, παρακαλώ, στην καταδίκη και αυτής της πράξης, και των τρομοκρατικών ενεργειών, ερευνήστε τα αίτια, βάλτε ΠΟΛΛΕΣ υποσημειώσεις! Διότι οι παρωπίδες θα γίνουν μάσκα για τον ύπνο και θα τον πάρουμε όλοι μας.

________

* Το βίντεο που έφτιαξε η νδ
* Οι δηλώσεις του Κεδίκογλου που το συνόδευαν: "Ο κατά δήλωσή του αναρχικός και φιλοτρομοκράτης Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, ο οποίος παραμένει ακόμα και τώρα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στοχοποιεί σε ομιλία του το Mall, τέσσερις ημέρες πριν από το τρομοκρατικό χτύπημα και καλεί απροκάλυπτα τους συντρόφους του να πάρουν τα όπλα"
* Τι πραγματικά είπε ο Διαμαντόπουλος

Λίγη καλή προαίρεση και λίγη καλή θέληση, γαμώτο! Λίγη ενότητα και λίγο openness, λίγος σεβασμός και λίιιιγη αγάπη (τολμήστε την, δεν κάνει κακό..)!

Μ’έχει κουράσει ΤΟΣΟ να βλέπω γύρω μου φανατισμό και ΜΙΣΟΣ, τόσο μίσος τελευταία! Πού τη βρίσκουν την ενέργεια για τόσο μίσος, αριστεροί και δεξιοί, οπαδοί ομάδων, και δε συμμαζεύεται, και δε βρίσκουν την ενέργεια για θετικές σκέψεις και πράξεις; Γιατί τόση προθυμία να δηλητηριάζουν την ψυχή τους, απλώς για να βγάζουν κακία; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί.. Γιατί πρέπει να σκοτώνονται μεταξύ τους, ακόμα, ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ, γαμώ το κέρατό τους! ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ! Πέρασε αυτός, πάει, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι μόνο ένας έφταιγε, έτσι, για να κάνουμε τη χάρη σε κάποιους (που δεν έφταιγε μόνο μία πλευρά), ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟ, ΓΑΜΩΤΟ! ΕΙΜΑΤΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ! ΔΙΟΧΕΤΕΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ *ΟΛΟΙ* *ΜΑΖΙ* ΜΠΡΟΣΤΑ, ΓΑΜΩΤΟ, ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΞΑΝΑΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ! ΣΙΧΤΙΡ ΠΙΑ!

Να βγούμε από το Ευρώ, να καταστραφεί η Ευρώπη, να μάθουν αυτοί! (Ορμώμενη από συζητήσεις στα «σόσιαλ μίντια» (:p ).)

