Ηλιάνα

Η Ελλάδα και το Ευρώ και η Μαγική Σφαίρα

2011-11-15T15:27:00.002+02:00

Τι σημαίνουν όλα αυτά τα σενάρια; Αποχώρησης ή μη αποχώρησης, τόσο τοις εκατό, κάτι άλλο τοις εκατό. Σε τι, πραγματικά, χρησιμεύουν οι χρησμοί; Γιατί πληρώνονται άνθρωποι για να προβλέπουν εκβάσεις, γιατί διαβάζουμε προβλέψεις; Γιατί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στα ζώδια και στα μέντιουμ θεωρούν σοβαρές τις προβλέψεις πολιτικών και οικονομικών αναλυτών; Αφορμή γι’αυτό το άρθρο στάθηκε μία ακόμη πρόβλεψη τύπου «40% πιθανότητες αποχώρησης από το ευρώ έχει η Ελλάδα» . Και τι πάει να πει αυτό; Ότι εάν παραμείνει, ε, ο αναλυτής είχε προβλέπει κατά 60% ότι θα παρέμενε, κι αν αποχωρήσει ότι είχε προβλέψει με μεγάλη βεβαιότητα ότι θα έφευγε; Και τι προσφέρει μια τέτοια «πρόβλεψη» σε οποιονδήποτε, πέρα από «κουβέντα να γίνεται και το όνομά μου ν’ακούγεται»; Βοηθούν τη χώρα, την Ευρωζώνη, ή τις αγορές να αποφασίζουν καλύτερα αυτές οι προβλέψεις, που δεν είναι και προβλέψεις, αφού περιέχουν κάθε φορά τουλάχιστον δύο διαφορετικές εκβάσεις;

Η ανάλυση των γεγονότων είναι άλλη ιστορία. Η διερεύνηση των αιτιών και οι προτάσεις λύσεων είναι κάτι διαφορετικό από τις προβλέψεις. Ταπεινά θεωρώ ότι είναι πολύ πιο σοβαρή δουλειά και χρήσιμη. Βοηθά στη μάθηση από τα λάθη, και στη διόρθωσή τους, στη βελτίωση. Βοηθά στη συζήτηση γύρω από δεδομένα και στην αναζήτηση προοπτικών και οδών επίτευξης των ζητουμένων. Οι χρησμοί σε τι ακριβώς βοηθούν, πέρα από τη δημιουργία κουτσομπολιού επιστημονικού επιπέδου; Αν κάνουν κάτι, είναι να αποσταθεροποιούν τις αγορές γενικότερα, οι οποίες έχουν αποδείξει ότι δε δρουν καθόλου λογικά, αλλά υστερικά, και ενδεχομένως βοηθούν κάποιους να κερδίζουν πολλά κάθε φορά που μία νέα προφητεία κάνει την εμφάνισή της, εφόσον γνωρίζουν πόσο εύκολα πανικοβάλλονται οι «αγορές». Τι άλλο προσφέρουν πέρα απ’το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά κερδοσκοπικών παιχνιδιών; Και γιατί ασχολείται τόσος κόσμος και τόσα σοβαρά έντυπα μαζί τους;

Μπορεί να το βλέπω εντελώς κοντόφθαλμα και να υπάρχει κάποια χρησιμότητα που δεν μπορώ να διακρίνω. Οπότε το θέτω προς συζήτηση.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε; Καταναλωτές ως Πολίτες – ασκώντας οικονομική, κοινωνική και εξωτερική πολιτική.

2011-07-11T21:29:00.003+03:00

Καιρό έχω να γράψω. Για την ιστορία, λείπω από την πατρίδα και ασχολούμαι με ακαδημαϊκά θέματα – ως εκ τούτου δε ζω την καθημερινότητά μου στην Ελλάδα ώστε να παίρνω αφορμές μεν, κι από την άλλη δε μου λείπει πια το γράψιμο!

Αφορμή, πάντως, γι’αυτό το κειμενάκι, ήταν μία ακόμα βόλτα μου σε σούπερ μάρκετ εδώ, στην Ελλάδα. Το σούπερ μάρκετ θα μπορούσε να είναι και άλλο εμπορικό κατάστημα, με ρούχα για παράδειγμα. Κι εκεί έχω προσέξει το ίδιο. Ότι, δηλαδή, κάθε φορά που ψωνίζω οτιδήποτε, βλέπω ότι είμαι η μόνη που κοιτάει μία-μία τις συσκευασίες, ή τα ρούχα, για να δει από πού είναι το προϊόν.. Κάτι που έκανα ανέκαθεν, για πολιτικούς (με την ουσιαστική σημασία του όρου) λόγους. Κι έχουμε όλοι ένα λόγο παραπάνω, υπό τις παρούσες συνθήκες, να το κάνουμε, για να στηρίξουμε και την οικονομία μας. ΜΑΣ.

Πέρα, όμως, από τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας, θα έπρεπε, ίσως, να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, ότι είναι μεγάλη υποκρισία να γκρινιάζουμε για την πολιτική της τουρκίας απέναντι στη χώρα μας, για παράδειγμα, και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ή για την πολιτική του ισραήλ απέναντι στους παλαιστίνιους, να τα βάζουμε με τη δική μας εξωτερική πολιτική – που δεσμεύεται από διεθνείς συμβάσεις, συμμαχίες και συγκυρίες – και εμείς οι ίδιοι να στηρίζουμε τις οικονομίες αυτών των χωρών – ή όποιων άλλων με την πολιτική των οποίων διαφωνούμε (με την προϋπόθεση ότι έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο) – αγοράζοντας τα προϊόντα τους!

Πολιτική ασκούμε ΟΛΟΙ μας, στην καθημερινότητά μας, και εφόσον ζούμε σε μία καπιταλιστική κοινωνία, ενταγμένη σε ένα ευρύτερο καπιταλιστικό σύστημα – καλώς ή κακώς, δεν κρίνω αυτό εδώ τώρα –, σαν καταναλωτές έχουμε περισσότερη δύναμη, παρά σαν διαδηλωτές. Πιο πολλά θα καταφέρναμε με έναν συνειδητοποιημένο τρόπο ζωής, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, παρά βγαίνοντας κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους ακόμα και για ψύλλου πήδημα, ή γιατί δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε – οπότε πλέον και η διαδήλωση χάνει την αξία της και κανείς πολιτικός, συνεπώς, δεν της δίνει σημασία. Δεν μπορείς να φωνάζεις «λύκος» κάθε μέρα, επειδή δε σου χαρίζει πια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρήματα για χωράφια που δεν έχεις ώστε να πάρεις μερσεντές και κλείνεις με τρακτέρ τους δρόμους, επειδή θέλουν να αξιολογούν τη δουλειά που κάνεις στα πανεπιστήμια, επειδή σου ζητούν να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για τη θέση που θέλεις να καταλάβεις, επειδή δεν έχουν ζαμπόν τα σάντουιτς του κυλικείου – οπότε τι πιο λογικό απ’το να κάνεις κατάληψη του σχολείου! – , δε μπορεί κάθε μειοψηφία να θεωρεί εαυτόν το απόλυτο δίκαιο, και να παρακωλύει όποτε γουστάρει, γιατί έτσι κρίνει ότι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, την ομαλή λειτουργία του κράτους ΜΑΣ, και να περιμένεις όταν ο λύκος πραγματικά φανεί, κι έχεις πραγματικό λόγο να βγεις στους δρόμους ή να απεργήσεις – το ότι έχουμε χάσει το νόημα της απεργίας, που είναι παύση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και ΟΧΙ κλείσιμο δρόμων και άλλα παρόμοια είναι άλλη ιστορία – να σου δώσει πραγματικά σημασία ο πολιτικός.

Σαν καταναλωτές, όμως, έχουμε δύναμη. Ακόμα κι αν ένα ελληνικό προϊόν είναι πιο ακριβό, ας το προτιμήσουμε. Εάν τα εισαγόμενα μένουν στα ράφια, κάποια στιγμή και οι άλλες εταιρίες θα αναγκαστούν να προμηθεύονται από Έλληνες παραγωγούς. Και αν λειτουργήσει σωστά και το κράτος – εμποδίζοντας τη δημιουργία καρτέλ, πχ – τότε οι τιμές θα πέσουν. Και είναι σημαντικό να μην κοιτάμε μόνο τη «μάρκα», αλλά κυρίως τη χώρα παραγωγής / προέλευσης. Διότι πολλές ελληνικές (;) εταιρίες εισάγουν από άλλες χώρες. Σχεδόν όλη η κάπαρη, οι λιαστές ντομάτες, τα στραγάλια, αλλά και οι κάλτσες – για παράδειγμα – έρχονται από την τουρκία. Ακόμα κι αν η εταιρία είναι ελληνική, τα προϊόντα έχουν καλλιεργηθεί / φτιαχτεί εκεί. Και αγοράζοντάς τα στηρίζουμε κυρίως την οικονομία εκείνης της χώρας. Και γιατί, στο κάτω-κάτω, να αγοράσω φασολάκια που έχουν έρθει από την Πολωνία, και όχι ελληνικά; Γιατί να πάρω γιαούρτι από γάλα Γερμανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, και όχι από ελληνικό; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βλέπουμε, πριν βάλουμε κάτι στο καλάθι μας, πριν δοκιμάσουμε ένα ρούχο, από πού προέρχεται; Γιατί ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ τόσο πολύ να είμαστε πολίτες;

Η μικρή Ελλάδα, καλώς ή κακώς, μέχρι ένα σημείο μπορεί να διαπραγματεύεται, τουλάχιστον όπως έχουν έως τώρα τα πράγματα, και ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες. Δεν μπορεί επισήμως το κράτος να μπλοκάρει ή να μποϊκοτάρει τις εισαγωγές για να στηρίξει την εγχώρια οικονομία ή να ασκήσει εξωτερική πολιτική, ούτε να ζητήσει επισήμως από τους καταναλωτές να το κάνουν. Ανήκει σε ένα πλήθος διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, για παράδειγμα, και κάτι τέτοιο θα επέσυρε ποινή. Οι Έλληνες Πολίτες, όμως, δε δεσμεύονται από καμία σύμβαση, και μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική πολιτική, ως συνειδητοποιημένοι καταναλωτές, εν προκειμένω, και μεταξύ άλλων. Όχι να θεωρούν ότι ασκούν το πολιτικό τους καθήκον με το να ρίχνουν ένα φακελάκι στην κάλπη κάθε τόσα χρόνια (συνήθως τέσσερα ;ρ), και να ησυχάζουν τη συνείδησή τους κατεβαίνοντας σε κάθε λογής πορεία ή αποκλεισμό διαμαρτυρίας.

ΔΕΝ είμαστε πολίτες. Δεν είναι καιρός να γίνουμε;

Ένα καράβι για την τουρκία

2010-08-04T18:09:00.000+03:00

Αυτοί οι 9 νεκροί ακτιβιστές(;) της, πολύ την ωφέλησαν τελικά την τουρκία. Τα πλοία μπορεί να έφυγαν από την Ελλάδα (με αποτέλεσμα να προκληθεί κάποιο θέμα στις σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ), τα πληρώματά τους αποτελούνταν από πολλές εθνικότητες, αλλά όλος ο κόσμος έξω πλέον μιλάει γι'αυτά σαν να ήταν αμιγώς τούρκικα, με τούρκικο πλήρωμα μονάχα. Στο μεταξύ η τουρκία το έχει εκμεταλλευτεί δεόντως, αναδιαμορφώνοντας το ρόλο της στη Μέση Ανατολή και τον Αραβικό κόσμο καθώς και το προφίλ της στη Δύση, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ δεν ξέρω κατά πόσο είναι όντως κακές, ή αν αυτό είναι απλώς μια επιφάνεια. Πολύ αμφιβάλλω ότι έχουν κόψει τις οικονομικές και στρατιωτικές τους συναλλαγές οι δύο αυτές χώρες.

Κι αν όλα έγιναν σε συνεννόηση με το Ισραήλ; Κι αν παίζουν ένα πολύ ωραίο παιχνίδι; Κι αν εμείς έχουμε απλώς τσιμπήσει το δόλωμα, και πάμε και ανοίγουμε παρτίδες με το Ισραήλ βλέποντάς το σαν διπλωματική ευκαιρία (τρομάρα μας, πότε θα σταματήσουμε επιτέλους να έχουμε τόσο κοντόφθαλμη και καιροσκοπική πολιτική, σε όλους τους τομείς;), γκρεμίζοντας όσα ο “μπαμπάς” είχε χτίσει, στην καλύτερη περίπτωση;

Είναι απλώς μια θεωρεία συνωμοσίας. Αλλά βγάζει τόσο νόημα! Όπως οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, ανάλογα με τα πιστεύω και τις προσδοκίες μας..

Είσαι ό,τι λες

2010-07-27T14:21:00.004+03:00

Ο Στάλιν ήταν χειρότερος από τον Χίτλερ, γιατί πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά η Γαλλία δεν είχε ποτέ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Οτσαλάν είναι κολλητός της οικογένειας Μπους – γι'αυτό άλλωστε βρίσκεται και σε φυλακή της Τουρκίας και όχι σε κάποιο τροπικό νησί αυτή τη στιγμή – ενώ οι Κούρδοι πολεμούν για λόγους οικονομικών συμφερόντων. Η τουρκία είναι μια μοντέρνα δημοκρατική χώρα, η ΠΓΔΜ είναι η Μακεδονία, “η Κύπρος και η Κρήτη δεν ανήκουν στην Τουρκία;” (ερώτηση Βάσκου..) Οι ιστορικές και πολιτικές αλήθειες Ιταλών, Γάλλων, Άγγλων, Ισπανών (συγγνώμη, Βάσκου), Βουλγάρας, Σέρβας και τουρκάλας με τους οποίους συναναστρέφομαι στη Γαλλία τον τελευταίο ενάμιση μήνα. Κι ό,τι κι αν πει η Ελληνίδα αντιμετωπίζεται ντε φάκτο με απαξιωτικό χαμόγελο, ως γραφικό, διότι είμαστε γραφικοί ως χώρα. Και μέσα σε αυτό το κλίμα απονομής ιστορικής και πολιτικής δικαιοσύνης, όλοι οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, και η δύση πρέπει να βοηθήσει τα αφρικανικά κράτη να προοδεύσουν. Ωραία λόγια, ευγενή, όποιος τα ξεστομίζει χαρακτηρίζεται αμέσως καλός άνθρωπος, “αριστερός”, από τους ομοίους του. Ή μήπως είναι υποκριτικά; Χωρίς καμία χρησιμότητα; Χωρίς καμία πρόταση για το πώς αυτά μπορούν να εφαρμοστούν, ρεαλιστικά; “Μπορούμε να τους στέλνουμε τρόφιμα που δε θα είναι ποτέ αρκετά, φάρμακα που δε θα είναι ποτέ αρκετά. Το σημαντικό είναι να φτάσει η ίδια η κοινωνία τους σε ένα σημείο που να θέλει να διεκδικήσει κάποια πράγματα. Αυτά που θέλει η ίδια. Διότι αυτά που θεωρούμε εμείς ιερό δισκοπότηρο, δεν είναι εξίσου ιερά σε άλλες κουλτούρες. Η ελευθερία και τα δικαιώματα στην ιστορία της ανθρωπότητας κερδίζονται με αίμα, δυστυχώς, ποτέ δεν έχουν χαριστεί. Κι η επανάσταση δεν είναι κάτι ουρανοκατέβατο, σαν να επέμβει η δύση στα κράτη τους και να τους επιβάλλει το “σωστό”. Απαιτεί από την κοινωνία να έχει φτάσει να συνειδητοποιεί και να επιζητά το δικό της δίκαιο”. Απαξιωτικά χαμόγελα, μα τι λέει αυτή, δεν είναι δίκαιο να πολεμήσουν για τα δικαιώματά τους οι άνθρωποι, εμείς πρέπει να τους τα παράσχουμε, οι δυνατοί της δύσης που τους εκμεταλλευόμαστε (γιατί κατά τα άλλα στα κράτη τους όλα είναι ρόδινα). Ωραία, ας τους τα παράσχουμε, λοιπόν, μαζί σας. Πώς;

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο, παντού. Δεν έχει σημασία το περιεχόμενο όσων λες, φτάνει όσα λες να ακούγονται όμορφα. Σημασία έχει να γίνεσαι αρεστός, όχι εποικοδομητικός. Και οι συμμετέχουσες στα καλλιστεία είναι οι πιο άξιες πολίτες (πολίτισσες) του κόσμου! (σύμφωνα με αυτή τη λογική)

Σημασία έχει στο προσωπικό σου blog να γράφεις απρόσωπα, σαν σωστός δημοσιογράφος. Όχι τη γνώμη σου, γιατί καταργεί τη σοβαρότητα όσων γράφεις – γνώμη Έλληνα δημοσιογράφου, αυτή, κι ας μην είμαι δημοσιογράφος, ούτε και το blog μου ενημερωτικού χαρακτήρα.

Κι εμένα πρέπει να με νοιάζουν όλα τα παραπάνω. Ίσως, αλλά ας με νοιάξουν πάλι από αύριο. Σήμερα ήθελα απλώς να γράψω αυτό που σκέφτομαι, σαν σκέψεις, δικές μου, όχι σαν πανανθρώπινη αλήθεια.

________

ΥΓ: Και βέβαια τα “ντολμαδάκια”, οι “ντολμάδες”, το “μπριάμ”, ο “μπακλαβάς”, ίσως ακόμα και το “γαλακτομπούρεκο” και τα “μπουρέκια” γενικότερα, είναι όλα τούρκικα, γιατί είχαν κολοκυθάκια και μέλι, και κάτι αμπελώνες εκεί στη Μογγολία, φημισμένοι οινοπαραγωγοί! ;ρ
Μήπως πρέπει να τους αλλάξουμε ονόματα;

ΥΓ2: Να ενημερώσω, επίσης, ότι τα αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα που δεν έχει σχέση με τα νέα Ελληνικά.

Γεννημένοι το 1900..

2010-06-05T16:23:00.000+03:00

Τι έχουν ζήσει όσοι γεννήθηκαν γύρω στο 1900.. Δύο παγκόσμιους πολέμους, και βαλκανικούς αν ήταν στην περιοχή μας, εμφυλίους, μοναρχίες, δικτατορίες, δημοκρατίες, “δημοκρατίες”, βασίλεια να καταρρέουν, κράτη, έθνη να δημιουργούνται, να κατακερματίζονται, ή να χάνονται, είδαν να μπαίνει στη ζωή τους το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το ηλεκτρικό ρεύμα, το τρεχούμενο νερό, το τηλέφωνο, το πλυντήριο, η τηλεόραση, οι υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα, είδαν τον άνθρωπο να επεμβαίνει, ή και να καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον, να πηγαίνει στο διάστημα, να πατά και στο φεγγάρι, να νικά τις αρρώστιες, πρόλαβαν ζωντανούς μεγάλους συνθέτες, γνώρισαν και τη ροκ μουσική.. δέος και συγκίνηση

Σου χρωστάω, μου χρωστάς, τους χρωστάμε, μας χρωστούν....

2010-06-04T13:51:00.001+03:00

Από τη στιγμή που σε επίπεδο διεθνούς κοινότητας οι πάντες χρωστούν στους πάντες, γιατί να μη διαγραφούν όλα τα χρέη, όλων των κρατών, ταυτόχρονα, και τα χρήματα, πλέον, να μην πηγαίνουν στους τόκους, αλλά στην ευημερία των πολιτών; Γιατί πρέπει να υπάρχει η τραπεζολατρεία; Γιατί προσκυνάμε ένα οικονομικό μοντέλο που δε μας εξυπηρετεί; Και ίσως, μετά, καλό θα ήταν να επανασχεδιαζόταν το τραπεζικό σύστημα και ο τρόπος που λειτουργεί. Ίσως θα έπρεπε να καταργηθούν οι τόκοι γενικότερα. Ίσως οι τράπεζες να μην πρέπει να είναι κερδοσκοπικά ιδρύματα. Αυτό, όμως, είναι κάτι που θα μπορούσαν να σχεδιάσουν οικονομολόγοι χωρίς εμμονή με τους αριθμούς, μαζί με κοινωνιολόγους και πολιτικούς, τουλάχιστον, αφού η οικονομία ανθρώπους αφορά. Το χρήμα δημιουργήθηκε για να μας εξυπηρετεί, όχι για να μας σκλαβώνει, όπως συμβαίνει από τότε που εφευρέθηκε. Πότε θα του δώσουμε τη σημασία που του αρμόζει;

Ντου και ξύλο και φωτιά, για να βρούμε λευτεριά!

2010-05-05T17:43:00.005+03:00

Κι εν όψει καλοκαιρινής περιόδου, με τις πρώτες πυρκαγιές ήδη να έχουν εκδηλωθεί, τα καμένα πυροσβεστικά οχήματα είναι πολύ επαναστατικά και χρήσιμα.

Ενώ τώρα που έσπασαν και έκαψαν αυτοκίνητα, μαγαζιά και κτίρια ακόμα μία φορά, το χρέος της χώρας θα εξαφανιστεί, θα αποδοθεί δικαιοσύνη και το βιωτικό μας επίπεδο θα βελτιωθεί.

Αλλάζει, άραγε, το πολιτικό κατεστημένο με καταστροφές; Αλλάζει ακόμα και με πορείες διαμαρτυρίας;

Ίσως γι'αυτή την κατάσταση φταίει και η ανοχή μας, στην καλύτερη περίπτωση, απέναντι στην πλειοψηφία των συμπολιτών μας που βάζουν μέσο για να κάνουν οτιδήποτε, δίνουν, ή παίρνουν φακελάκια, χτίζουν παράνομα, αγοράζουν το δίπλωμα αυτοκινήτου, ή το πτυχίο τους, ή το παίρνουν με σκονάκια, που κάνουν μεταπτυχιακά χάρη στις κομματικές τους διασυνδέσεις στο πανεπιστήμιο, διορίζονται χάρη στις γνωριμίες τους χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα γνωρίζοντας ότι παίρνουν τη δουλειά κάποιου που την αξίζει, χρεώνονται μέχρι τα μπούνια για να τους βλέπουν με ακριβό αυτοκίνητο, ή τσάντα, πετάνε τα σκουπίδια τους στο δρόμο, γεμίζουν ομπρέλες, ή χαίρονται να βρίσκουν ξαπλώστρες σε άλλοτε παρθένες πανέμορφες παραλίες, και δεν ξέρω πού να τελειώσω. Ίσως φταίμε κι εμείς. Επειδή ζούμε έτσι, επειδή έχουμε τέτοιους φίλους και δεν τους κατακρίνουμε, επειδή απλώς το ανεχόμαστε.. Από τη δική μας κοινωνία βγαίνουν και αυτοί που ψηφίζουμε. Ποιος να βρεθεί να τους καταδικάσει κι αυτούς;και τους επιχειρηματίες που έχουν κατακλέψει τον τόπο τόσα χρόνια; Οι όμοιοι, ή εαυτοί τους;

ΥΓ: Δε θέλω να επεκταθώ στο θάνατο τριών συνανθρώπων μας κι ενός αγέννητου μωρού, θύματα όλοι τους της κοινωνίας μας, κατ'αρχήν, και μετά των μολότοφ.. Ένα μεγάλο μέρος της οποίας θεωρεί ότι με τη βία θα επιβάλλει το δικό του δίκαιο – είτε αυτό ταυτίζεται είτε όχι με το δίκαιο του συνόλου.

Δύο πανό σκοτώνουν τον τουρισμό

2010-05-04T23:30:00.006+03:00

Δε μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο η ανάρτηση δύο πανό στην Ακρόπολη κάνει κακό στον τουρισμό της Ελλάδας.. Από τη στιγμή, μάλιστα, που ο αρχαιολογικός χώρος είναι ανοικτός, και τα πανό κρέμονται στη μία πλευρά του βράχου. Ναι μεν δε μου φαίνεται σωστό να μην αφήνει κανείς τους τουρίστες να αποβιβαστούν, ή επιβιβαστούν στα πλοία που τους μεταφέρουν – σίγουρα αυτοί δεν ευθύνονται για κανένα από τα δεινά μας, και δεν είναι θεμιτό να δεινοπαθούν για τα δικά μας δίκαια. Όμως πιστεύω ότι δύο πανό στην Ακρόπολη που καλούν τους λαούς της Ευρώπης να εξεγερθούν, ένας τουρίστας θα το αντιμετώπιζε είτε με συμπάθεια, είτε σαν happening. Έτσι θα αντιμετώπιζα κι εγώ ένα αντίστοιχο πανό στον πύργο του Άιφελ, στο Άγαλμα της Ελευθερίας, ή στο Stonehedge, για παράδειγμα. Μάλλον το'χουμε ξεφτιλίσει λίγο με τον “αντιαγωνιστικισμό” μας. Κι αν μη τι άλλο, προσωπικά δε δίνω δίκαιο σε κάθε ομάδα που απεργεί. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, δίνω δίκαιο σε κάθε ομάδα που απεργεί, όχι όμως στις ομάδες που καταστρατηγούν την ελευθερία των υπολοίπων. Όπως για παράδειγμα, δε δίνω δίκαιο σε αγρότες που κλείνουν δρόμους (τη στιγμή που η ΕΕ ζητά πίσω τα χρήματα που παρανόμως εισέπραξαν – όχι μόνο με δική τους ευθύνη, είναι αλήθεια – και ξόδεψαν σε αυτοκίνητα, σπίτια και μπουζούκια, τα οποία θα πληρώσουμε όλοι εμείς που ταλαιπωρηθήκαμε εξ'αιτίας τους, μέσω της φορολογίας). Αλλά γιατί πρέπει να μας τη δίνουν κι όσοι απλώς νιώθουν ότι αδικούνται και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και μας, απέχοντας μονάχα από την εργασία τους, συμμετέχοντας σε προγραμματισμένες πορείες, ή αναρτώντας πανό;

Κατά τα άλλα, όλα καλά πήγαιναν με τον τουρισμό στην Ελλάδα, από την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και τις τιμές στα ξενοδοχεία, μέχρι τα καθαρά και γρήγορα μεταφορικά μέσα, ή την τιμιότητα όσων εμπλέκονται με τους τουρίστες, για παράδειγμα, δύο πανό στη μία πλευρά του Ιερού Βράχου τον κατέστρεψαν..

Όλου του κόσμου οι κόρες του Αλεξάνδρου

2010-04-14T01:40:00.004+03:00

Γιατί δεν προωθεί το Ελληνικό κράτος την αδελφοποίηση όλων των Αλεξάνδρειων και Αλεξανδρουπόλεων του κόσμου; Μέσω της δικής μας Αλεξανδρούπολης, βεβαίως – αφού τις αδελφοποιήσεις, εν προκειμένω, τις αναλαμβάνουν οι πόλεις, όχι τα κράτη. Οικονομικά, τουλάχιστον, δε θα κόστιζε κάτι. Το αφήνω σαν ιδέα, χωρίς ν'αναφέρω πιθανές προεκτάσεις..

--------

ΥΓ: Ασχετότατο, αλλά. Μ'ένα net-book (μικρή οθονίτσα) και ασύρματη σύνδεση (χαμηλή ταχύτητα), δε μπορώ να εμπνευστώ (ώστε να ερευνήσω και να γράψω), το blog μου έχει μπει στον πάγο..

Ξεκίνησε ο «πόλεμος» κατά του Ιράν;

2010-01-04T21:18:00.000+02:00

Ιράν. Και ΗΠΑ. Στο εγγύς μέλλον. Εκεί θέλω να καταλήξω. Με ένα σύντομο κείμενο, που να μη μοιάζει με περίληψη, ούτε και να υποδύεται την απόλυτη αλήθεια. Έχω απομακρυνθεί καιρό τώρα από τα διεθνή τεκταινόμενα. Σίγουρα δε γνωρίζω σε βάθος αυτά για τα οποία έχω σκοπό να γράψω. Είναι, απλώς, ό,τι αποκομίζω από αυτά που παρακολουθώ κυρίως μέσα από την τηλεόραση και τις εφημερίδες. Ό,τι μας δείχνουν, δηλαδή, ό,τι θεωρούν ότι είναι άξιο δημοσίευσης. Με κάποια οπτική γωνία.

Αφετηρία για τον προβληματισμό μου ήταν τα ρεπορτάζ που έκαναν την εμφάνισή τους τον τελευταίο καιρό σχετικά με τις πορείες διαμαρτυρίας στο Ιράν, κατά του Αχμαντινετζάντ. Πώς μπορεί το ίδιο γεγονός, ανάλογα με την παρουσίασή του, να αποκτήσει διαφορετικά μεγέθη, βαρύτητα, σοβαρότητα, νομιμότητα. Πόσο εύκολα δείχνει κανείς ένα καθεστώς καταπιεστικό, αναφέροντας, απλώς, ότι τις εξελίξεις τις μαθαίνει από το twitter, μέσα από το οποίο οι νέοι δίνουν τη μάχη τους ενάντια στον τύραννο. Αν μαθαίνεις τις ειδήσεις σε μια χώρα από το twitter, και όχι από επίσημες πηγές ενημέρωσης, τότε σε αυτή τη χώρα τα πράγματα πρέπει να είναι πολύ άσχημα, και ο ηγέτης πρέπει σίγουρα να είναι κάποιος φρικτός τύραννος! Και κάπως έτσι, δεν ενδιαφέρεσαι καν να ερευνήσεις τι στ’αλήθεια συμβαίνει τώρα, τι έχει προηγηθεί, σε τι βαθμό όλα αυτά συμβαίνουν, και αν υπάρχει κάποια σκοπιμότητα από πίσω.

Κι έτσι έφτασα, ενώ κάποτε ένιωθα περήφανη για τη στάση των ελληνικών ΜΜΕ κατά τη διάρκεια της εισβολής των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τώρα να ντρέπομαι. Διότι υιοθετούν χωρίς προβληματισμό οτιδήποτε αναρτηθεί στα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, χωρίς δική τους έρευνα, απλώς με δικά τους λόγια. Ποιος κουράζεται τώρα να κάνει τη δουλειά του; Υπάρχει έτοιμη. Κι αφού οι ειδήσεις στο Ιράν έρχονται από τους νέους στο twitter, τότε σε αυτή τη χώρα τα πράγματα πρέπει να είναι πολύ άσχημα, και ο ηγέτης πρέπει σίγουρα να είναι κάποιος φρικτός τύραννος! Μήπως οι δημοσιογράφοι έπαψαν να είναι δημοσιογράφοι, και μοιάζουν πιο πολύ με δημόσιους υπάλληλους, πολλές φορές χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση, και χωρίς παιδεία;

Ας επανέλθουμε στο Ιράν. Μερικά πράγματα, ενίοτε, τα παίρνω σαν δεδομένα. Για παράδειγμα, ότι όλος ο κόσμος γνωρίζει τις όχι ακριβώς καλές σχέσεις των ΗΠΑ με αυτό το κράτος. Και πολλές φορές πέφτω έξω. Όπως είπα στην αρχή, δε θέλω να κάνω μάθημα ιστορίας, ούτε επίδειξη γνώσεων που δεν κατέχω. Θα πω, απλώς, όμως, ότι οι ΗΠΑ έχουν αναμειχθεί στα εσωτερικά του Ιράν – όχι για καλό σκοπό, βέβαια, πότε παρενέβη μια χώρα στα εσωτερικά μιας άλλης ανιδιοτελώς; - από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ενώ χειροτέρεψαν μετά την Ιρανική Επανάσταση, όταν οι Ιρανοί ανέτρεψαν τον αμερικανόφιλο σάχη Παχλεβί, και τα ηνία του της νεοσύστατης Ισλαμικής Δημοκρατίας ανέλαβε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, που δεν ήταν και τόσο αμερικανόφιλος. Για να μη μακρηγορώ, από τότε ως σήμερα, οι σχέσεις των δύο χωρών δεν υπήρξαν οι καλύτερες. Προσθέστε σε όλα αυτά τη στρατηγική θέση του Ιράν και τον ορυκτό του πλούτο, κι έχετε μια καλύτερη εικόνα.

Πόλεμος χωρίς κάποια αφορμή, όμως, έστω και εντελώς ηλίθια, δε γίνεται (δε θα ξεστρατίσω, όσο δελεαστικό κι αν είναι).

Και φτάνουμε στην 11 Σεπτεμβρίου 2001. Οπότε και το Ιράν ανάγεται σε μία από τις χώρες που αποτελούν τον «Άξονα του Κακού» - μπρρρρ - ! Λουκούμι για τις ΗΠΑ, βρίσκουν αφορμή να ξεκινήσουν αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν «πόλεμο» (αλλά είναι μονομερής επίθεση) κατά της «τρομοκρατίας» (ο «τρομοκράτης» του ενός, είναι ο επαναστάτης, μαχητής, απελευθερωτής, κοκ, του άλλου, όμως). Και τον ξεκινούν σκοτώνοντας κόσμο στο Αφγανιστάν, μπας και μέσα σ’όλους πετύχουν κατά τύχη και τον Μπιν Λάντεν (υποτίθεται), και μετά κατά του Ιράκ, που είχε όπλα μαζικής καταστροφής (που τελικά δεν είχε, αλλά δεν το ήξεραν, υποτίθεται), σαν αυτά που έχουν και οι ίδιοι και το Ισραήλ, για παράδειγμα (αλλά ξεστρατίζω), και αφού τους έβγαλε σ’αυτές τις χώρες ο δρόμος τους, ε, είπαν να εγκαταστήσουν και τις δικές τους κυβερνήσεις, καθόλου καινούρια πρακτική της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής/κυριαρχίας.

Πόσα μέτωπα ν’ανοίξει, όμως, ένας πρόεδρος; Και να μην αφήσει κάτι και στον επόμενο; Άλλωστε, δε γίνεται να είσαι πρόεδρος των ΗΠΑ που σέβεται τον εαυτό του και τη θέση του, και να μην ξεκινήσεις έναν δικό σου πόλεμο∙ στη χειρότερη περίπτωση, απλώς συνεχίζεις έναν που σου άφησε δώρο ο προηγούμενος. Μπορείς να τον χειροτερέψεις, κι όλας, και να πάρεις και νόμπελ Ειρήνης, ενίοτε. Ακόμα κι ο πιο αγαπημένος πρόεδρος των αμερικάνων, ο Κένεντι, ενώ έταξε ότι θα βγάλει τις ΗΠΑ από τον πόλεμο (εισβολή) του Βιετνάμ, τελικά έστειλε περισσότερα στρατεύματα και πράκτορες από τον προκάτοχό του (δεν κρατήθηκα). Α, το ίδιο κάνει και ο Ομπάμα στο Αφγανιστάν, ανοίγοντας παράλληλα κι ένα μέτωπο κατά του Πακιστάν. Δηλαδή της Αλ Κάιντα στο Πακιστάν, ντε! Και πήρε και νόμπελ Ειρήνης!