Κάτι μου λέει, όμως, πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για τον πάτο, και δε μας φταίει η ΕΕ γι’αυτό που ζούμε τώρα, αλλά  που μας άρεσε να ζούμε σαν βδέλλες και να θεωρούμε όσους πήγαιναν με τον σταυρό στο χέρι κορόιδα. Έξω από την ΕΕ γιατί θα βρούμε αξιοπρέπεια; Η ΕΕ την έχει πάρει από τους ελληνάρες, ή μήπως αυτοί την έχουν ξεχάσει γιατί δεν τους βόλευε τόσα χρόνια; Ούτε ελπίζω, ούτε περιμένω τίποτα από το συνονθύλευμα ανθρώπων του οποίου είμαστε μέρος - και το οποίο δεν μπορώ να αποκαλέσω κοινωνία. Κι αν μας τη λένε, και μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, και είναι πραγματικά άδικο αυτό για τα χλωρά, είναι ψέματα ότι τα χλωρά ήταν και είναι η μειοψηφία; Όλοι γκρινιάζουν και διαμαρτύρονται και “επαναστατούν” και εξανίστανται και καταγγέλλουν, αλλά παράλληλα συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν, παρκάρουν παράνομα, πετούν σκουπίδια όπου να’ναι, καταπατούν, ζητούν και δίνουν φακελάκια, και πάει λέγοντας. Τι άλλαξε, δηλαδή, στους ελληνάρες, ώστε εάν φύγουμε από την ΕΕ ή το ευρώ, θα υποφέρουμε στωικά και θα γίνουμε παράδεισος μια μέρα; Αν ήσουν από κάποια άλλη χώρα της ΕΕ και μάθαινες ότι αυτοί εκεί στην Ελλάδα δήλωναν χωράφια που δεν έχουν, έκαναν τις επιδοτήσεις που δεν δικαιούνταν μερσεντές αντί για καλλιέργειες που έπρεπε να αλλάξουν,  μετά ζητούσαν και έπαιρναν αποζημιώσεις για τις καλλιέργειες που έπρεπε να είχαν αλλάξει αλλά έγιναν λουλούδια στα μπουζούκια (και χρησιμοποιώ ένα μονάχα παράδειγμα, για να μη γράψω βιβλίο εδώ, αν πιάσω κάθε κλάδο έναν-έναν), έπαιρναν δάνεια, όχι για να αποκτήσουν κάτι που χρειάζονται, αλλά για να το παίζουν μεγιστάνες και καλοπερασάκηδες, και έβλεπες, τώρα, ότι πτωχεύουν, θα τους λυπόσουν, ή θα τους έδινες κι άλλη μία να πάνε στο διάολο – συγγνώμη κιόλας; Δε θεωρώ ότι μας έχουν αντιμετωπίσει σωστά ως χώρα και οι εταίροι μας στην ΕΕ, κατόπιν εορτής - ήμουν και μικρή τότε - θεωρώ ότι ήταν λάθος να μπούμε στο ευρώ (αλλά θετικό που μπήκαμε στην ΕΟΚ), αλλά τώρα, νομίζω, θα μας κάνει κακό να βγούμε, πόσω μάλλον για ένα γινάτι, έτσι για να τους μπούμε στο μάτι, και να τους δείξουμε εμείς! Ανάγκη δε μας έχει κανένας, δυστυχώς δεν έχουμε κάτι να δώσουμε, ως χώρα, που δεν μπορούν να το βρουν αλλού. Αν χρωστάμε κάτι στον εαυτό μας, αυτό είναι να γίνουμε λίγο πιο έντιμοι, και να σεβόμαστε τους γύρω και το περιβάλλον μας. Αλλά για την έλλειψη αυτών δε μας έχει φταίξει ούτε η ΕΕ, ούτε το ευρώ, δυστυχώς. Δυστυχώς γιατί τότε τα πράγματα θα έφτιαχναν πολύ εύκολα. Αλλά ο δρόμος της Αρετής δεν είναι ο εύκολος δρόμος, κι εμείς βολευτήκαμε με τον σύντομο..

Η Ελλάδα και το Ευρώ και η Μαγική Σφαίρα

Τι σημαίνουν όλα αυτά τα σενάρια; Αποχώρησης ή μη αποχώρησης, τόσο τοις εκατό, κάτι άλλο τοις εκατό. Σε τι, πραγματικά, χρησιμεύουν οι χρησμοί; Γιατί πληρώνονται άνθρωποι για να προβλέπουν εκβάσεις, γιατί διαβάζουμε προβλέψεις; Γιατί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στα ζώδια και στα μέντιουμ θεωρούν σοβαρές τις προβλέψεις πολιτικών και οικονομικών αναλυτών; Αφορμή γι’αυτό το άρθρο στάθηκε μία ακόμη πρόβλεψη τύπου «40% πιθανότητες αποχώρησης από το ευρώ έχει η Ελλάδα» . Και τι πάει να πει αυτό; Ότι εάν παραμείνει, ε, ο αναλυτής είχε προβλέπει κατά 60% ότι θα παρέμενε, κι αν αποχωρήσει ότι είχε προβλέψει με μεγάλη βεβαιότητα ότι θα έφευγε; Και τι προσφέρει μια τέτοια «πρόβλεψη» σε οποιονδήποτε, πέρα από «κουβέντα να γίνεται και το όνομά μου ν’ακούγεται»; Βοηθούν τη χώρα, την Ευρωζώνη, ή τις αγορές να αποφασίζουν καλύτερα αυτές οι προβλέψεις, που δεν είναι και προβλέψεις, αφού περιέχουν κάθε φορά τουλάχιστον δύο διαφορετικές εκβάσεις;

Η ανάλυση των γεγονότων είναι άλλη ιστορία. Η διερεύνηση των αιτιών και οι προτάσεις λύσεων είναι κάτι διαφορετικό από τις προβλέψεις. Ταπεινά θεωρώ ότι είναι πολύ πιο σοβαρή δουλειά και χρήσιμη. Βοηθά στη μάθηση από τα λάθη, και στη διόρθωσή τους, στη βελτίωση. Βοηθά στη συζήτηση γύρω από δεδομένα και στην αναζήτηση προοπτικών και οδών επίτευξης των ζητουμένων. Οι χρησμοί σε τι ακριβώς βοηθούν, πέρα από τη δημιουργία κουτσομπολιού επιστημονικού επιπέδου; Αν κάνουν κάτι, είναι να αποσταθεροποιούν τις αγορές γενικότερα, οι οποίες έχουν αποδείξει ότι δε δρουν καθόλου λογικά, αλλά υστερικά, και ενδεχομένως βοηθούν κάποιους να κερδίζουν πολλά κάθε φορά που μία νέα προφητεία κάνει την εμφάνισή της, εφόσον γνωρίζουν πόσο εύκολα πανικοβάλλονται οι «αγορές». Τι άλλο προσφέρουν πέρα απ’το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά κερδοσκοπικών παιχνιδιών; Και γιατί ασχολείται τόσος κόσμος και τόσα σοβαρά έντυπα μαζί τους;

Μπορεί να το βλέπω εντελώς κοντόφθαλμα και να υπάρχει κάποια χρησιμότητα που δεν μπορώ να διακρίνω. Οπότε το θέτω προς συζήτηση.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε; Καταναλωτές ως Πολίτες – ασκώντας οικονομική, κοινωνική και εξωτερική πολιτική.

Καιρό έχω να γράψω. Για την ιστορία, λείπω από την πατρίδα και ασχολούμαι με ακαδημαϊκά θέματα – ως εκ τούτου δε ζω την καθημερινότητά μου στην Ελλάδα ώστε να παίρνω αφορμές μεν, κι από την άλλη δε μου λείπει πια το γράψιμο!

Αφορμή, πάντως, γι’αυτό το κειμενάκι, ήταν μία ακόμα βόλτα μου σε σούπερ μάρκετ εδώ, στην Ελλάδα. Το σούπερ μάρκετ θα μπορούσε να είναι και άλλο εμπορικό κατάστημα, με ρούχα για παράδειγμα. Κι εκεί έχω προσέξει το ίδιο. Ότι, δηλαδή, κάθε φορά που ψωνίζω οτιδήποτε, βλέπω ότι είμαι η μόνη που κοιτάει μία-μία τις συσκευασίες, ή τα ρούχα, για να δει από πού είναι το προϊόν.. Κάτι που έκανα ανέκαθεν, για πολιτικούς (με την ουσιαστική σημασία του όρου) λόγους. Κι έχουμε όλοι ένα λόγο παραπάνω, υπό τις παρούσες συνθήκες, να το κάνουμε, για να στηρίξουμε και την οικονομία μας. ΜΑΣ.

Πέρα, όμως, από τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας, θα έπρεπε, ίσως, να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, ότι είναι μεγάλη υποκρισία να γκρινιάζουμε για την πολιτική της τουρκίας απέναντι στη χώρα μας, για παράδειγμα, και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ή για την πολιτική του ισραήλ απέναντι στους παλαιστίνιους, να τα βάζουμε με τη δική μας εξωτερική πολιτική – που δεσμεύεται από διεθνείς συμβάσεις, συμμαχίες και συγκυρίες – και εμείς οι ίδιοι να στηρίζουμε τις οικονομίες αυτών των χωρών – ή όποιων άλλων με την πολιτική των οποίων διαφωνούμε (με την προϋπόθεση ότι έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο) – αγοράζοντας τα προϊόντα τους!