Και τελικά, αυτές τις μέρες βλέπουμε τους Ιρανούς νέους να θέλουν την ελευθερία τους, να σκοτώνονται στους δρόμους από το κακό καθεστώς, και η μόνη τους δίοδος επικοινωνίας με τον έξω, ελεύθερο κόσμο, να είναι το twitter (αυτό πώς δεν το έχει μπλοκάρει αυτό το απολυταρχικό κράτος;)! Παράλληλα, έχουμε έναν νεαρούλη από τη Νιγηρία να αποπειράται να ανατινάξει ένα αεροπλάνο χριστουγεννιάτικα, ο οποίος τελευταία έμενε στην Υεμένη, στην οποία τα τελευταία χρόνια μαίνεται εμφύλιος πόλεμος. Στον οποίο πόλεμο, η κυβέρνηση υποστηρίζεται από τη σύμμαχο των ΗΠΑ Σαουδική Αραβία, ενώ το αντίπαλο στρατόπεδο το στηρίζει το Ιράν. Παράλληλα, οι ΗΠΑ κάνουν λόγο για πυρήνα της Αλ Κάιντα στην Υεμένη.

Μήπως, τώρα, καθαρίζει λίγο περισσότερο η εικόνα; Μήπως η απόπειρα «τρομοκρατικού χτυπήματος» τα Χριστούγεννα δεν ήταν τόσο τυχαία; Μήπως εξυπηρετεί κάποια πλευρά υπερβολικά πολύ; Μήπως θυμίζει γεγονότα που ξεκίνησαν 8 χρόνια (και κάτι μήνες) πριν, χωρίς να χρειαστεί να χυθεί άμαχο αμερικάνικο αίμα αυτή τη φορά;

Όλοι οι πρόεδροι είχαν τον πόλεμό τους. Έτσι μένουν στην Ιστορία. Ο Ομπάμα δε γίνεται να μείνει στην Ιστορία σαν μεγάλος ηγέτης συνεχίζοντας απλά πολέμους που του κληροδότησαν οι προηγούμενοι. Και το Ιράν είναι στο στόχαστρο των ΗΠΑ δεκαετίες τώρα. Η κοινή γνώμη έχει ήδη καλλιεργηθεί. Και οι τυχαίες εξελίξεις γυροφέρνουν όλο και πιο στενά το Ιράν. Έφτασε ο καιρός για ακόμα έναν αμερικάνικο «πόλεμο» κατά της τρομοκρατίας, υπέρ της «ελευθερίας», της «δικαιοσύνης» και της «ανεξαρτησίας», βομβαρδίζοντας αδιακρίτως, εγκαθιστώντας στρατιωτική κυριαρχία, εξαφανίζοντας κόσμο στα εκάστοτε Γκουαντάναμο, επιβάλλοντας κυβέρνηση; Ελπίζω να είμαι απλώς μία ακόμα βαρεμένη που βλέπει θεωρίες συνομωσίας και προβοκάτσιες, και όλα τα παραπάνω, κυρίως τα συμπεράσματά μου, να είναι ανυπόστατα. Αλλιώς μας περιμένουν πολύ χειρότερες εποχές, όχι μόνο λόγω ενός ενδεχομένου πολέμου στο Ιράν. Με επικεφαλής έναν νομπελίστα της Ειρήνης….

Καταγάλανο φέτος το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Κακλαμάνη!

2009-12-20T20:17:00.007+02:00

Ωραία η ιδέα το φετινό χριστουγεννιάτικο δέντρο που κοσμεί την πλατεία Συντάγματος να αποτελείται από φυσικά έλατα που θα μεταφυτευθούν σε πυρόπληκτες περιοχές της Αττικής. Παρ’όλα αυτά, αυτός ο κιτς ψυχρός γαλάζιος φωτισμός, είναι λίγο ύποπτος∙ για αστείο λόγο πάντως, όχι σοβαρό! Αν μη τι άλλο, μέσα στην ψυχρότητα του χειμώνα, του χιονιού και του πάγου, το δέντρο, υποτίθεται, στολίζεται ζεστά, να μας ζεστάνει τις καρδιές. Άλλωστε, τα πρώτα του φωτάκια προέρχονταν από κεριά, που για λόγους ασφάλειας κι ευκολίας μετεξελίχθηκαν στα γνωστά χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια∙ άλλοτε με γλυκό υπόλευκο, κιτρινωπό φως, άλλοτε με πολλά, παιχνιδιάρικα χρώματα – είναι η κατεξοχήν γιορτή της πιτσιρικαρίας, τα χριστούγεννα, άλλωστε, και τα παιδιά αναζητούν χρώματα, σχήματα και υφές που τους εξάπτουν τη φαντασία. Εσχάτως, έχουμε και το τόσο γήινο και οικολογικό την ημέρα, και τόσο high-tech/ spaced out/ ουάου/ γαλάζιο/ η-ΝΔ-ποτέ-δεν-πεθαίνει, συνάμα, τη νύχτα, χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος, γιέα!

Χρόνια μας πολλά και καλά!

Συχνά λάθη στο δημόσιο λόγο

2009-10-22T17:03:00.015+03:00

Το παρόν κείμενο είναι μετατροπή από έναν πίνακα που είχα συντάξει πριν από καιρό. Έβλεπα τηλεόραση, κι αποφάσισα να κάτσω να μαζέψω όλα τα συχνά «μαργαριτάρια» σε έναν πίνακα και να τα στείλω, μαζί με τα σωστά, στα ΜΜΕ. Προφανώς δεν είχε καμία τύχη εκείνο το email, ίσως, όμως, έχει κάποια καλύτερη τύχη το blog.

Τα αντίστοιχα βιβλία (γραμματικής, συντακτικού, καθώς κι ένα καλό λεξικό της ελληνικής γλώσσας) σίγουρα τα λένε πιο εμπεριστατωμένα και έχουν καλύτερες εξηγήσεις. Εδώ μάζεψα όσα ακούω, ή διαβάζω συχνότερα, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στη συναναστροφή μου με άλλους ανθρώπους (παρεμπιπτόντως, είναι οι άνθρωποι, και όχι οι ανθρώποι :p) και οι εξηγήσεις που δίνω είναι αρκετά απλές, αφού δεν έχω ασχοληθεί ακαδημαϊκά, ή επαγγελματικά με τη Γλώσσα.

ΣΩΣΤΟ: συγγνώμη
ΛΑΘΟΣ: συγνώμη
ΕΞΗΓΗΣΗ: Όταν ενώνεται λέξη που τελειώνει σε –ν- με λέξη που αρχίζει από –γ- το –ν- μετατρέπεται σε –γ-. Παράδειγμα: Συγγενής. Με βάση το «συγνώμη» θα έπρεπε να το λέμε «συγενής»….

ΣΩΣΤΟ: επικοινωνώ
ΛΑΘΟΣ: επικοινωνώ κάτι
ΕΞΗΓΗΣΗ: Το επικοινωνώ είναι αμετάβατο ρήμα. Δεν παίρνει αντικείμενο. Μπορεί κανείς να επικοινωνήσει, σκέτο. Μια ιδέα /πολιτική/ οτιδήποτε μπορεί να την κοινωνήσει /δημοσιοποιήσει /κοινοποιήσει /μοιραστεί /μεταφέρει, σίγουρα, πάντως, δε μπορεί να την…επικοινωνήσει….

ΣΩΣΤΟ: διαρρέω
ΛΑΘΟΣ: διαρρέω κάτι, διαρρέομαι
ΕΞΗΓΗΣΗ: Το διαρρέω είναι αμετάβατο ρήμα. Δεν παίρνει αντικείμενο. Μπορεί κανείς να αφήσει κάτι να διαρρεύσει (από μόνο του). Δε γίνεται να το…διαρρεύσει….

ΣΩΣΤΟ: επανάλαβε, κατάργησε (προστακτική ενεστώτα, 2ο πρόσωπο)
ΛΑΘΟΣ: επανέλαβε, κατήργησε (προστακτική ενεστώτα, 2ο πρόσωπο)
ΕΞΗΓΗΣΗ: Οι μετατροπές του –α- σε –ε-, ή –η-, ή του –ε- σε –η- γίνονται μόνο σε παρελθόντες χρόνους. Έτσι τα «επανέλαβε» και «κατήργησε», εν προκειμένω, είναι στον 3ο ενικό αορίστου.

ΣΩΣΤΟ: χαιρόταν (3ος ενικός) – χαίρονταν (3ος πληθυντικός)
ΛΑΘΟΣ: χαίρονταν (3ος ενικός) – χαιρόταν (3ος πληθυντικός)
ΕΞΗΓΗΣΗ: χαιρόμουν - χαιρόσουν - χαιρόταν - χαιρόμασταν - χαιρόσασταν - χαίρονταν (το «χαίρομαι» το έχω χρησιμοποιήσει σαν παράδειγμα)

ΣΩΣΤΟ: δυνάμει
ΛΑΘΟΣ: εν δυνάμει
ΕΞΗΓΗΣΗ: δυνάμει = έχει τη δυνατότητα / εν δυνάμει = με δύναμη

ΣΩΣΤΟ: ό,τι (οτιδήποτε)
ΛΑΘΟΣ: ότι (οτιδήποτε)
ΕΞΗΓΗΣΗ: χωρίς το -,- το "ότι" γίνεται ειδικός σύνδεσμος, που εισάγει πρόταση, αλλάζει, δηλαδή, νόημα. (πχ: "ό,τι και να πω..." - "είπα ότι θα πάω")

ΣΩΣΤΟ: μέτρον άριστον
ΛΑΘΟΣ: παν μέτρον άριστον
ΕΞΗΓΗΣΗ: μέτρον άριστον = είναι καλό να έχεις μέτρο, το μέτρο είναι το σωστό / παν μέτρον άριστον = κάθε μέτρο είναι σωστό

ΣΩΣΤΟ: ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον
ΛΑΘΟΣ: ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον
ΕΞΗΓΗΣΗ: καταλαβαίνετε τι σημαίνουν και τα δύο, η σωστή είναι η πρώτη.

ΣΩΣΤΟ: αβγό – αφτί
ΛΑΘΟΣ: αυγό - αυτί
ΕΞΗΓΗΣΗ: Παραπέμπω στον Μπαμπινιώτη: «[…]Άρα το –β– στη λ. προήλθε από φωνητική εξέλιξη και δεν δικαιολογείται να γραφεί με δίφθογγο –αυ–, σαν να υπήρχε εξαρχής στη λέξη.» (Γ.Μπαμπινιώτης, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, 2005∙ σ.43 (&σ.331-αφτί))

ΣΩΣΤΟ: όσον αφορά + αιτιατική
ΛΑΘΟΣ: όσον αφορά + για
ΕΞΗΓΗΣΗ: αυτό το τελευταίο ευτυχώς τείνει να εκλείψει (κι αυτό δεν είναι εξήγηση, ξέρω :p)

ΣΩΣΤΟ: έπεσε στο τσουβάλι με το αλεύρι κι έγινε κάτασπρη στην κυριολεξία ( ωραίο παράδειγμα ;ρ)
ΛΑΘΟΣ: έπεσε κυριολεκτικά από τα σύννεφα / έκλεψε κυριολεκτικά την παράσταση (την πήρε στον ώμο κι έφυγε)
ΕΞΗΓΗΣΗ: Το «κυριολεκτικά» περιγράφει κάτι που έχει πραγματικά συμβεί όπως το περιγράφουμε. Αλλιώς μιλάμε μεταφορικά.

ΣΩΣΤΟ: Τα cd, τα play off, τα won ton κοκ
ΛΑΘΟΣ: Τα cds, τα play offs, τα won tons κοκ
ΕΞΗΓΗΣΗ: Οι ξένες λέξεις στα ελληνικά είναι γένους ουδετέρου, στον ενικό, και άκλιτες. Η ελληνική γλώσσα μας έχει κάνει αυτή τη χάρη, ώστε να μην είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε τη γραμματική όλων των ξένων γλωσσών! (σημ: έχω ακούσει να λένε – στην τηλεόραση – ακόμα και «Gastarbeiters», τη στιγμή που ο πλυθηντικός της συγκεκριμένης λέξης στα Γερμανικά, είναι όπως και ο ενικός της, δηλαδή, «Gastarbeiter»)

ΣΩΣΤΟ: ερώτημα – ερωτήματα.
ΛΑΘΟΣ: ερωτηματικό: έχω ένα ερωτηματικό, μου δημιουργήθηκε ένα ερωτηματικό, προκαλεί ερωτηματικά, κλπ.
ΕΞΗΓΗΣΗ: Το ερωτηματικό είναι σημείο στίξης, το ερώτημα δηλώνει απορία.

ΣΩΣΤΟ: ουκ εν τω πολλώ το ευ
ΛΑΘΟΣ: less is more
ΕΞΗΓΗΣΗ: ουσιαστικά κανένα από τα δύο δεν είναι λάθος. Παρ’όλα αυτά, το δεύτερο είναι η ελεύθερη απόδοση του πρώτου, , του αρχαίου ρητού, δηλαδή, το οποίο, άλλωστε , αποδίδει το νόημά του καλύτερα. Μιλώντας Ελληνικά, γιατί αποποιούμαστε τη Γλώσσα μας για να χρησιμοποιήσουμε την ελεύθερα αποδιδόμενη μετάφρασή της, που στερείται εύρους;

Επίσης έχω έναν ενδοιασμό όσον αφορά το «παιδοφιλία» σε σχέση με το «παιδεραστία» (αφού έχω την υποψία ότι το πρώτο είναι εισαγόμενο).. Το «όσον αφορά το» το έγραψα εν γνώσει μου έτσι.

Οι παρατηρήσεις και οι προσθήκες είναι ευπρόσδεκτες!

Συγχωρέστε μου τυχόν λάθη! :]

____________________

(Σχετικά άρθρα)
http://maria-iliana.blogspot.com/2009/01/blog-post_25.html
http://maria-iliana.blogspot.com/2009/02/blog-post_06.html

Καρτ-ποστάλ από την Εθνική + υστερόγραφο στο Μονοπάτι των Χρωμάτων (μέρος 3ο)

2009-09-08T16:32:00.012+03:00

Τα τούνελ στην Ε.Ο. Κορίνθου – Τριπόλεως έγιναν πάλι ένα. Πάλι καλά, γιατί είχα αρχίσει να νιώθω μοναξιά!

Ευτυχώς, επίσης, που φρόντισαν και το καινούριο οδόστρωμα να κρατάει νεράκι, ώστε τα αυτοκίνητά μας να συνεχίσουν να μπορούν να πλένονται και από κάτω.

Στην Αθηνών-Λαμίας, κι αργότερα προς Βόλο, είδα σε ταμπέλες: «η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, τα έργα είναι μόνιμα»…. Χρειάζεται να πω ότι στην Ελλάδα που μένουμε, αυτά συνήθως, αν όχι πάντα, ισχύουν ανάποδα; Τουλάχιστον εκεί δεν πληρώνουμε διόδια για να οδηγούμε σε μονούς παράδρομους.

Ε.Ο. Κορίνθου – Τριπόλεως ^

Ε.Ο. Κορίνθου – Τριπόλεως ^

Ε.Ο. Αθήνα – Λαμία – Λάρισα ^

Ε.Ο. Αθήνα – Λαμία – Λάρισα ^

Ε.Ο. Αθήνα – Λαμία – Λάρισα ^

Μαστουρώνοντας στο «Μονοπάτι των Χρωμάτων» (μέρος 2ο)

2009-08-30T19:37:00.003+03:00

Τελικά αυτός ο δρόμος είναι προσφορά προς την Κοινωνία, επιτελεί έργο πέρα από τα στενά όρια ενός δρόμου για να κινούνται αυτοκίνητα. Επιστρέφω σε αυτό το δώρο, λοιπόν (παραθέτω το προηγούμενο αφιέρωμα έτσι: http://maria-iliana.blogspot.com/2009/01/t.html γιατί δεν ξέρω ακόμα πώς να αφήνω link..), για να αναφέρω κάτι που ξέχασα την προηγούμενη φορά – ντροπή μου!

Αυτό το υπερθέαμα χρώματος και φωτός, λοιπόν, δε θα ήταν ολοκληρωμένο χωρίς να μας βοηθήσει να μπούμε και στην ανάλογη κατάσταση, ώστε να χαλαρώσουμε και να το απολαύσουμε. Στο κάτω-κάτω, υπάρχουν πάντα και μερικοί παράλογοι τύποι – τσκ τσκ – που δε μπορούν να εκτιμήσουν αυτό που τους προσφέρεται στην ευτελή τιμή των 2,90 ευρώ και παραπονιούνται, ή και τσαντίζονται! Κι όμως, όλα έχουν προβλεφθεί από τους υπεύθυνους. Και το καταλαβαίνει κανείς μόλις μπει στη Σήραγγα του Αρτεμισίου!