Πολιτική ασκούμε ΟΛΟΙ μας, στην καθημερινότητά μας, και εφόσον ζούμε σε μία καπιταλιστική κοινωνία, ενταγμένη σε ένα ευρύτερο καπιταλιστικό σύστημα – καλώς ή κακώς, δεν κρίνω αυτό εδώ τώρα –, σαν καταναλωτές έχουμε περισσότερη δύναμη, παρά σαν διαδηλωτές. Πιο πολλά θα καταφέρναμε με έναν συνειδητοποιημένο τρόπο ζωής, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, παρά βγαίνοντας κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους ακόμα και για ψύλλου πήδημα, ή γιατί δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε – οπότε πλέον και η διαδήλωση χάνει την αξία της και κανείς πολιτικός, συνεπώς, δεν της δίνει σημασία. Δεν μπορείς να φωνάζεις «λύκος» κάθε μέρα, επειδή δε σου χαρίζει πια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρήματα για χωράφια που δεν έχεις ώστε να πάρεις μερσεντές και κλείνεις με τρακτέρ τους δρόμους, επειδή θέλουν να αξιολογούν τη δουλειά που κάνεις στα πανεπιστήμια, επειδή σου ζητούν να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για τη θέση που θέλεις να καταλάβεις, επειδή δεν έχουν ζαμπόν τα σάντουιτς του κυλικείου – οπότε τι πιο λογικό απ’το να κάνεις κατάληψη του σχολείου! – , δε μπορεί κάθε μειοψηφία να θεωρεί εαυτόν το απόλυτο δίκαιο, και να παρακωλύει όποτε γουστάρει, γιατί έτσι κρίνει ότι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, την ομαλή λειτουργία του κράτους ΜΑΣ, και να περιμένεις όταν ο λύκος πραγματικά φανεί, κι έχεις πραγματικό λόγο να βγεις στους δρόμους ή να απεργήσεις – το ότι έχουμε χάσει το νόημα της απεργίας, που είναι παύση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και ΟΧΙ κλείσιμο δρόμων και άλλα παρόμοια είναι άλλη ιστορία – να σου δώσει πραγματικά σημασία ο πολιτικός.

Σαν καταναλωτές, όμως, έχουμε δύναμη. Ακόμα κι αν ένα ελληνικό προϊόν είναι πιο ακριβό, ας το προτιμήσουμε. Εάν τα εισαγόμενα μένουν στα ράφια, κάποια στιγμή και οι άλλες εταιρίες θα αναγκαστούν να προμηθεύονται από Έλληνες παραγωγούς. Και αν λειτουργήσει σωστά και το κράτος – εμποδίζοντας τη δημιουργία καρτέλ, πχ – τότε οι τιμές θα πέσουν. Και είναι σημαντικό να μην κοιτάμε μόνο τη «μάρκα», αλλά κυρίως τη χώρα παραγωγής / προέλευσης. Διότι πολλές ελληνικές (;) εταιρίες εισάγουν από άλλες χώρες. Σχεδόν όλη η κάπαρη, οι λιαστές ντομάτες, τα στραγάλια, αλλά και οι κάλτσες – για παράδειγμα – έρχονται από την τουρκία. Ακόμα κι αν η εταιρία είναι ελληνική, τα προϊόντα έχουν καλλιεργηθεί / φτιαχτεί εκεί. Και αγοράζοντάς τα στηρίζουμε κυρίως την οικονομία εκείνης της χώρας. Και γιατί, στο κάτω-κάτω, να αγοράσω φασολάκια που έχουν έρθει από την Πολωνία, και όχι ελληνικά; Γιατί να πάρω γιαούρτι από γάλα Γερμανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, και όχι από ελληνικό; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βλέπουμε, πριν βάλουμε κάτι στο καλάθι μας, πριν δοκιμάσουμε ένα ρούχο, από πού προέρχεται; Γιατί ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ τόσο πολύ να είμαστε πολίτες;

Η μικρή Ελλάδα, καλώς ή κακώς, μέχρι ένα σημείο μπορεί να διαπραγματεύεται, τουλάχιστον όπως έχουν έως τώρα τα πράγματα, και ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες. Δεν μπορεί επισήμως το κράτος να μπλοκάρει ή να μποϊκοτάρει τις εισαγωγές για να στηρίξει την εγχώρια οικονομία ή να ασκήσει εξωτερική πολιτική, ούτε να ζητήσει επισήμως από τους καταναλωτές να το κάνουν. Ανήκει σε ένα πλήθος διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, για παράδειγμα, και κάτι τέτοιο θα επέσυρε ποινή. Οι Έλληνες Πολίτες, όμως, δε δεσμεύονται από καμία σύμβαση, και μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική πολιτική, ως συνειδητοποιημένοι καταναλωτές, εν προκειμένω, και μεταξύ άλλων. Όχι να θεωρούν ότι ασκούν το πολιτικό τους καθήκον με το να ρίχνουν ένα φακελάκι στην κάλπη κάθε τόσα χρόνια (συνήθως τέσσερα ;ρ), και να ησυχάζουν τη συνείδησή τους κατεβαίνοντας σε κάθε λογής πορεία ή αποκλεισμό διαμαρτυρίας.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε;

Ένα καράβι για την τουρκία

Αυτοί οι 9 νεκροί ακτιβιστές(;) της, πολύ την ωφέλησαν τελικά την τουρκία. Τα πλοία μπορεί να έφυγαν από την Ελλάδα (με αποτέλεσμα να προκληθεί κάποιο θέμα στις σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ), τα πληρώματά τους αποτελούνταν από πολλές εθνικότητες, αλλά όλος ο κόσμος έξω πλέον μιλάει γι'αυτά σαν να ήταν αμιγώς τούρκικα, με τούρκικο πλήρωμα μονάχα. Στο μεταξύ η τουρκία το έχει εκμεταλλευτεί δεόντως, αναδιαμορφώνοντας το ρόλο της στη Μέση Ανατολή και τον Αραβικό κόσμο καθώς και το προφίλ της στη Δύση, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ δεν ξέρω κατά πόσο είναι όντως κακές, ή αν αυτό είναι απλώς μια επιφάνεια. Πολύ αμφιβάλλω ότι έχουν κόψει τις οικονομικές και στρατιωτικές τους συναλλαγές οι δύο αυτές χώρες.

Κι αν όλα έγιναν σε συνεννόηση με το Ισραήλ; Κι αν παίζουν ένα πολύ ωραίο παιχνίδι; Κι αν εμείς έχουμε απλώς τσιμπήσει το δόλωμα, και πάμε και ανοίγουμε παρτίδες με το Ισραήλ βλέποντάς το σαν διπλωματική ευκαιρία (τρομάρα μας, πότε θα σταματήσουμε επιτέλους να έχουμε τόσο κοντόφθαλμη και καιροσκοπική πολιτική, σε όλους τους τομείς;), γκρεμίζοντας όσα ο “μπαμπάς” είχε χτίσει, στην καλύτερη περίπτωση;

Είναι απλώς μια θεωρεία συνωμοσίας. Αλλά βγάζει τόσο νόημα! Όπως οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, ανάλογα με τα πιστεύω και τις προσδοκίες μας..

Είσαι ό,τι λες

Ο Στάλιν ήταν χειρότερος από τον Χίτλερ, γιατί πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά η Γαλλία δεν είχε ποτέ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Οτσαλάν είναι κολλητός της οικογένειας Μπους – γι'αυτό άλλωστε βρίσκεται και σε φυλακή της Τουρκίας και όχι σε κάποιο τροπικό νησί αυτή τη στιγμή – ενώ οι Κούρδοι πολεμούν για λόγους οικονομικών συμφερόντων. Η τουρκία είναι μια μοντέρνα δημοκρατική χώρα, η ΠΓΔΜ είναι η Μακεδονία, “η Κύπρος και η Κρήτη δεν ανήκουν στην Τουρκία;” (ερώτηση Βάσκου..) Οι ιστορικές και πολιτικές αλήθειες Ιταλών, Γάλλων, Άγγλων, Ισπανών (συγγνώμη, Βάσκου), Βουλγάρας, Σέρβας και τουρκάλας με τους οποίους συναναστρέφομαι στη Γαλλία τον τελευταίο ενάμιση μήνα. Κι ό,τι κι αν πει η Ελληνίδα αντιμετωπίζεται ντε φάκτο με απαξιωτικό χαμόγελο, ως γραφικό, διότι είμαστε γραφικοί ως χώρα. Και μέσα σε αυτό το κλίμα απονομής ιστορικής και πολιτικής δικαιοσύνης, όλοι οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, και η δύση πρέπει να βοηθήσει τα αφρικανικά κράτη να προοδεύσουν. Ωραία λόγια, ευγενή, όποιος τα ξεστομίζει χαρακτηρίζεται αμέσως καλός άνθρωπος, “αριστερός”, από τους ομοίους του. Ή μήπως είναι υποκριτικά; Χωρίς καμία χρησιμότητα; Χωρίς καμία πρόταση για το πώς αυτά μπορούν να εφαρμοστούν, ρεαλιστικά; “Μπορούμε να τους στέλνουμε τρόφιμα που δε θα είναι ποτέ αρκετά, φάρμακα που δε θα είναι ποτέ αρκετά. Το σημαντικό είναι να φτάσει η ίδια η κοινωνία τους σε ένα σημείο που να θέλει να διεκδικήσει κάποια πράγματα. Αυτά που θέλει η ίδια. Διότι αυτά που θεωρούμε εμείς ιερό δισκοπότηρο, δεν είναι εξίσου ιερά σε άλλες κουλτούρες. Η ελευθερία και τα δικαιώματα στην ιστορία της ανθρωπότητας κερδίζονται με αίμα, δυστυχώς, ποτέ δεν έχουν χαριστεί. Κι η επανάσταση δεν είναι κάτι ουρανοκατέβατο, σαν να επέμβει η δύση στα κράτη τους και να τους επιβάλει το “σωστό”. Απαιτεί από την κοινωνία να έχει φτάσει να συνειδητοποιεί και να επιζητά το δικό της “δίκαιο”. Απαξιωτικά χαμόγελα, μα τι λέει αυτή, δεν είναι δίκαιο να πολεμήσουν για τα δικαιώματά τους οι άνθρωποι, εμείς πρέπει να τους τα παράσχουμε, οι δυνατοί της δύσης που τους εκμεταλλευόμαστε (γιατί κατά τα άλλα στα κράτη τους όλα είναι ρόδινα). Ωραία, ας τους τα παράσχουμε, λοιπόν, μαζί σας. Πώς;