Παρεμπιπτόντως, μετά από περίπου 20 χρόνια, το δεύτερο τούνελ άνοιξε κι αυτό! Η υπομονή μας ανταμείφθηκε! Και τα δύο έχουν τη μία λωρίδα κλειστή βέβαια, για να μη διαταραχθεί η ισορροπία και χαλάσει η άσκηση στωικότητας και υπομονής – παραπέμπω στο πρώτο κείμενο, ξανά.

Πίσω στη σήραγγα, λοιπόν. Αν η πανδαισία χρωμάτων και οι πιο ανθρώπινοι ρυθμοί οδήγησης δεν έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να σε ηρεμίσουν, πόσο μάλλον αν έχουν καταφέρει το αντίθετο – γιατί όπως είπαμε υπάρχουν και περίεργοι άνθρωποι – λίγο αφού μπεις στο τούνελ, σε πιάνει μια ζαλάδα, μια βαθειά χαλάρωση, μια μαστούρα! Μέχρι να βγεις νιώθεις σαν να έχεις πιει 10 μπάφους. Τονίζω ξανά, ΜΟΝΟ με Ε2,90, σκεφτείτε πόσα θα δίνατε σε αντίστοιχο σπα! Υπεύθυνες γι’αυτό είναι οι τουρμπίνες στην οροφή των (ΤΩΝ!) τούνελ, που είναι σοφά μονίμως κλειστές. Προτιμήστε τις ημέρες και ώρες αιχμής, παρεμπιπτόντως, εάν θέλετε να βιώσετε αυτή την εμπειρία στο μέγιστο, τίποτα δε συγκρίνεται με τα μποτιλιαρισμένα στο τούνελ αυτοκίνητα και νταλίκες!

Έτσι, λοιπόν, αφήνεις όλες τις σκοτούρες πίσω σου, και φτάνεις στον προορισμό σου βαθειά χαλαρωμένος και καλύτερος άνθρωπος!

Και αν έχεις βαρεθεί τη ζωή σου, και δεν ξέρεις πώς να την εγκαταλείψεις, συστήνω μια βόλτα στην εθνική οδό Κορίνθου – Τριπόλεως. Το πιθανότερο είναι να δεις ότι η ζωή είναι ωραία, και κάθε αρνητική σκέψη μέσα σου θα διαλυθεί. Αν, παρόλα αυτά, είσαι ΤΟΣΟ αποφασισμένος, μπορείς να παρκάρεις το αυτοκίνητο έξω από τη σήραγγα. 10 λεπτά μέσα σε αυτή σε ώρα αιχμής, πιστεύω αρκούν να σε βοηθήσουν να φύγεις ευτυχισμένος!

Ε.Ο. Κορίνθου – Τριπόλεως. Κοντά μας για μια καλύτερη ζωή, ή έναν ευτυχισμένο θάνατο!

Διόδια για το χωράφι.

2009-08-30T18:48:00.003+03:00

Πάνω που νομίζεις ότι δε γίνεται να συναντήσεις κάτι πιο παράλογο από αυτό που βίωσες την τελευταία φορά, συμβαίνει κάτι που σου υπενθυμίζει ότι ζεις στην Ελλάδα.

Χθες πήγα στην ορκωμοσία του αδερφού μου στον Αυλώνα. Για την παράλογη μεταχείριση των χιλιάδων συγγενών και φίλων των φαντάρων από τους όποιους υπεύθυνους εκεί, δε θα «μιλήσω» σήμερα. Διότι υπήρξε κάτι που μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση.

Στην έξοδο, λοιπόν, από την εθνική οδό προς Αυλώνα, υπήρχε μια μεγάλη σταματημένη ουρά από αυτοκίνητα. Σκέφτηκα ότι, ή η μισή Ελλάδα πήγαινε στην ορκωμοσία, ή είχε συμβεί κάποιο ατύχημα. Κάποιοι εργάτες έστηναν μια μεγάλη κατασκευή πάνω στην είσοδο της Εθνικής, φαντάστηκα πως θα γινόταν βενζινάδικο – τι άλλο θα μπορούσε να γίνει εκεί;

Και πάνω στη στροφή της εξόδου – αυτού του δαχτυλιδιού που σε βγάζει απ’τους μεγάλους δρόμους, ΠΑΝΩ στη στροφή, κάποιος είχε στήσει σταθμό διοδίων, κι η κατασκευή που έβλεπα στην είσοδο, προορίζεται για σταθμός επίσης! Πάνω στη στροφή, με αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η έξοδος από την εθνική. Επιπροσθέτως, αυτά τα διόδια ΔΕΝ ήταν για την εθνική – προφανώς, αφού είχαμε ήδη πληρώσει γι’αυτή, και βρίσκονταν έξω από το δρόμο. Ούτε πάνω, ή έστω πριν από κάποιον συγκεκριμένο δρόμο ήταν. Πληρώσαμε 2,75 ευρώ απλώς γιατί κάποιος έστησε διόδια στην έξοδο! Μετά τα διόδια ακολουθήσαμε ένα μικρό δρομάκι που οδηγούσε στο στρατόπεδο και σε κάτι χωράφια.

Συνήθως τα διόδια μπαίνουν στην αρχή – πριν πολλά χρόνια και στο τέλος – του έργου για το οποίο πληρώνουμε. Όχι σε συνδετικές οδούς. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, ακόμα κι αν το κράτος γνωρίζει την ύπαρξη αυτού του σταθμού διοδίων. Τόσο γιατί μπλοκάρει την έξοδο από τον αυτοκινητόδρομο, με αποτέλεσμα να μποτιλιάρεται μία λωρίδα την εθνικής οδού σ’εκείνο το ύψος, όσο και γιατί δεν είναι πάνω σε κανέναν παλιό, ή καινούριο δρόμο. . Αν μη τι άλλο, η Ελλάδα μας προκαλεί καθημερινά να αμφισβητούμε αυτά που νομίζαμε πως ξέραμε, μας κάνει ανήσυχα πνεύματα! ….

Όχι άλλο πεύκο!

2009-08-30T18:13:00.001+03:00

Αυτή την εμμονή με το πεύκο στα ελληνικά βουνά, πόσο μάλλον στα αστικά, δεν την καταλαβαίνω. Η Πεντέλη, παραδείγματος χάριν, καίγεται σχεδόν κάθε χρόνο, και κάθε φορά στην αναδάσωση χρησιμοποιούνται πεύκα∙ μάλλον τα πλέον εύφλεκτα δέντρα. Ποιος ο λόγος; Ακόμα κι αν είναι πιο φθηνά από άλλα είδη δέντρων – αυτό δεν το γνωρίζω, είναι απλώς η μόνη λογική υπόθεση που μπορώ να κάνω – ποιο το νόημα να φυτεύονται αν είναι να χρησιμεύουν απλώς σαν προσάναμμα για την επόμενη και μεγαλύτερη πυρκαγιά του χρόνου; Και να ξαναφυτεύονται.

Δεν ξέρω τι δέντρα είχε η Πεντέλη και τα υπόλοιπα βουνά της Αττικής κατά την αρχαιότητα, δεν πιστεύω όμως ότι θα αλλάξει προς το χειρότερο ο χαρακτήρας της πόλης αν τα πεύκα αντικατασταθούν από πιο ανθεκτικά στη φωτιά δέντρα. Το πεύκο με το ρετσίνι, τις πευκοβελόνες και τα κουκουνάρια, είναι η χαρά της φωτιάς. Υπάρχουν δέντρα που είναι δύσκολο να καούν. Θα μπορούσαν να φυτευτούν ελαιόδεντρα, για παράδειγμα, ή, όπως έμαθα – προφανώς δεν είμαι φωτεινή παντογνώστης – βελανιδιές, ή οξιές. Έμαθα, για παράδειγμα, ότι σε πυρκαγιά στον Όρβηλο (σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας) το 2000 , το δάσος με τις βελανιδιές γλύτωσε, αφού η φωτιά κατέκαψε τη χαμηλή βλάστηση, τα δέντρα, όμως, έμειναν ανέπαφα. Ουσιαστικά η φωτιά έκανε απλώς αποψίλωση! Επιπλέον, τα δέντρα αυτά ευνοούν τη χλωρίδα σε έναν τόπο, σε αντίθεση με τα πεύκα. Ενώ τα ελαιόδεντρα, εκτός από δέντρο-σύμβολο για την Αθήνα, θα μπορούσαν οι αντίστοιχοι δήμοι, ή και απλώς οι πολίτες, να τα φροντίζουν και να τα εκμεταλλεύονται.

Ποιος ο λόγος, λοιπόν, σε κάθε αναδάσωση να χρησιμοποιούνται πεύκα; Δε θα θέλατε ένα σκιουράκι στην αυλή σας;

Ο κόσμος καίγεται κι η «κυβέρνηση» κάνει μπάρμπεκιου

2009-08-23T17:39:00.004+03:00

Αντί ν’ανοίξουν καμία αντιπυρική ζώνη όταν έπεσε ο αέρας, μπας και γλυτώσει και τίποτα, βασίστηκαν, για ακόμα μία φορά, στη φαντασία τους. Δε φαντάστηκαν ότι θα φυσούσε έτσι ώστε να εξαπλωθεί η φωτιά προς Ντράφι, Πεντέλη και Ανθούσα, όπως δεν κατάκαψε χθες ολόκληρη, σχεδόν, τη βορειοανατολική Αττική ( τις προαναφερθείσες περιοχές που είχαν περισσέψει, τις άφησαν σήμερα απροστάτευτες για να μη μείνουν παραπονεμένες), και αφού τους το είπε η φαντασία τους, κοιμήθηκαν ήσυχοι. Από τότε που έγιναν κυβέρνηση έχει καταστραφεί ο τόπος από κάθε άποψη, κι έχουν μούτρα όλοι τους μετά, και κυρίως το επικεφαλής τους μοσχάρι, να βγαίνουν και στα κανάλια….. Ας ορίσουν κι ένα υπουργείο Μαντείας, αφού στηρίζονται τόσο πολύ στους οιωνούς και τα προαισθήματα, να καταργήσουν κι όλα τα υπόλοιπα υπουργεία, αφού δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ξεπλένουν χρήμα, μπας και το αντιληφθούν ποτέ και οι ψηφοφόροι τους – αυτοί είναι χειρότεροι κι από το κόμμα που ψηφίζουν, τελικά – ότι πάμε όλοι για φούντο….

Και το Δεκέμβρη έκαιγαν την Αθήνα, αντί να τους κάψουν τα σπίτια…..

ΥΓ1: Τελικά, ίσως να μην έφταιγε καν και η φαντασία τους, πιθανότερο μου φαίνεται απλώς να βαριούνταν….

ΥΓ2: Δεν πιστεύω ότι όλες αυτές οι φωτιές (από πρόπερσι ήδη) μπαίνουν για να γίνουν οικόπεδα, πάντως. Εκτός κι αν ενδείκνυνται για οικόπεδα ο Ταΰγετος, πχ, ή οι είτε δύσβατες, είτε ήδη κατοικημένες περιοχές που κάηκαν. Εκτός κι αν αυτές οι περιοχές αναβαθμίστηκαν με τη φωτιά….

Τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας στο ΣΚΑΪ

2009-08-03T02:49:00.003+03:00

Και μετά τους «μεγάλους Έλληνες», έρχεται ο ΣΚΑΪ στο βωμό της τηλεθέασης να θυσιάσει την πατρίδα. Διότι η ανάδειξη κάποιων Ελλήνων ως «μεγάλων», δε θα μπορούσε να προξενήσει ουσιαστικά κάποιο κακό. Η προβολή κάποιων κρυφών μικρών, ή μεγάλων παραδείσων στο ευρύ ελληνικό κοινό, όμως; Αφού μην ξεχνάμε, ότι η εκπομπή σε Έλληνες απευθύνεται.

Υπάρχουν μέρη μαγικά κι ανέγγιχτα, που φοβάμαι ότι θα χάσουν τη μαγεία τους μετά την «επέλαση των βαρβάρων». Το έχω δει να συμβαίνει, και θα αναφερθώ σε αυτό στη συνέχεια. Ο κάθε «ελληνάρας», όμως, με χαρά θα σπεύσει να αποκαλύψει το σούπερ μέρος το οποίο ανακάλυψε κάποιος φίλος του, ώστε να νιώσει «ψαγμένος». Κι έτσι τα υπέροχα μέρη που θα ψηφιστούν ως τα ωραιότερα της πατρίδας μας, λίγα χρόνια μετά από αυτή την ψηφοφορία δε θα είναι πια τόσο ωραία.

Όπως, για παράδειγμα, συνέβη στην Ελαφόνησο. Στην οποία δε θέλω πια να πηγαίνω, γιατί πονάει η ψυχή μου. Θυμάμαι να πηγαίνω εκεί με την οικογένειά μου, και να κάνουμε ελεύθερο κάμπινγκ κάτω από τους κέδρους, όταν ακόμα δεν υπήρχε ούτε δρόμος για την παραλία. Υπήρχαν άλλες δυο-τρεις σκηνές τότε εκεί, κι αυτό ήταν. Ένιωθες ότι σε έχει ξεβράσει η θάλασσα σε κάποιον παράδεισο, τροπικό μάλλον, παρά μεσογειακό.

Κι ύστερα ήρθε ένα περιοδικό και μια φωτογράφιση κάποιας, που δε θέλω να διαφημίσω από τη σελίδα μου. Κι ο Σίμος έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό. Στην αρχή φτιάχτηκε εκεί μια καντίνα. Για τον μέσο «ελληνάρα» αυτό ήταν καλό. Εμένα μου χαλούσε εκείνη την αίσθηση του «ναυαγού» που είχα, σε κάποιο παρθένο νησί. Και με ανάγκαζε, στο κάτω-κάτω, να ακούω μουσική (όποια διάλεγε ο ιδιοκτήτης της καντίνας), αντί για το πάφλασμα των κυμάτων, και το θρόισμα των φύλλων. Στη συνέχεια ήρθαν ξαπλώστρες και ομπρέλες, ταπεράκια με κεφτεδάκια. Κι ένα κάμπινγκ, το οποίο απευθύνεται σε κόσμο που αποφεύγει τα κάμπινγκ και προτιμά τα ξενοδοχεία. Ένα κάμπινγκ με χαλίκι και καλαμωτές, και πολύχρωμα κτίρια-κουτιά, εντελώς ασύμβατα με το τοπίο, άσχετα με την τοπική αρχιτεκτονική, φτιαγμένα να ξεχωρίζουν, και όχι να εναρμονίζονται με, ή να αναδεικνύουν τη φύση γύρω τους – πιστά στη νεοελληνική αισθητική (ή απουσία της). Σιγά-σιγά ξεφύτρωσαν κι άλλα παρόμοιας λογικής κτίρια, σε όλο το νησί. Κι έτσι ο κάποτε επίγειος παράδεισος μετατράπηκε σε μία ακόμα θαλάσσια αρπαχτή. Κάποια από τα δωμάτια των σπιτιών των κατοίκων μετατράπηκαν σε πανάκριβα «ενοικιαζόμενα διαμερίσματα», μπαράκια που θα ταίριαζαν θαυμάσια στο βουνό εμφανίστηκαν στο λιμάνι, στην παραλία προσπαθείς να βγάλεις την πατούσα του ενός από το στόμα σου, και τον αγκώνα του άλλου από το μάτι σου, και το μικρό νησάκι «βούλιαξε» από ένα μάτσο «ψαγμένους», που θέλησαν να είναι οι πρώτοι καινούριοι θαμώνες αυτής της νέας «Μυκόνου» όπου κάτι (ή μάλλον τα πάντα) πήγε στραβά.

Αυτό το παραπάνω είναι αυτό που φοβάμαι ότι θα συμβεί στις περιοχές που θα προβάλλει η τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Έχω ακούσει και για άλλα μέρη που θεωρώ μαγικά (όχι απλώς μαγευτικά), ότι έχουν αρχίσει να δέχονται επιδρομή «ψαγμένων», μαζί και τα απορρίμματά τους, μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστούν κι εκεί κτίσματα για να εξυπηρετήσουν καλύτερα όλους αυτούς τους τουρίστες, και ο λόγος για τον οποίο ήθελε κανείς να τα επισκεφθεί, θα εκλείψει, κι εκεί.

Ναι, μερικά μέρη δεν είναι για όλους. Δεν τα αξίζουν όλοι. Είναι μόνο γι’αυτούς που τα θαυμάζουν, τα σέβονται, τα προσέχουν και τα προστατεύουν, με τον τρόπο τους. Και σίγουρα δεν τα αξίζουν όσοι σκοπεύουν να τα εκμεταλλευτούν για τηλεθέαση και χρήμα, αδιαφορώντας για την τύχη τους μετέπειτα. Ελπίζω να νιώθουν το ίδιο αρκετοί ακόμα συμπατριώτες μας, και να τα προστατέψουν. Είναι καλύτερα να διαδίδονται από στόμα σε στόμα ατόμων που αγαπούν και σέβονται. Γενικά. Και ειδικά.

ΥΓ: Τον τίτλο της εκπομπής, «I love GR», τον αφήνω ασχολίαστο….