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο, παντού. Δεν έχει σημασία το περιεχόμενο όσων λες, φτάνει όσα λες να ακούγονται όμορφα. Σημασία έχει να γίνεσαι αρεστός, όχι εποικοδομητικός. Και οι συμμετέχουσες στα καλλιστεία είναι οι πιο άξιες πολίτες (πολίτισσες) του κόσμου! (σύμφωνα με αυτή τη λογική)

Σημασία έχει στο προσωπικό σου blog να γράφεις απρόσωπα, σαν σωστός δημοσιογράφος. Όχι τη γνώμη σου, γιατί καταργεί τη σοβαρότητα όσων γράφεις – γνώμη Έλληνα δημοσιογράφου, αυτή, κι ας μην είμαι δημοσιογράφος, ούτε και το blog μου ενημερωτικού χαρακτήρα.

Κι εμένα πρέπει να με νοιάζουν όλα τα παραπάνω. Ίσως, αλλά ας με νοιάξουν πάλι από αύριο. Σήμερα ήθελα απλώς να γράψω αυτό που σκέφτομαι, σαν σκέψεις, δικές μου, όχι σαν πανανθρώπινη αλήθεια.


________


ΥΓ: Και βέβαια τα “ντολμαδάκια”, οι “ντολμάδες”, το “μπριάμ”, ο “μπακλαβάς”, ίσως ακόμα και το “γαλακτομπούρεκο” και τα “μπουρέκια” γενικότερα, είναι όλα τούρκικα, γιατί είχαν κολοκυθάκια και μέλι, και κάτι αμπελώνες εκεί στη Μογγολία, φημισμένοι οινοπαραγωγοί! ;ρ
Μήπως πρέπει να τους αλλάξουμε ονόματα;

ΥΓ2: Να ενημερώσω, επίσης, ότι τα αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα που δεν έχει σχέση με τα νέα Ελληνικά.

Γεννημένοι το 1900..

Τι έχουν ζήσει όσοι γεννήθηκαν γύρω στο 1900.. Δύο παγκόσμιους πολέμους, και βαλκανικούς αν ήταν στην περιοχή μας, εμφυλίους, μοναρχίες, δικτατορίες, δημοκρατίες, “δημοκρατίες”, βασίλεια να καταρρέουν, κράτη, έθνη να δημιουργούνται, να κατακερματίζονται, ή να χάνονται, είδαν να μπαίνει στη ζωή τους το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το ηλεκτρικό ρεύμα, το τρεχούμενο νερό, το τηλέφωνο, το πλυντήριο, η τηλεόραση, οι υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα, είδαν τον άνθρωπο να επεμβαίνει, ή και να καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον, να πηγαίνει στο διάστημα, να πατά και στο φεγγάρι, να νικά τις αρρώστιες, πρόλαβαν ζωντανούς μεγάλους συνθέτες, γνώρισαν και τη ροκ μουσική.. δέος και συγκίνηση

Σου χρωστάω, μου χρωστάς, τους χρωστάμε, μας χρωστούν....