Το απογοητευτικό Νέο Μουσείο της Ακρόπολης

2009-06-21T21:33:00.008+03:00

Όσο όμορφα είναι τα εκθέματα του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, τόσο άσχημο, πρόχειρο, και άρπα-κόλλα μου φαίνεται το ίδιο το μουσείο. Την ιδέα των εκμαγείων που ολοκληρώνουν την εικόνα και τονίζουν τη σοβαρότητα της καταστροφής του μνημείου, καθώς και την ανάγκη επανένωσής του, τη βρήκα έξυπνη, και αισθητικά και πολιτικά αναγκαία, το οικοδόμημα, όμως, μου δίνει την εντύπωση ότι έγινε όπως-όπως, απλώς και μόνο για να μπορέσει να υλοποιηθεί η ιδέα αυτή, ώστε να επιστραφούν τα Μάρμαρα· και μόνο.

Δεν καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης σχετικά με την «ομορφιά» του. Μου θυμίζει εκείνα τα άσχημα κτίρια - κουτιά της δεκαετίας του 50, ένα τραγικό κακέκτυπο του Πολεμικού Μουσείου.. Ακόμα και για το εσωτερικό του έχω κάποιους ενδοιασμούς, πιστεύω θα μπορούσαν να έχουν αναδειχθεί πιο όμορφα, απ’το να αναρτηθούν πάνω σε κάτι που μοιάζει με χύμα ψευδότοιχο…. Θυμάμαι το εσωτερικό του Pergamon Museum του Βερολίνου, όπου νιώθεις σαν να ταξίδεψες πίσω στο χρόνο, έχεις τον χώρο να δεις και να θαυμάζεις από απόσταση ολόκληρη την πύλη της αγοράς της Μιλήτου, το ναό της Περγάμου, την Πύλη της Ισθάρ, την οποία περνάς, περπατάς στην «πόλη», περιηγείσαι μέσα σε Βαβυλώνια δωμάτια, και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και απογοητευτική για το ελληνικό μουσείο.

Θυμάμαι, κυρίως, την πρώτη φορά που είδα το μουσείο, λίγους μήνες πριν, κατά τύχη. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν «κάνε να μην είναι *αυτό*, αυτό που νομίζω…κάνε να μην είναι αυτό το πράμα (χωρίς το –γ–) το μουσείο της Ακρόπολης!».. Στεναχωρήθηκα, και τότε, και τώρα. Πολύ. Αντί να γίνει ένα κτήριο που να σηματοδοτήσει μια καινούρια εποχή για την Αθήνα και την Ελλάδα, μια επιστροφή στην καλαισθησία, ήταν ένα πισωγύρισμα στη χειρότερη αισθητικά εποχή στην ιστορία της πατρίδας μας! Και τώρα έγινε. Και το σημαντικότερο μουσείο της Ελλάδας θυμίζει κουτί στα Μεσόγεια.

Νιώθω στεναχώρια, στεναχώρια….

(Το παρόν είναι άσχετο υστερόγραφο στο παραπάνω κείμενο)

2009-06-21T21:32:00.001+03:00

ΥΓ άσχετο: επίσης μου τη δίνει αφάνταστα που το «internet on the go» δουλεύει όποτε θέλει – και συνήθως ΔΕ θέλει, ενώ ΟΤΑΝ συνδέεται, ούτε λόγος για οποιοδήποτε «G» – στην επαρχεία όπου πρόσφατα μετακόμισα, με αποτέλεσμα να αναρτώ τα post μου καθυστερημένα, ΑΝ τελικά τα αναρτήσω…. Στην Ελλάδα της ευριζωνικότητας….τρομάρα μας…. Για την ιστορία, το κείμενο γράφτηκε στις 20.6.09, σε έναν υπολογιστή που δε μπορούσε να συνδεθεί στο internet. Θα το αναρτήσω όταν θα έχω πρόσβαση σε land-line!

Το υψηλό κόστος ζωής ρίχνει τον πληθωρισμό

2009-06-09T19:31:00.004+03:00

Ας μου εξηγήσει κανείς, πώς γίνεται οι μισθοί να παραμένουν ίδιοι, οι τιμές των αγαθών συνεχώς ν’ανεβαίνουν, και ο πληθωρισμός να πέφτει; Αναφέρομαι στο σημερινό ιστορικό χαμηλό του 0,5%….καθότι ο πληθωρισμός δεν είναι ένα νούμερο ξεκομμένο από την καθημερινή ζωή και οικονομία.. Μήπως κάποιος μας δουλεύει;

Ελλάδα η Πράσινη – από την πολλή οικολογική συνείδηση

2009-06-03T15:42:00.002+03:00

Ταξιδεύοντας ανά την Ελλάδα, δεν έχω δει κολώνα για κολώνα στους δρόμους και τις εθνικές οδούς, που να μην υπάρχει η αφίσα του Καραμανλή για τις ομιλίες του (μα πώς το κατάφεραν αυτό;). Οι οποίες, πιστεύω, έχουν γίνει από 100% ανακυκλωμένο χαρτί, ενώ μετά το πέρας των ομιλιών για τις οποίες τυπώθηκαν, θα ξεκρεμαστούν και θα επανανακυκλωθούν. Φυσικά. Όπως, βεβαίως, και των υπολοίπων κομμάτων που έχουν κατακλείσει ταπεινά τις πόλεις.

Διότι στην Ελλάδα ζούμε, η οποία, σύμφωνα με τις προευρωεκλογικές διαφημίσεις της Νέας Δημοκρατίας, είναι η μόνη ανάμεσα στις δύο χώρες στον κόσμο που τηρεί τη συμφωνία του Κιότο για το περιβάλλον. Τι φτουράνε μπροστά μας οι σκανδιναβικές χώρες και η Γερμανία! Εμείς είμαστε οι απόλυτοι Οικολόγοι!

Γι’αυτό και είμαστε πηγμένοι στο παρθένο δάσος, εδώ στην Αθήνα περπατάς, και σε κουτσουλάνε παραδείσια πουλιά που αράζουν στα δέντρα ανάμεσα στα οποία πρέπει να ελιχθείς. Γι’αυτό άλλωστε και δε χρησιμοποιούμε καθόλου αυτοκίνητα, επειδή μέσα σε τόσο πυκνή βλάστηση, βολεύει το mountain bike. Ενώ τα ποτάμια μας, είναι τόσο γάργαρα και καθαρά, που δεν ξέρω και κανέναν να πίνει νερό από τη βρύση του σπιτιού του. Όλοι στο ποτάμι πάμε και γεμίζουμε τις στάμνες, για να ερχόμαστε σε επαφή με τη φύση μέσα-έξω, και για να διαφυλάσσουμε τους φυσικούς πόρους συνάμα. Όπως κάνουμε, άλλωστε και με το ρεύμα. Για την παραγωγή του οποίου, η χώρα μας έχει αξιοποιήσει στο έπακρον τη χαρισματική της γεωγραφική θέση, πλούσια σε νερό, αέρα, και ήλιο. Και όχι μόνο δε σπαταλάμε νερό και ρεύμα, αλλά ακόμα και ξεραμένο φύλλο να δούμε στο δρόμο, το μαζεύουμε, και το πηγαίνουμε σε ειδικά διαμορφωμένους κάδους όπου μετατρέπεται σε λίπασμα.

Όσο για τις βιομηχανίες που εδρεύουν στην Ελλάδα, όλες επεξεργάζονται τα λύματα σε τέτοιο βαθμό, που τα στέλνουν σε σπα του εξωτερικού ως οξυγόνο και ιαματικό νερό.

Ε, με κάτι τέτοια, πώς να αμφισβητήσει κανείς, πόσο μάλλον εμείς που βιώνουμε αυτή την πραγματικότητα, ότι δίπλα στο λήμμα «οικολογία» στα λεξικά, υπάρχει ο χάρτης της Ελλάδας;

ΥΓ: Από την προεκλογική αφίσα της ΝΔ «με σύμμαχο εσένα» (την οποία δε βρίσκω ΠΟΥΘΕΝΑ online), του Καραμανλή του λείπει μόνο το μουστάκι ;ρ

Ευχάριστο Διάλειμμα με Eurovision

2009-05-17T11:37:00.002+03:00

Είδα κι εγώ χθες τη Eurovision, όπου κάποια από τα τραγούδια τα άκουσα για πρώτη φορά. Ή ίσως και όχι. Ωραίο το τραγούδι της Εσθονίας, για παράδειγμα. Ωραίο, μόνο που είχε γραφτεί και παιχτεί 43 χρόνια πριν από τους Four Tops με τον τίτλο «Reach out (I’ll be there)» και μου έκανε εντύπωση που δεν το επεσήμανε κανείς και έφτασε μέχρι το διαγωνισμό. Όσο για το ρεφρέν του Σάκη, ήταν το «falling in and out of love» του van Buuren, με στίχους στη θέση του «ουυυυ».. Και παρ’όλα αυτά δεν κατάφερε να συγκινήσει όσο το πρωτότυπο. Ακόμα και το βιολί του φωνακλά – «κολοκυθόπιτα» είναι αυτό τώρα, αλλά δε μου αρέσουν οι τραγουδιστές που φωνάζουν – Νορβηγού, μου θύμισε τη λύρα της Παπαρίζου, αφού πάνω στα ίδια μέτρα πατούσε.

Κατά τα άλλα μου άρεσε το τραγούδι της Ισλανδίας, που βρήκα χάρμα οφθαλμών και αφτιών. Όπως και της Βοσνίας και της Αλβανίας – για τα «γιουροβιζιονικά» μέτρα, δε φαντάζομαι να το ακούω και στο αυτοκίνητο. Όσο για τον Sakis, πήρε τη θέση που μάλλον πολλοί περιμέναμε.

Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται στην υπέροχη Ελλάδα και καταραμένο Ελλαδιστάν συνάμα.

ΥΓ: Πολύ θα ζηλέψω αυτούς που θα πάνε Νορβηγία του χρόνια, παρ’όλα αυτά. Θυμήθηκα τις εποχές που άκουγα το «tequila sunrise» από τους Solefald κι ονειρευόμουν να γίνω πρέσβης στο Όσλο!

Τι φτουράνε μία Siemens, ένα «Βατοπέδι», ομόλογα, αυθαίρετα, αναψυκτήρια, Πακιστανοί, υποκλοπές, και κάτι «ψηλά», μπροστά σε 3 ντεσιμπέλ!

2009-05-14T21:44:00.003+03:00

Μερικά χρόνια πριν, κάποιος πολύ δικός μου άνθρωπος, δούλευε σαν υπεύθυνος σε ένα μπαράκι. Μπήκε η αστυνομία να ελέγξει την ένταση της μουσικής, και σε μία αλλαγή ανάμεσα σε δύο τραγούδια, ξεπέρασε το όριο κατά 3 ντεσιμπέλ (το όριο είναι 80, για να καταλάβετε το μέγεθος της….παράβασης). Σε αυτές τις περιπτώσεις ισχύει το αυτόφωρο. Ως υπεύθυνος, πέρασε τη νύχτα του στο κρατητήριο, κι ακολούθησε δίκη. Η οποία, ως είθισται στη χώρα μας, πήρε αναβολές.

Γιατί το αναφέρω; Ο φίλος μου πήγε σήμερα στην πόλη όπου δούλευε τότε, για να δικαστεί για εκείνη την παράβαση. 3 χρόνια μετά, αν δεν κάνω λάθος, για 3 ντεσιμπέλ. Η δίκη αναβλήθηκε πάλι, λόγω απεργίας των δικηγόρων, οπότε θα χρειαστεί να «ξανατραβηχτεί» εκεί πέρα. Την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση, κλείνοντας τη Βουλή, παραγράφει εγκλήματα κατά του Δημοσίου και της χώρας, ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς ν’ανοίξει ρουθούνι. Όσοι πλούτισαν σε βάρος όλων μας, στη χειρότερη περίπτωση θα πάνε σπιτάκι τους να απολαύσουν τους καρπούς των κομπίνων τους. Κι ο κάθε άνθρωπος σαν κι εμάς θα συνεχίσει να τρέχει σε δίκες για 3 ντεσιμπέλ..

Αναρωτιέμαι, χωρίς να ελπίζω πραγματικά· άραγε γίνεται να ψηφιστεί ποτέ κάποιος νόμος που να καταργεί τις παραγραφές των αδικημάτων – εγκλημάτων εις βάρος όλων μας, από Κοινοβουλευτικά και επιχειρηματικά στελέχη; Είναι νομικά εφικτό να ψηφιστεί ένας νόμος που να αποδίδει δικαιοσύνη, επιτέλους; Ή θα ήταν τουλάχιστον αφελές να ελπίσω;

Barbie Dildo!

2009-04-14T23:02:00.000+03:00

Απορία: Μετά τα παιχνίδια και τα παιδικά ρούχα που συνοδεύονται από σκιές ματιών, κραγιόν, βερνίκια νυχιών, για να μπορούν τα κοριτσάκια να μεταμορφώνονται σε γυναικάκια, η μύηση στον κόσμο της «πιπινούλας» θα συνεχιστεί και με εκπαίδευση στις χαρές του σεξ; «Barbie Dildo, σε πέντε υπέροχες γεύσεις! Βατόμουρο, μπανάνα, μήλο, καρπούζι, ανανάς! Δοκίμασέ τα ΟΛΑ! Ουυυυ!»…… Έτσι, για να έχουμε σωστά μικρομέγαλα. Και μετά απορούμε πώς υπάρχουν τόσοι παιδεραστές…..

Και η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος σώζει!

2009-04-14T23:00:00.001+03:00

Σύντομο σημείωμα (μέχρι να έχω ξανά μόνιμη πρόσβαση στο διαδίκτυο):

Ο επικεφαλής της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος βγαίνει κάθε έξι μήνες στα ΜΜΕ και κομπάζει για τα κατορθώματα της υπηρεσίας του. Το κατά πόσο αυτοί που πιάνει για να δείξει ότι κάνει δουλειά είναι όντως ένοχοι, ή επικίνδυνοι, είναι ένα ερώτημα. Ένα άλλο είναι κατά πόσο ισχύει ότι έχουν σώσει ένα σωρό πιτσιρίκια από την αυτοκτονία, μυρίζοντας τις διαδικτυακές τους κουβέντες όπου εξομολογούνται τις προθέσεις τους.

Είναι τόσο προηγμένοι τεχνολογικά που σε ολόκληρο διαδίκτυο μπορούν να βρίσκουν ποιος μιλάει για αυτοκτονία (εν προκειμένω), είναι τόσο καλοί χάκερ που μπορούν να βρίσκουν προσωπικά μηνύματα που ανταλλάσσουν παιδιά μεταξύ τους, και δε μπόρεσαν να δουν ολόκληρη σελίδα δημοσιευμένη φόρα-παρτίδα στο myspace;

Μήπως ακριβώς επειδή το τμήμα δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος μας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ο επικεφαλής τους νιώθει την ανάγκη να επιδεικνύει κατορθώματα αναπόδεικτα κάθε τρεις και λίγο, ενώ για να παρουσιάζουν έργο «μαζεύουν» όποιον τους κάτσει, χωρίς ιδιαίτερες σκοτούρες; Ή μήπως δεν την έχει πληρώσει αρκετός κόσμος, ιδιαίτερα κατά την πρώτη περίοδο λειτουργίας της υπηρεσίας, όταν έπρεπε να επιδείξουν έργο για να επιχορηγηθούν, δημιουργώντας «ενόχους», τραβολογώντας πολίτες που ούτε έκαναν, ούτε σκόπευαν να κάνουν ποτέ κακό σε κανέναν, στους οποίους έτυχε να απλώς λάχει ο «κλήρος»; (Είναι που μπήκε και η άνοιξη και σφυρίζουν πολύ τα άτιμα τα πουλάκια..)

Καλές νέες επιτυχίες.

Η ΕΛ.ΑΣ. σώζει!

2009-02-20T02:09:00.003+02:00

Παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο έξω από τα κεντρικά γραφεία της city bank στην Κηφισιά «μυρίστηκε» η αντιτρομαροκρατική (18.2.09)και απέτρεψε το αιματοκύλισμα!

Καημό άλλο δεν έχουν οι «τρομοκρατικές οργανώσεις» στη χώρα μας, απ’το να τινάζουν άσχετα οικοδομικά τετράγωνα στον αέρα, έτσι γιατί τους κατέβηκε. Κι η αστυνομία μας είναι τόσο σπίρτο που είδε το αυτοκίνητο και κατάλαβε ότι είναι παγιδευμένο, σώζοντάς μας από τον αφανισμό.

Δε μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους και μας ζητούν να γίνουμε καταδότες. Και μάλλον ό,τι «φυτεύουν» οι ίδιοι μόνο, μπορούν και «βρίσκουν».

Ελληνικά εισαγόμενα

2009-02-06T20:14:00.002+02:00

Άνοιξα το περιοδικό «on off» της ελευθεροτυπίας και διάβασα « Η παιδοφιλία […]», «κατάφερε να κλέψει κυριολεκτικά την παράσταση-ερμηνεία που της αξίζει να βραβευτεί το Όσκαρ δεύτερου ρόλου.». Απορώ πώς γίνεται να κλέψει κάποιος κυριολεκτικά μια παράσταση, ή μια ερμηνεία…. Απορώ, επίσης, πώς γίνεται κάποιος να βραβευτεί κάτι(!) και όχι ΜΕ κάτι. Κι αν εξαιρέσει κανείς αυτή τη νεοεισαχθείσα μορφή…βράβευσης, τα υπόλοιπα τα βλέπει να χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τους πάντες.