Από τη στιγμή που σε επίπεδο διεθνούς κοινότητας οι πάντες χρωστούν στους πάντες, γιατί να μη διαγραφούν όλα τα χρέη, όλων των κρατών, ταυτόχρονα, και τα χρήματα, πλέον, να μην πηγαίνουν στους τόκους, αλλά στην ευημερία των πολιτών; Γιατί πρέπει να υπάρχει η τραπεζολατρεία; Γιατί προσκυνάμε ένα οικονομικό μοντέλο που δε μας εξυπηρετεί; Και ίσως, μετά, καλό θα ήταν να επανασχεδιαζόταν το τραπεζικό σύστημα και ο τρόπος που λειτουργεί. Ίσως θα έπρεπε να καταργηθούν οι τόκοι γενικότερα. Ίσως οι τράπεζες να μην πρέπει να είναι κερδοσκοπικά ιδρύματα. Αυτό, όμως, είναι κάτι που θα μπορούσαν να σχεδιάσουν οικονομολόγοι χωρίς εμμονή με τους αριθμούς, μαζί με κοινωνιολόγους και πολιτικούς, τουλάχιστον, αφού η οικονομία ανθρώπους αφορά. Το χρήμα δημιουργήθηκε για να μας εξυπηρετεί, όχι για να μας σκλαβώνει, όπως συμβαίνει από τότε που εφευρέθηκε. Πότε θα του δώσουμε τη σημασία που του αρμόζει;

Ντου και ξύλο και φωτιά, για να βρούμε λευτεριά!

Κι εν όψει καλοκαιρινής περιόδου, με τις πρώτες πυρκαγιές ήδη να έχουν εκδηλωθεί, τα καμένα πυροσβεστικά οχήματα είναι πολύ επαναστατικά και χρήσιμα.

Ενώ τώρα που έσπασαν και έκαψαν αυτοκίνητα, μαγαζιά και κτίρια ακόμα μία φορά, το χρέος της χώρας θα εξαφανιστεί, θα αποδοθεί δικαιοσύνη και το βιωτικό μας επίπεδο θα βελτιωθεί.

Αλλάζει, άραγε, το πολιτικό κατεστημένο με καταστροφές; Αλλάζει ακόμα και με πορείες διαμαρτυρίας;

Ίσως γι'αυτή την κατάσταση φταίει και η ανοχή μας, στην καλύτερη περίπτωση, απέναντι στην πλειοψηφία των συμπολιτών μας που βάζουν μέσο για να κάνουν οτιδήποτε, δίνουν, ή παίρνουν φακελάκια, χτίζουν παράνομα, αγοράζουν το δίπλωμα αυτοκινήτου, ή το πτυχίο τους, ή το παίρνουν με σκονάκια, που κάνουν μεταπτυχιακά χάρη στις κομματικές τους διασυνδέσεις στο πανεπιστήμιο, διορίζονται χάρη στις γνωριμίες τους χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα γνωρίζοντας ότι παίρνουν τη δουλειά κάποιου που την αξίζει, χρεώνονται μέχρι τα μπούνια για να τους βλέπουν με ακριβό αυτοκίνητο, ή τσάντα, πετάνε τα σκουπίδια τους στο δρόμο, γεμίζουν ομπρέλες, ή χαίρονται να βρίσκουν ξαπλώστρες σε άλλοτε παρθένες πανέμορφες παραλίες, και δεν ξέρω πού να τελειώσω. Ίσως φταίμε κι εμείς. Επειδή ζούμε έτσι, επειδή έχουμε τέτοιους φίλους και δεν τους κατακρίνουμε, επειδή απλώς το ανεχόμαστε.. Από τη δική μας κοινωνία βγαίνουν και αυτοί που ψηφίζουμε. Ποιος να βρεθεί να τους καταδικάσει κι αυτούς;και τους επιχειρηματίες που έχουν κατακλέψει τον τόπο τόσα χρόνια; Οι όμοιοι, ή εαυτοί τους;



ΥΓ: Δε θέλω να επεκταθώ στο θάνατο τριών συνανθρώπων μας κι ενός αγέννητου μωρού, θύματα όλοι τους της κοινωνίας μας, κατ'αρχήν, και μετά των μολότοφ.. Ένα μεγάλο μέρος της οποίας θεωρεί ότι με τη βία θα επιβάλλει το δικό του δίκαιο – είτε αυτό ταυτίζεται είτε όχι με το δίκαιο του συνόλου.