Έτσι το «κυριολεκτικά» χρησιμοποιείται για να δηλώσει…μεταφορά! Η δε «παιδεραστία» έχει γίνει «παιδοφιλία». Από την Αγγλική, προφανώς. Ενώ ρήματα όπως το «βραβεύομαι» στην προαναφερθείσα περίπτωση, η το «επικοινωνώ» έχουν αλλάξει πια χρήση∙ «βραβεύομαι το βραβείο» και «επικοινωνώ τη στρατηγική/ το προϊόν», ελληνικά κινέζικα….

Σας παρακαλώ, σεβαστείτε λίγο τη Γλώσσα και τους αναγνώστες/μαθητές/ακροατές/θεατές/πελάτες σας, και αν σας είναι τόσο δύσκολο, αλλάξτε, απλώς, επάγγελμα….

Ξέρουν οι απεργοί τι σημαίνει «απεργία»;

2009-02-03T18:36:00.002+02:00

Απεργία σημαίνει αποχή από την εργασία και ΜΟΝΟ. Ώστε να στερήσεις την κοινωνία από τα προϊόντα, ή τις υπηρεσίες σου, με σκοπό να εκτιμηθεί η αναγκαιότητά τους, και να μπορέσεις να ικανοποιήσεις τα αιτήματά σου που σχετίζονται με την εργασία σου. Αυτό.

Απεργία ΔΕΝ είναι να κλείνεις τους δρόμους. Αυτοί που κλείνουν τους δρόμους ΔΕΝ είναι απεργοί. Είναι μικροί δικτάτορες, που δε σέβονται κανέναν, φτάνει να περάσει το δικό τους. Καταδυναστεύουν τη ζωή των συμπολιτών τους, στερώντας τους ένα αγαθό που ΔΕΝ τους ανήκει, ούτε και συνέβαλαν στη δημιουργία, ή την απόκτησή του. Ακόμα κι αυτοί που κατασκευάζουν τους δρόμους δεν έχουν το δικαίωμα να τους κλείσουν, παρά μόνο να απέχουν από τα έργα που γίνονται για την αποπεράτωση νέων.

Πόσο, μάλλον, όταν είναι αγρότες, ή φορτηγατζήδες. Που επειδή έχουν ογκώδη οχήματα, έχουν βρει το κόλπο να στερούν την ελεύθερη διέλευση από τους συμπολίτες τους, οι οποίοι σε τίποτα δεν ευθύνονται για την όποια κατάσταση του κλάδου τους. Δεν είναι απεργοί. Είναι παράνομοι τραμπούκοι, που οι ίδιοι προτάσσουν το νόμο της ζούγκλας, που οι ίδιοι βασίζονται στο δίκιο του ισχυρού, αφού με αυτό τον τρόπο κλείνουν τους δρόμους. Το κράτος, λοιπόν, εφόσον ΔΕΝ έχει πια να κάνει με απεργούς, γιατί να αντιδρά διαφορετικά; Ο αγρότης που απεργεί πρέπει να αντιμετωπιστεί με κατανόηση και διάλογο. Ο αγρότης που κόβει την Ελλάδα στα…δέκα, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με τα ματ; Όλοι έχουμε δικαίωμα στην απεργία. Κανείς μας δεν έχει δικαίωμα να στερεί την ελευθερία των συμπολιτών μας.

Πέραν του ότι υπάρχουν και κλάδοι που ΔΕ μπορούν να απεργήσουν, και ΔΕΝ απεργούν ολοκληρωτικά, σεβόμενοι τον άνθρωπο. Φαντάζεστε να απεργούσαν μαζικά οι γιατροί;

Έτσι, λοιπόν, όποιον τον παίρνει να είναι τραμπούκος και να καταπατά τα δικαιώματα των υπολοίπων, αυτοαποκαλείται απεργός και αγωνιστής, και απαιτεί από την κοινωνία να τον στηρίζει και να θεωρεί εγκληματία το κράτος όταν τον αντιμετωπίζει με τα μέσα που πρώτος εκείνος επιστράτευσε.

Μήπως για να γίνουμε κάποτε πραγματικοί πολίτες, πραγματικοί αγωνιστές, πραγματικοί επαναστάτες, πρέπει πρώτα να ξεπεράσουμε το σύμπλεγμά μας να θεωρούμε αγωνιστή οποιονδήποτε εναντιώνεται στο κράτος με οποιαδήποτε αιτιολογία; Κάποιος που παλεύει για μια καλύτερη κοινωνία, πρέπει πρώτα απ’όλους να είναι καλύτερος ο ίδιος. Δε μπορεί να ζητά δικαιώματα, στερώντας, παράλληλα, αυτά των υπολοίπων.

Απεργία σημαίνει να σταματάς την εργασία σου. Να στερηθείς και ο ίδιος, επιδιώκοντας να κάνεις τους άλλους να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντική είναι η προσφορά σου, ώστε να ικανοποιήσεις τα αιτήματα που δεν ικανοποιούνταν. Τότε έχεις και τη συμπαράσταση των συμπολιτών σου. Μέχρι να το καταλάβουν αυτό όσοι κλείνουν τους δρόμους με τον έναν, ή τον άλλο τρόπο, χίλιες φορές να έρθουν αντιμέτωποι με τα ματ.

Δε γίνεται να επικαλούμαστε, να ζητάμε, να έχουμε κοινωνικά δικαιώματα, όταν είμαστε οι πρώτοι που τα στερούμε από τους άλλους κατά το δοκούν..

Πτυχιούχος Πανεπιστημίου χωρίς Ακαδημαϊκά και Επαγγελματικά Δικαιώματα.

2009-02-03T01:12:00.001+02:00

Αυτό είναι όποιος έχει bachelor από το εξωτερικό. Το αντίστοιχο, παγκοσμίως, δηλαδή, του ελληνικού πανεπιστημιακού πτυχίου, εκτός από την Ελλάδα.

Για να αναγνωριστεί ένα πτυχίο του εξωτερικού, ακόμα και από πολύ καλό πανεπιστήμιο, διεθνώς αναγνωρισμένο, στην Ελλάδα, ο πτυχιούχος θα πρέπει να έχει κάνει ΚΑΙ μεταπτυχιακό, ώστε να αποκτήσει το δικαίωμα να δώσει εξετάσεις, για να αναγνωριστεί το πτυχίο του ΜΕ το μάστερ ως ισότιμο του ελληνικού πτυχίου, ενώ οι σπουδές στο πανεπιστήμιο που πήρε το bachelor, ουσιαστικά θεωρούνται ως μη γενόμενες, αφού το πανεπιστήμιο στο οποίο θεωρείται ότι σπούδασε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του, είναι αυτό στο οποίο έκανε το μεταπτυχιακό! Το δε μεταπτυχιακό θεωρείται bachelor. Παράλογο; Είναι.

Εάν, λοιπόν, για οποιονδήποτε λόγο, κάποιος που σπούδασε έξω ΔΕΝ έχει κάνει μεταπτυχιακό, για το ελληνικό κράτος έχει απλώς τελειώσει το λύκειο. Αφού δεν έχει ούτε ακαδημαϊκά – δε μπορεί να κάνει μεταπτυχιακό στην Ελλάδα, για παράδειγμα – , ούτε επαγγελματικά δικαιώματα. Αυτό συμβαίνει γιατί ενώ στους τύπους τα πτυχία είναι «αναγνωρισμένα», στην ουσία αυτό δε σημαίνει τίποτα, γιατί δεν είναι «ισότιμα» των ελληνικών. Κι επειδή δεν υπάρχει τίποτα με το οποίο τα πτυχία της αλλοδαπής να είναι ισότιμα, είναι, ουσιαστικά, σαν να μην υπάρχουν.

Ακόμα και η διεθνής φοιτητική ταυτότητα (ISIC) – αν κι αυτό είναι το τελευταίο που απασχολεί όποιον έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στο εξωτερικό – έχει ισχύ σε ολόκληρο τον πλανήτη ΕΚΤΟΣ από τη χώρα μας.

Η πρώτη δικαιολογία είναι ότι οι σπουδές σε κάποιες χώρες, όπως στην Αγγλία, για το πτυχίο διαρκούν τρία χρόνια, αντί των τεσσάρων που διαρκούν στην Ελλάδα.

Κατ’αρχάς, σε άλλες χώρες, με περισσότερα χρόνια σπουδών, τα πτυχία της Αγγλίας, για παράδειγμα, δεν συναντούν προβλήματα στην «ισοτιμία». Ακόμα και οι Έλληνες, σε περιπτώσεις με λιγότερα χρόνια σπουδών (με λιγότερα χρόνια ειδικότητας στην ιατρική, για παράδειγμα), στο εξωτερικό αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι επιστήμονες. Τα χρόνια σπουδών δεν έχουν ευθέως ανάλογη σχέση με την ποιότητα των σπουδών. Ένα μάθημα που σε μία χώρα μπορεί να «απλωθεί» σε τρία εξάμηνα, παραδείγματος χάριν (με τη συμμετοχή περισσότερων καθηγητών….), σε μία άλλη μπορεί να διδαχθεί εξίσου καλά «συμπυκνωμένο» σε ένα εξάμηνο, με έναν πιο αποδοτικό τρόπο διδασκαλίας. Η κάθε χώρα αποφασίζει τον τρόπο που οι φοιτητές θα πάρουν τις γνώσεις που χρειάζονται για το πρώτο τους πτυχίο. Κι αυτό παντού στο εξωτερικό το σέβονται, εκτός από τη χώρα μας.

Προφανώς, η αναγνώριση ως ισότιμων των πτυχίων του εξωτερικού, στην Ελλάδα, θα κλυδώνιζε επικίνδυνα το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα, που τρέφει την παραπαιδεία. Εκεί θεωρώ ότι είναι ο λόγος που δεκάδες χιλιάδες πτυχιούχοι πανεπιστημίων βρίσκονται με άχρηστα στην χώρα μας χαρτιά στα χέρια τους.

Κατ’αρχάς, ένα παιδί που ξέρει ότι μπορεί να σπουδάσει στο εξωτερικό, και να έχει ίσα δικαιώματα όταν επιστρέψει με αυτούς που σπούδασαν στην Ελλάδα, μπορεί πολύ εύκολα να παρακάμψει το σύστημα των φροντιστηρίων. Τα χρήματα που απαιτούνται για σπουδές, ακόμα και στην Αγγλία, είναι πολύ πιο λίγα από τα χρήματα που δαπανά μια οικογένεια για τρία χρόνια φροντιστηρίων στα σχολικά μαθήματα. Ποια οικογένεια θα διάλεγε να δαπανήσει χιλιάδες ευρώ σε άχρηστη παπαγαλία, ώστε να μπει μετά το παιδί της σε ένα πανεπιστήμιο που τον περισσότερο καιρό είναι κλειστό, όταν με λιγότερα χρήματα θα μπορούσε να σπουδάσει για τρία, έστω, χρόνια, συγκεντρωμένο στις σπουδές που πραγματικά επιθυμεί;

Υπάρχουν, ίσως, και κάποιοι που θεωρούν ότι όσοι πάνε στο εξωτερικό για σπουδές, πάνε, απλώς, διακοπές διαρκείας. Είναι αστείο επιχείρημα, αν συγκρίνει κανείς δύο εικόνες.

Εικόνα από Ελλάδα: Φοιτητές που μετά από 5 χρόνια στο πανεπιστήμιο βρίσκονται ακόμα στη μέση των σπουδών τους, παρόλο που στις εξετάσεις που δίνουν κάθονται όλοι μαζί στο αμφιθέατρο, άλλοι περνώντας σκονάκια ο ένας στον άλλο, άλλοι αντιγράφοντας από το ανοιχτό βιβλίο που κρατούν – ποιος να τους ελέγξει καθισμένους στο αμφιθέατρο; Που η κύρια ασχολία τους στις παραδόσεις είναι οποιαδήποτε άλλη από την παρουσία τους στη σχολή, και το μόνο τους ανάγνωσμα είναι το σύγγραμμα του καθηγητή τους.

Εικόνα από Αγγλία: Φοιτητές που είναι υποχρεωμένοι να παρίστανται σε όλες τις παραδόσεις και τα σεμινάρια. Που δεν έχουν την πολυτέλεια να μην περάσουν τη χρονιά, αφού την πρώτη φορά που θα μείνουν το ποσό που θα πρέπει να πληρώσουν για να την επαναλάβουν είναι απαγορευτικό για τους περισσότερους, ενώ τη δεύτερη φορά αποχαιρετούν το πανεπιστήμιο. Φοιτητές που μετά από κάθε παράδοση πρέπει να διαβάσουν βιβλία από πολλούς διαφορετικούς συγγραφείς, όλων των απόψεων. Φοιτητές που στις εξετάσεις πρέπει να αφήνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στην είσοδο, ακόμα και το πανωφόρι τους, κι έχουν μαζί τους μόνο ένα στυλό. Ενώ κάθονται σε μονά θρανία με διάδρομο μπροστά, πίσω, δεξιά κι αριστερά τους, από όπου περνούν οι εξεταστές. Ενώ τα γραπτά τους στέλνονται ΕΚΤΟΣ πανεπιστημίου για βαθμολόγηση. Διακοπές.

Έχοντας πει αυτά, δεν έχω αμφιβολία ότι υπάρχουν φοιτητές στην Ελλάδα που παίρνουν πραγματικά στα σοβαρά τις σπουδές τους. Αυτό, όμως, δε μπορεί να σημαίνει ότι είναι καλύτεροι από αυτούς που παίρνουν εξίσου σοβαρά τις σπουδές τους σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Τελικά, πιστεύω, μόνο δύο κλάδοι έχουν να χάσουν από την ισότιμη αναγνώριση των πτυχίων του εξωτερικού. Αυτός της παραπαιδείας, κι αυτός των πανεπιστημιακών καθηγητών. Αφού για να «βολέψουν» τους δικούς τους, σπάνε τα μαθήματα σε αχρείαστα πολλά εξάμηνα, με αποτέλεσμα να φορτώνονται και οι φοιτητές με υπερβολικά πολλά μαθήματα στο τέλος. Όταν το εφόδιο που έπρεπε να πάρουν είναι ο τρόπος να αναζητήσουν μετά το πανεπιστήμιο αυτό που θα χρειαστούν.

Είναι κρίμα. Και το πιο κρίμα απ’όλα είναι να βλέπω φοιτητές να διαδηλώνουν, ουσιαστικά, κατά συμφοιτητών τους. Πιστεύοντας ότι διαδηλώνουν για το καλό της Παιδείας, όταν το μόνο καλό που εξυπηρετούν είναι αυτό των καθηγητών τους.

Εθνική Οικονομία και κόστος ζωής. Γιατί το απλό να θεωρείται αφελές;

2009-02-03T00:26:00.000+02:00

Απλώς μια σκέψη,
δεδομένου ότι το κόστος ζωής στη χώρα μας τα τελευταία 10 χρόνια έχει τριπλασιαστεί, αφού οι μισθοί έμειναν λίγο-πολύ σταθεροί, τα προϊόντα, όμως, μετά την έλευση του «ευρώ» ακρίβυναν υπερβολικά.

ΔΕΝ είναι αφελής πρόταση, αν κάτι θα ήταν αφελές, θα ήταν να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση με διάθεση να ασχοληθεί πραγματικά με τη χώρα και τι είναι καλό για τους πολίτες.

Εάν λοιπόν, αύριο ψηφιζόταν και εφαρμοζόταν ένας νόμος, σύμφωνα με τον οποίο η τιμή ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ στη χώρα θα έπρεπε να μειωθεί κατά 50% (σε περιπτώσεις που οι πρώτες ύλες είναι εισαγόμενες και η μείωση στο 50% δεν αφήνει περιθώρια κέρδους, μπορεί να εφαρμόζεται ένα πλαφόν που να μην επιτρέπει την αισχροκέρδεια), ενώ οι μισθοί θα παρέμεναν σταθεροί; Ποια θα ήταν τα αποτελέσματα; Οι μισθοί ουσιαστικά θα διπλασιάζονταν, αφού η αγοραστική δύναμη θα διπλασιαζόταν. Και κανείς δε θα έχανε τίποτα, αφού μπορεί το κέρδος από το προϊόν, ή την υπηρεσία που παρείχε, να ήταν χαμηλότερο, τα έξοδά του, όμως, θα μειώνονταν, επίσης, στο μισό, σε περισσότερους τομείς, οπότε κι αυτός κερδισμένος θα ήταν. Ο πληθωρισμός θα εξαφανιζόταν.

Όταν ήρθε το Ευρώ, βρήκαν όλοι οι ψαροκωσταίοι την ευκαιρία να «πλουτίσουν». Δεν φταίνε οι ασύδοτοι πολίτες, όμως. Φταίει το κράτος, που δεν πήρε κεφάλια σε όσους εκμεταλλεύτηκαν το νέο νόμισμα για να κερδοσκοπήσουν. Όταν έπρεπε να παρέμβει, και να κρατήσει τις τιμές χαμηλά, για το καλό ΟΛΩΝ, δεν το έκανε. Με αποτέλεσμα τώρα για τα ίδια πράγματα όλοι να πληρώνουμε παντού περίπου το τριπλάσιο. Και σε κανένα να μη φτάνουν τα χρήματα. Κι αντί η πολιτική να είναι ελεγκτική ως προς την αγορά, αφού, προφανώς, οι Έλληνες ΔΕΝ ξέρουν από κανόνες εμπορίου, και να συγκρατεί τις τιμές, είναι αδιάφορη. Κι έχει γίνει «σφαγή». Κι ο κάθε «εμποράκος» (είτε πρόκειται για μικρούς επιχειρηματίες, είτε για μεγαλέμπορους, είτε για προϊόντα, είτε για υπηρεσίες) θεωρεί ότι θα πλουτίσει ανεβάζοντας κι άλλο τις τιμές, παρασέρνοντας έτσι όλη την αγορά προς τα πάνω, και τελικά κάνοντας κακό και στον ίδιο. Όπως προείπα, όμως, δε γίνεται να περιμένουμε από τον κάθε πολίτη χωριστά να γνωρίζει από Οικονομία. Πρέπει να το περιμένουμε, όμως, από την εκάστοτε κυβέρνηση της χώρας να το κάνει ΓΙΑ εμάς.

Δυστυχώς, είναι πιο εύκολο να είναι απούσα. Από ΟΛΑ τα προβλήματα. Να νίπτει τας χείρας της, είτε πρόκειται για την Παιδεία, είτε για την Υγεία, είτε για το Περιβάλλον, είτε για την Εξωτερική Πολιτική, είτε, εν προκειμένω, για την Οικονομία. Είναι πιο βολικό να μην αναλαμβάνει καμία ευθύνη, και να αφήνει τους πολίτες στο έλεος της ανοργανωσιάς τους. Να τα κάνουμε μόνοι μας μαντάρα, και να μη βλέπουμε ούτε εμείς ποιος πραγματικά έχει την ευθύνη.

Προτείνω, λοιπόν, στο θέμα της Οικονομίας, να ψηφιστεί αυστηρός νόμος, να πέσουν παντού οι τιμές στο μισό. Κι όποιος δεν ακολουθήσει, να στερηθεί την άδειά του. Αντί να κοιτάμε πώς να απομυζήσουμε τον διπλανό, να κοιτάξουμε πώς μπορούμε όλοι να ζήσουμε καλύτερα.

«Συγνώμη»

2009-01-25T19:47:00.015+02:00

Μετά «τον προβλήτα»,τις αυξήσεις αορίστου στην προστακτική, το «όσον αφορά για», το «εν δυνάμει», το «παν μέτρον άριστον» – όποιος νομίζει ότι είναι σωστά τα τονισμένα, ας ξαναδιαβάσει λίγα ελληνικά – κι ένα σωρό άλλες «ταρζανιές» εις βάρος της ελληνικής γλώσσας, δυστυχώς και από την πλειοψηφία δημοσιογράφων και καθηγητών, ακόμα και φιλολόγων, μπορεί κάποιος να μου πει πότε η «συγγνώμη» μετατράπηκε σε «συγνώμη»; ….

Τι ακριβώς περιμένουμε κι από ποιόν, όταν εμείς οι ίδιοι δε μπορούμε να κάνουμε το λιγότερο που περνά απ’το κεφάλι μας, για την ιστορία μας, την ταυτότητά μας, εμάς τους ίδιους;

Σίγουρα έχετε ακούσει κι εσείς την κλασική απαλλακτική ευθυνών δικαιολογία: «δεν πήγα τρίτη δέσμη/ θεωρητική κατεύθυνση»/ «δεν είμαι φιλόλογος», λες κα το να μιλά κανείς σωστά ελληνικά είναι αγγαρεία, και όσοι διάλεξαν συγκεκριμένες σπουδές ας πρόσεχαν…. Που τελικά, ακόμα και αυτοί, ΔΕΝ προσέχουν…. Λες και είναι καθήκον του καθηγητή φυσικής, ή μαθηματικών, για παράδειγμα, να μιλά λάθος ελληνικά. Και δικαίωμα του φιλόλογου να καθιερώνει ως σωστό το λάθος του, επειδή, και μόνο, έχει τελειώσει – μακάρι να’ξερα πώς – ένα πανεπιστήμιο, χωρίς να έχει διδαχθεί τίποτα ουσιαστικό.

Όταν σαν Έλληνας δε σέβομαι τη γλώσσα της Ελλάδας, δε σέβομαι την Ελλάδα. Την Ιστορία της, την ουσία της, τους πρόγονούς μας, τους σύγχρονούς μας, τα παιδιά μας. Πώς μπορώ μετά να μιλώ για «Ευρωπαίους βάρβαρους που κρέμονταν από τα δέντρα όταν ΕΜΕΙΣ χτίζαμε την Ακρόπολη» (ποιοί «εμείς» ακριβώς τη χτίσαμε; Αυτοί που ούτε καν να μιλήσουμε σωστά δε μπορούμε;). Πώς μπορώ να γκρινιάζω για «πρόοδο», και «πολιτισμό» και «πολιτική»; Ειδικά όταν υποτίθεται έχω κάποια μόρωση. Ειδικά όταν βρίσκομαι σε θέσεις που η γλώσσα είναι το εργαλείο μου, και με ακούν/διαβάζουν χιλιάδες συνάνθρωποί μου.

Πότε έγινε η «συγγνώμη» «συγνώμη»;

________
ΥΓ: το κείμενο είναι γραμμένο στα νέα ελληνικά της εποχής που πήγα σχολείο.... ίσως η γραμματική να έχει αλλάξει από τότε..

Κόρινθος – Τρίπολη∙ το μονοπάτι των χρωμάτων, αχ! (μέρος 1ο)

2009-01-17T22:31:00.008+02:00

Μα γιατί μόνο 2,90 ευρώ τα διόδια Κορίνθου-Τριπόλεως; Είναι τόσο ωραίος δρόμος! Κατ’αρχάς, όλες αυτές οι όμορφες μπλε-άσπρο-κόκκινες ταμπελίτσες (από κάποια κοσμική ειρωνία, ό,τι βγαίνει σε μπλε-άσπρο-κόκκινο καταδυναστεύει ζωές άλλων), οι οποίες είναι παρατεταγμένες εδώ και κανα-χρόνο κατά μήκος όλης της διαδρομής για την οποία πληρώνουμε αυτό το ευτελές αντίτιμο, πρέπει να κόστισαν μια περιουσία!

Μετά, είναι και το θείο έργο που επιτελούν∙ μετατρέπουν τις δυόμιση λωρίδες κυκλοφορίας (μισή είναι η εκτάκτου ανάγκης) σε ΜΙΑ! Έτσι, μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αμέ! Εξασκούν την υπομονή και τη στωικότητα μας. Επίσης μας κάνουν να γνωριζόμαστε καλύτερα με τους υπόλοιπους οδηγούς, αφού περνάμε τόσες ώρες κολλημένοι το ένα αυτοκίνητο πίσω απ’το άλλο. Έχει βέβαια και 5 διαλείμματα ο δρόμος, των 200 μέτρων πάνω-κάτω, έτσι να ξεπιαστούν λίγο οι ρόδες, να αλλάξουμε σειρά, και ξανά στο χρωματιστό μονοπάτι της ελπίδας (ότι κάποτε θα φτάσουμε)!

Επίσης δεν έχει φώτα, αλλά αυτό το προνόμιο το μοιράζεται με όλο το εθνικό οδικό δίκτυο. Για να γυμνάζουμε τα μάτια μας, προφανώς! Έτσι, όταν θα μπούμε σε νυχτερινό πόλεμο με κάποιον, οποιονδήποτε, ποιός Έλληνας θα έχει ανάγκη από «night-vision»! Γάτες θα έχουμε γίνει όλοι! Θα ήταν πολύ εύκολο να τοποθετήσουν ηλιακά πάνελ στα φώτα των εθνικών οδών, ώστε να φέγγουν ανέξοδα όλη νύχτα χωρίς να καταναλώνουν ηλεκτρική ενέργεια, και να μη στραβώνονται οι οδηγοί, είτε προσπαθώντας να δουν πού πάει ο δρόμος (που συνήθως δεν έχει ούτε διαγραμμίσεις, ή έχει παραπάνω από μία, που κάποιες οδηγούν σε γκρεμό), είτε τυφλωμένοι από τα απέναντι φώτα. Αλλά γιατί να το κάνουν αυτό, και να καλομαθαίνουμε, και μετά να γίνουμε φλούφληδες που δε θα μπορούμε να πάρουμε μόνοι μας μια απόφαση και θα πηγαίνουμε σαν τα πρόβατα όπου μας καθοδηγούν, έχοντας συνηθίσει να κοιτάμε τη διαγράμμιση στο οδόστρωμα; Ή να μη μπορούμε να βρούμε το φακό μας τα καλοκαίρια που πέφτει το ρεύμα στα σπίτια μας;

Το κράτος μας μάς εκπαιδεύει! Μας κάνει μέρα με τη μέρα καλύτερους και πιο ικανούς ανθρώπους! Αχάριστοι συμπολίτες, ακόμα μία φορά αποδεικνύεται περίτρανα πως δεν ξέρουμε να εκτιμούμε τα ζηλευτά προνόμια που η χώρα μας μπορεί και μας παρέχει!

Πυροβολώντας στο «γάμο του Καραγκιόζη». Η νέα μόδα στους στόχους.

2009-01-05T17:12:00.002+02:00

Κάποιοι άγνωστοι άνοιξαν πυρ τα ξημερώματα στα Εξάρχεια κατά των ΜΑΤ έξω από το υπουργείο Πολιτισμού. Με καλάσνικοφ, και χειροβομβίδα – έστω για να διαφύγουν. Πυρ, στα Εξάρχεια, «στο γάμο του Καραγκιόζη», κατά όποιου να’ναι, φτάνει να’ναι μπλε. Με τον ίδιο τρόπο που πυροβόλησε κι ο αστυνομικός το μαθητή, στην ίδια περιοχή, το Δεκέμβρη. Η 17Νοέμβρη, κάποτε, διάλεγε τους στόχους της, να είναι συμβολικοί. Δεν τα έβαζε με τον κάθε τυχάρπαστο υπαλληλάκο, αλλά με τον «μάνατζερ». Κάτι που καλό θα’ταν να ακολουθούμε όλοι μας σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. Αυτοί οι τύποι, τι πιστεύουν ότι κατάφεραν; Πέρα από το να στρέψουν εναντίων τους κόσμο που είχε κάποια συμπάθεια προς ορισμένες «τρομοκρατικές οργανώσεις» (γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι), οι οποίες, στη χώρα μας τουλάχιστον, δεν τρομοκράτησαν απλούς πολίτες;

Όταν ακόμα και εκείνοι που θεωρούν ότι παλεύουν για κάποιο δίκαιο, χάνουν και την ιδεολογία και την πολιτική τους και ενδιαφέρονται μονάχα να εκτονώσουν κάπου, οπουδήποτε, την οργή τους, γίνονται πραγματικά τρομοκράτες. Με την κακή έννοια. Κι αυτό είναι κρίμα, πάνω απ’όλα για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη για την οποία θεωρούν ότι αγωνίζονται. Τη δική μου κατανόηση, πάντως, πόσο μάλλον υποστήριξη στις προσωπικές απρόσωπες βεντέτες τους, δεν την έχουν.

Καλά θα ήταν να έπιαναν οι ευχές

2009-01-03T02:22:00.001+02:00

Και να έχουμε ένα καλό 2009. Κι εμείς, και όλοι οι άνθρωποι που υποφέρουν στον πλανήτη (και όχι, δεν έχω σκοπό να πάρω μέρος σε καλλιστεία, σοβαρά το λέω). Μακάρι να σταματήσουν να υπάρχουν όσοι δε σέβονται και δεν αγαπούν. Μακάρι να γίνουν πόλεμοι που να φέρουν δικαιοσύνη (όχι αυτή που μας βολεύει) – αφού η ελευθερία ποτέ δε χαρίστηκε και πολλοί λαοί ΔΕΝ είναι ελεύθεροι. Μακάρι να μην υπάρχουν άλλο λωποδύτες, αγνώμονες, να μην ξαναδεί ο κόσμος πολιτικούς σαν τους δικούς μας (και των περισσότερων χωρών στον πλανήτη), να μην ξαναδεί άτομα που μας «καβαλάνε» επειδή βρήκαν «εξουσία», μακάρι να μην υπάρχει άλλο μιζέρια….

Μακάρι να υπάρχει αγάπη, από όλους προς όλους, ώστε να κατοικήσουμε τον παράδεισο όσο ζούμε.

Μακάρι. Όπως είπα, όμως, δεν πιστεύω πια στις ευχές. Ούτε και στους ανθρώπους….

Οι δρόμοι στους οδηγούς, παρακαλώ. Αυτούς που γνωρίζουν τον ΚΟΚ ΚΑΙ τις αδυναμίες τους, και σέβονται τον εαυτό τους και τους γύρω.

2008-12-24T20:06:00.003+02:00

Οδηγώ, λοιπόν. Μ’αρέσει να οδηγώ. Όχι τόσο το καινούριο μου αυτοκίνητο (fiat 500). Είναι το πιο όμορφο αυτοκίνητο αυτή τη στιγμή στους δρόμους, για μένα, ναι, είναι ένας απ’τους λόγους που το πήρα. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι είχα διαβάζει σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο ότι είναι και μια οδηγική απόλαυση. Αυτό ΔΕΝ είναι. Είναι μια πατάτα. Κουνάει σαν να καβαλάς γαϊδούρι σε κατσικόδρομο (φαντάζομαι), δεν τραβάει με τίποτα, αν το συνηθίσεις κάτι γίνεται, αλλά αν σου αρέσει να οδηγείς, απογοητεύεσαι. Τέλος πάντων, μετά τη σύντομη κριτική επιστρέφω στο θέμα μου.

Οδηγώ, λοιπόν. Στην Αττική Οδό (ναι, αυτή για την κατασκευή της οποίας δώσαμε χρήματα μέσω φόρων στο κράτος, αλλά την πληρώνουμε και δεύτερη φορά με τα ακριβά της διόδια). Καθ’ότι έχω βγει στην αριστερή λωρίδα να προσπεράσω μια σειρά από αυτοκίνητα στη μεσαία, οδηγώ και λίγο, *γκούχουμ*, πάνω απ’το όριο. Έπρεπε! Και τσουπ! Μία κοτούλα (να πήγαινε με 70;) βαρέθηκε στη μεσαία λωρίδα που ήταν (παρεμπιπτόντως, γιατί οι κοτούλες οδηγούν στη μεσαία λωρίδα; Γιατί οδηγούν γενικότερα, από τη στιγμή που φοβούνται το τιμόνι;) και είπε να αλλάξει τον αέρα της, να βγει να δει πώς είναι κι η αριστερή, βρε παιδί μου! Οι καθρέφτες, βεβαίως, παίζουν διακοσμητικό ρόλο στα αυτοκίνητα, όπως και τα φλας. Με αποτέλεσμα, να μου βγει ξαφνικά μπροστά, και να πλακωθώ στα φρένα, μπας και κάνω χριστούγεννα και φέτος, κι εγώ κι όσοι με ακολουθούσαν. Γιατί έτσι, κάποια ήθελε να αλλάξει τον αέρα της….. Διότι δεν υπήρχε άλλος λόγος.

Βέβαια, για να βάλω τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, τα χειρότερα σιχτιριάσματα τα έχω ρίξει σε άντρες, όποτε είμαι στο δρόμο. Που κυμαίνονται από τον τύπο που κοιμάται στο τιμόνι στην αριστερή λωρίδα, στον άλλο που μέσα στην κίνηση μιλάει στο κινητό, πάει πέρα-δώθε, βασανιστικά αργά, κι ας δημιουργεί πίσω του το χάος, στον νταή που σου χώνεται μπροστά στο φανάρι με το έτσι θέλω και αργεί και να ξεκινήσει, στον δημοσίως αχαρακτήριστο που νιώθει πολύ πιο έξυπνος και ικανός από τους υπόλοιπους οδηγούς και κάνει σφήνες χωρίς να ξέρει να κάνει σφήνες, οι οποίες καμιά φορά είναι απαραίτητες, όχι όμως αναγκάζοντας τους γύρω να φρενάρουν αποχαιρετώντας την ψυχή τους, γιατί του άλλου του ήρθε να χωθεί κάπου που δε χωρούσε ούτε ποδήλατο καθέτως.

Και βέβαια υπάρχει και η ακόμα χειρότερη φάρα, των μοτοσικλετιστών. Αυτοί θεωρούν ΧΡΕΟΣ τους να σου χωθούν μπροστά στο φανάρι, ακόμα κι αν οδηγούν παπί και σε κολλήσουν πίσω τους (δεν έχω βρει ακόμα μηχανή να ξεκινά πριν από’μένα, αυτό για τους «μηχανόβιους» που νομίζουν ότι καλά κάνουν). Μπροστά σου μπαίνουν, ευτυχώς όχι όλοι, και στα διόδια. Όπου εκεί δεν υπάρχει και καμία λογική στο να σου πάρουν τη σειρά. Επίσης, αν βρεθούν δυο-τρεις, πιάνουν όλο το δρόμο μπροστά, όσες λωρίδες κι αν έχει, και δε δίνουν δεκάρα αν εσύ παρακαλάς από κάπου να τους προσπεράσεις, με την ψυχή στο στόμα μην κι ακουμπήσεις κανέναν τους – παρόλο που είναι οι ίδιοι που δεν προσέχουν τους εαυτούς τους με την οδική συμπεριφορά τους. Για να μη μιλήσω για τις τόσες προσπεράσεις από τα δεξιά, ακόμα και σε μονή λωρίδα. Ή όταν σε προσπερνούν δύο ταυτόχρονα, ένας από κάθε πλευρά. Ή όταν έχεις δει τον κύριο στη μηχανή μακριά πιο πίσω, βγάζεις φλας ν’αλλάξεις λωρίδα, αλλά πρέπει να περιμένεις να περάσει πρώτα αυτός – χάνοντας συνήθως και την ευκαιρία να αλλάξεις λωρίδα – γιατί το λιγότερο που σε περιμένει μετά είναι μια μούτζα αν δεν περάσει πρώτος.