Δύο πανό σκοτώνουν τον τουρισμό

Δε μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο η ανάρτηση δύο πανό στην Ακρόπολη κάνει κακό στον τουρισμό της Ελλάδας.. Από τη στιγμή, μάλιστα, που ο αρχαιολογικός χώρος είναι ανοικτός, και τα πανό κρέμονται στη μία πλευρά του βράχου. Ναι μεν δε μου φαίνεται σωστό να μην αφήνει κανείς τους τουρίστες να αποβιβαστούν, ή επιβιβαστούν στα πλοία που τους μεταφέρουν – σίγουρα αυτοί δεν ευθύνονται για κανένα από τα δεινά μας, και δεν είναι θεμιτό να δεινοπαθούν για τα δικά μας δίκαια. Όμως πιστεύω ότι δύο πανό στην Ακρόπολη που καλούν τους λαούς της Ευρώπης να εξεγερθούν, ένας τουρίστας θα το αντιμετώπιζε είτε με συμπάθεια, είτε σαν happening. Έτσι θα αντιμετώπιζα κι εγώ ένα αντίστοιχο πανό στον πύργο του Άιφελ, στο Άγαλμα της Ελευθερίας, ή στο Stonehedge, για παράδειγμα. Μάλλον το'χουμε ξεφτιλίσει λίγο με τον “αντιαγωνιστικισμό” μας. Κι αν μη τι άλλο, προσωπικά δε δίνω δίκαιο σε κάθε ομάδα που απεργεί. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, δίνω δίκαιο σε κάθε ομάδα που απεργεί, όχι όμως στις ομάδες που καταστρατηγούν την ελευθερία των υπολοίπων. Όπως για παράδειγμα, δε δίνω δίκαιο σε αγρότες που κλείνουν δρόμους (τη στιγμή που η ΕΕ ζητά πίσω τα χρήματα που παρανόμως εισέπραξαν – όχι μόνο με δική τους ευθύνη, είναι αλήθεια – και ξόδεψαν σε αυτοκίνητα, σπίτια και μπουζούκια, τα οποία θα πληρώσουμε όλοι εμείς που ταλαιπωρηθήκαμε εξ'αιτίας τους, μέσω της φορολογίας). Αλλά γιατί πρέπει να μας τη δίνουν κι όσοι απλώς νιώθουν ότι αδικούνται και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και μας, απέχοντας μονάχα από την εργασία τους, συμμετέχοντας σε προγραμματισμένες πορείες, ή αναρτώντας πανό;

Κατά τα άλλα, όλα καλά πήγαιναν με τον τουρισμό στην Ελλάδα, από την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και τις τιμές στα ξενοδοχεία, μέχρι τα καθαρά και γρήγορα μεταφορικά μέσα, ή την τιμιότητα όσων εμπλέκονται με τους τουρίστες, για παράδειγμα, δύο πανό στη μία πλευρά του Ιερού Βράχου τον κατέστρεψαν..

Όλου του κόσμου οι κόρες του Αλεξάνδρου

Γιατί δεν προωθεί το Ελληνικό κράτος την αδελφοποίηση όλων των Αλεξάνδρειων και Αλεξανδρουπόλεων του κόσμου; Μέσω της δικής μας Αλεξανδρούπολης, βεβαίως – αφού τις αδελφοποιήσεις, εν προκειμένω, τις αναλαμβάνουν οι πόλεις, όχι τα κράτη. Οικονομικά, τουλάχιστον, δε θα κόστιζε κάτι. Το αφήνω σαν ιδέα, χωρίς ν'αναφέρω πιθανές προεκτάσεις..

--------

ΥΓ: Ασχετότατο, αλλά. Μ'ένα net-book (μικρή οθονίτσα) και ασύρματη σύνδεση (χαμηλή ταχύτητα), δε μπορώ να εμπνευστώ (ώστε να ερευνήσω και να γράψω), το blog μου έχει μπει στον πάγο..