Α, τέτοια έχω φάει ακόμα και από μηχανάκι που πήγαινε ανάποδα σε μονόδρομο, επειδή τόλμησα να μπω εγώ σωστά και να του κόψω το δρόμο, αμέ! Οι μηχανές είναι υπεράνω ΚΟΚ πάντα. Μούτζα έφαγα, επίσης, χθες από τύπο σε μηχανή. Ανέβαινα τη Δουκίσης Πλακεντίας, στην αριστερή λωρίδα. Δεξιά μου ένα αργό σαραβαλάκι, που επίσης θα χρειαζόταν να μπει στα αριστερά, γιατί πιο μπροστά είχε γίνει ατύχημα και έκλειναν το δρόμο δύο αυτοκίνητα. Ο τύπος στη μηχανή, λοιπόν, απαιτούσε με τον προβολέα του να του αδειάσω τη γωνιά (πετώντας, ίσως;), όλη την αριστερή λωρίδα, δηλαδή, για να περάσει η μηχανούλα του. Οι υπόλοιποι μπορούσαμε απλώς να πεθάνουμε, φτάνει να είχε το δρόμο δικό του. Αφού περάσαμε τα τρακαρισμένα αυτοκίνητα, προσπέρασε κι αυτός, και με μούτζωσε – μπράβο του.

Παρόμοια μούτζα έχω φάει κι από τύπο σε μεγάλο τζιπ. Πάνω στο βουνό. Όπου ήδη πήγαινα γρήγορα στις στροφές. Σε δρόμο διπλής κατεύθυνσης που ίσα που χωρούσαν δύο αυτοκίνητα, κι από κάτω γκρεμός. Χωρίς ευθεία ούτε για δείγμα, χωρίς καμία ορατότητα, και καθόλου χώρο να κάνει κανείς στην άκρη. Ο «κύριος» αυτός, λοιπόν, είχε κολλήσει από πίσω μου, με τους προβολείς, κλασσικά, κορνάροντας, να φύγω από τη μέση, το οποίο σήμαινε, ή να μπω τελείως στο αντίθετο ρεύμα για να με περάσει από δεξιά, ή να πέσω στο γκρεμό. Σε κάποια στροφή, τυφλή, με προσπέρασε, αδιαφορώντας τι μπορεί να προκαλούσε, μου έριξε και μια περιποιημένη μούτζα. Σημειωτέον, δεν είχα δημιουργήσει κανένα «καροτσάκι» από πίσω μου. Και πάντα, όταν είναι εφικτό, κάνω στην άκρη να περάσει ο όποιος «μάγκας».

ΓΙΑΤΙ; Γιατί έχουν αυτοκίνητο οι μισοί κάτοικοι αυτής της χώρας, ας μου πει κάποιος! Πόσες φορές έχω ευχηθεί να είχα ένα μπαζούκα να τους τίναζα στον αέρα! Μόνο μέσα στο αυτοκίνητο βρίζω! Όποτε μπαίνω να πάω κάπου, ετοιμάζομαι ψυχολογικά για πόλεμο! Ο καθένας κάνει Ο,ΤΙ του κατεβεί, από ΚΟΚ δεν έχουν ιδέα, από τρόπους επίσης δεν έχουν ιδέα.. ΓΙΑΤΙ δεν τους μαζεύουν όσους πουλάνε διπλώματα, να τους κλείσουν φυλακή για τα καλά; Γιατί οπλισμένους δυνάμει δολοφόνους βγάζουν στους δρόμους. Γιατί όσοι ξέρετε κάποιον που σκοπεύει να πληρώσει για να πάρει το δίπλωμα δεν του κόβετε τον αέρα και τον κώλο; Γιατί δεν τον κόβετε και στους γνωστούς σας που το έχουν ήδη κάνει; Γιατί είναι «μαγκιά» να πάρεις ένα δίπλωμα πληρώνοντας; Τίποτα δεν παίρνεις πληρώνοντας, ένα χαρτί παίρνεις, το δίπλωμα δεν είναι το χαρτί, είναι η ουσία που δε θα αποκτήσει αυτός που πλήρωσε ποτέ! Και αυτοί που τα πουλάνε, και αυτοί που τα αγοράζουν, κλείσιμο θέλουν. Γιατί δε σέβονται την ανθρώπινη ζωή, πάνω απ’όλα. Πόσο μάλλον να σέβονται, γενικότερα.

Κι έχουμε κράτος. Και αστυνομία, μουάχαχαχ. Που σε γράφει αν τρέξεις με 140, μ’ένα αυτοκίνητο που με ασφάλεια πάει και με 200, αλλά συνειδητά δεν το κάνεις. Που σε γράφει αν παρκάρεις κάτω από ένα κολωνάκι από το οποίο λείπει η πινακίδα, ενώ είναι ήδη παρκαρισμένα σε σειρά κι άλλα αυτοκίνητα, αλλά έπρεπε να μυρίσεις τα νύχια σου ότι το ανύπαρκτο σήμα ήταν απαγορευτικό (μου έχει συμβεί, δεν το βγάζω απ’το μυαλό μου). Που σε γράφει για χίλιους-δυο ηλίθιους λόγους. Και που ποτέ δε θα γράψει την κοτούλα, τον νταή, τον κάθε αχαρακτήριστο, που κάθε μέρα βγαίνει στο δρόμο για να προκαλέσει ατυχήματα. Γιατί δεν περνάει το όριο ταχύτητος….. Γιατί το φοράει το κράνος….. Γιατί έχει δίπλωμα, άσχετα πώς το πήρε. Γιατί δίνει διπλώματα, άσχετα πώς τα δίνει….

Περιμένει κανείς κάποια θετική αλλαγή μέσα από ψυχολογία και δράση όχλου;

2008-12-12T21:21:00.001+02:00

Προς σκέψη.
Χωρίς άλλα λόγια. Oι προσωπικοί μου προβληματισμοί σχετικά βρίσκονται σε προηγούμενα κείμενα.

Ξανασκοτώνοντας τον Άγνωστο Στρατιώτη

2008-12-10T02:27:00.005+02:00

Κι όμως, υπάρχουν ….; (συμπληρώστε εσείς τη λέξη), που στο όνομα δεν ξέρω τίνος, αποφασίζουν να καταστρέψουν εθνικά μνημεία. Τη βιβλιοθήκη της νομικής και το κτήριο στο οποίο στεγάζεται (στεγαζόταν), το σπίτι του Κωστή Παλαμά.. Να μαγαρίσουν τον Άγνωστο Στρατιώτη, το αφιερωμένο στους προγόνους μας μνημείο, αυτών που σκοτώθηκαν για την πατρίδα μας και την ελευθερία μας, για την ελευθερία αυτών που τους ξανασκοτώνουν.

Νιώθω απροστάτευτη και ανήμπορη. Είναι απαράδεκτο να νιώθω απροστάτευτη και ανήμπορη στην ίδια μου τη χώρα, επειδή η αστυνομία δε μπορεί να παρέμβει να σώσει τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας. Και γι’αυτό ευθύνεται ο Παυλόπουλος. Ακόμα κι ο στρατός θα έπρεπε να πάει και να προστατέψει τον Άγνωστο Στρατιώτη, ο στρατός! Καταλαβαίνω να νιώθω απροστάτευτη λόγω διεθνών εξελίξεων που δε μπορεί κανείς να ελέγξει. Όχι όμως κι επειδή η αστυνομία δε μπορεί να κάνει ένα ντου, και να μπαγλαρώσει τα ….; (συμπληρώστε εσείς τη λέξη) που καταστρέφουν ότι έχει μείνει να με συγκινεί σαν Ελληνίδα. Να τα μπαγλαρώσει για πάντα! Και μετά ας μπαγλαρώσει και τους πολιτικούς που τα παίρνουν. Αλλά πρώτα αυτά!

Κλαίω γι’αυτά που γίνονται. Κλαίω, γιατί δεν είναι επανάσταση αυτό. Είναι χουλιγκανισμός, που μεταφέρθηκε από τα γήπεδα στους δρόμους, χωρίς αιτία, με μόνο λόγο την καταστροφή! Δε σέβονται κανέναν. Ούτε τους δικούς τους, ούτε το παιδί που δολοφονήθηκε, ούτε τα παιδιά που είναι στους δρόμους, ούτε την πατρίδα τους, ούτε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία μας, ούτε καν τους εαυτούς τους. ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΕΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΧΩΡΙΣ ΣΕΒΑΣΜΟ; ΔΕΝ είναι αναρχικοί αυτοί, όπως πολλοί, τιμητικά, τους αποκαλούν. Ένας αναρχικός είναι αρκετά ώριμος κοινωνικά και πολιτικά, ώστε να μπορεί να ζήσει σε μια κοινωνία χωρίς εξουσία, αρμονικά! Χωρίς σεβασμό πάμε κατά διαόλου. Εκεί που πάμε και αυτές τις ημέρες, δηλαδή.

Εχθρούς μου τους νιώθω όλους αυτούς που βανδαλίζουν την πατρίδα μας, φοβάμαι και τις ελευθερίες που μας έχουν απομείνει. Εχθρούς μου. Και είναι και δικοί σου εχθροί.

Συμπολίτες μου, τι περιμένουμε για να στείλουμε αυτή την παρωδία κυβέρνησης στον αγύριστο μαζί με τα ….; (συμπληρώστε εσείς τη λέξη) που λυμαίνονται την πατρίδα μας τις τελευταίες ημέρες; Παρεμπιπτόντως, την πιο μεγάλη ευθύνη την έχετε εσείς που ψηφίσατε αυτό το κόμμα να μας κυβερνήσει, και κυρίως όσοι το ξαναψηφίσετε. Μήπως έχουμε κι εμείς δημοκρατική παιδεία, για να μπορέσουμε να απολαμβάνουμε τα οφέλη μιας δημοκρατίας; Ούτε στις δουλειές μας, ούτε στα σπίτια μας είμαστε δημοκράτες. Πόσο μάλλον την ώρα των εκλογών…..

Δεν έχω λόγια να κλείσω αυτό το κείμενο. Ελπίζω να αντιδράσει κάποια στιγμή το κράτος. Και να πάρουν τα ….; (συμπληρώστε εσείς τη λέξη) αυτό που τους αξίζει.

ΥΓ: Φωτιά στη ΓΑΔΑ είναι κοινωνικοπολιτικά συμβολική. Φωτιά σε ακριβά βενζινάδικα είναι κοινωνικοπολιτικά συμβολική. Φωτιά στα διόδια για δρόμους - ηλεκτρικές καρέκλες είναι κοινωνικοπολιτικά συμβολική. Φωτιά στο σπίτι του Καραμανλή είναι κοινωνικοπολιτικά συμβολική. Η καταστροφή εθνικών μνημείων, η φωτιά σε βιβλιοθήκες, και οι λεηλασίες καταστημάτων, ΔΕΝ είναι κοινωνικοπολιτική δήλωση. Δεν είναι διαμαρτυρία. Δεν είναι επαναστατική πράξη. Είναι βανδαλισμός, ασέβεια, κλοπή. Και ως βάνδαλοι και κλέφτες θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται αυτοί που τα πράττουν. Όχι ως απηυδισμένοι, εξεγερμένοι, επαναστατημένοι, συνειδητοποιημένοι πολίτες. Διότι σίγουρα δε νοιάζονται για την κοινωνία, παρά μόνο για την πάρτη τους.

«Καλημέρα κύριε μπάτσε!»

2008-12-08T19:27:00.012+02:00

Θυμάμαι πριν χρόνια, ξημερώματα έξω από ένα club και τρώγοντας μια τυρόπιτα, πέρασε από μπροστά μου ένας αστυνομικός (δεν καταλαβαίνω γιατί τους λένε «στρουμφάκια» - αυτά είναι γλυκά και χαριτωμένα….). Του λέω, κι εγώ (αγαπώντας όλο τον κόσμο από το ποτό – από club είχα βγει), «Καλημέρα κύριε μπάτσε!» ;)

Μόνο που δε με «πλάκωσε». Προφανώς και απείλησε ότι θα με μπαγλαρώσει που τόλμησα να τον αποκαλέσω «μπάτσο».. Δε μπορώ να φανταστώ αστυνομικό στην Αγγλία, πχ, να του πω «Good morning mr. Cop!» και να μη με καλημερίσει με τη σειρά του – κι ας τον αποκαλούσα «cop» αντί για «officer» – με αποτέλεσμα να με βάλει καλύτερα στη θέση μου, και να μου γίνει και συμπαθής, αντί να μου πουλήσει τσαμπουκά στο «καλημέρα» μου….

Επίσης, ξανά στην Αγγλία, θυμάμαι να βλέπω αστυνομικούς, πραγματικούς αστυνομικούς, να κάνουν σύλληψη. Ο τύπος τους έβριζε και τους χτυπούσε. Αυτοί, γνωρίζοντας, προφανώς, ότι δε βρίζει αυτούς προσωπικά, αφού δεν τους ξέρει, αλλά αυτό που εκπροσωπούν, δεν άπλωσαν χέρι πάνω του, ούτε καν θύμωσαν. Του «κλείδωσαν» το χέρι, και τον μάζεψαν πολιτισμένα.

Κατά τα άλλα, ιστορίες κατάχρησης εξουσίας μπάτσων προς εμάς, πόσο μάλλον και προς άλλους, όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε. Το παραπάνω ήταν απλώς αστείο. Να με μπαγλαρώσει ασφαλίτης με πολιτικά, επειδή μου έκανε «καμάκι» στα Εξάρχεια και δεν του «κάθισα», για παράδειγμα, δεν είναι αστείο. Όταν δεν ήξερα κι όλας καν ότι είναι αστυνομικός μέχρι να φτάσουμε στο τμήμα. Με την ασφαλίτισσα που περίμενε στο αυτοκίνητο, αντί να με προστατέψει, όταν την είδα και ζήτησα τη βοήθειά της, να μου απαντά «και ποια νομίζεις ότι είσαι κοπελιά να σου την πέσει ο συνάδελφος;»! Όντας σε υπηρεσία, κι αυτή, και όλοι της οι συνάδελφοι γενικότερα, αντί αντιδράσει σαν αστυνομικός που δουλειά της είναι να προστατεύει τον πολίτη, αντέδρασε σαν «γκόμενα»…. Όσο σαν «θιγμένη γκόμενα» αντέδρασε κι ο συνάδελφός της. Αναγκάζοντάς με να περάσω τη νύχτα στο τμήμα, και τους φίλους μου στο μπαρ που καθόμασταν – είχα πεταχτεί στο περίπτερο – να μην ξέρουν τι μου συνέβη και δε γύρισα ποτέ….

Όπως δεν είναι αστείο να κάνουν ότι δε βλέπουν όταν μπορεί να τους έχω χρειαστεί – είμαι σίγουρη, ούτε όταν τους έχετε χρειαστεί –, ή όταν πρέπει να παρέμβουν γιατί…. ΠΡΕΠΕΙ! Θυμάμαι γύφτο να βάζει ένα κοριτσάκι γύρω στα 10, στις καφετέριες στην πλατεία Βικτωρίας, να χορεύει στα τραπέζια «ντυμένο» σαν χανουμάκι, μέρα-μεσημέρι, ενώ πιθανόν να το εξέδιδε κι όλας αν κάποιος πλήρωνε αρκετά, και δεν παρενέβη κανείς! Δεν έπρεπε ένας αστυνομικός να το προστατέψει;

Είναι δράμα αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του πιτσιρίκου από τον μπάτσο. Και δυστυχώς ήταν ατύχημα που περίμενε να συμβεί. Με την «αστυνομία» που έχουμε. Και που έχει ξανασυμβεί, αλλά κανείς δεν ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν, όπως δεν έγινε και τώρα. Όπως και σε κανέναν δεν αποδόθηκαν οι ευθύνες και οι ποινές που έπρεπε. Όπως θα γίνει και τώρα. Έκαναν ανθρώπους με τίποτα να χάσουν. Αυτό είναι το φυσικό επακόλουθο. Τελικά έχω, όμως, και μια απορία∙ γιατί δεν είδα να καταστρέφεται κανένα αστυνομικό τμήμα, για παράδειγμα, ούτε και έξω από το σπίτι του Καραμανλή, ή του οποιουδήποτε υπουργού, πολιτικού, ή επιχειρηματία που έχει ευθύνες για την κατάσταση στη χώρα μας, είδα να διαμαρτύρεται κανένας.. Πώς ακριβώς δείχνεις την αντίδρασή σου στο κατεστημένο, καίγοντας το μαγαζάκι του «μπαρμπα-Θωμά», και του κάθε πολίτη, φτωχού, ή μη, που με, ή χωρίς κόπο, αλλά πάντως με εργασία, κατάφερε να στήσει κάτι στη ζωή του; Μήπως έχουν βρει λάθος στόχο; Μήπως, τελικά, κάποιοι εκμεταλλεύονται το κοινό – αρνητικό – αίσθημα, απλώς γιατί γουστάρουν να καταστρέφουν, επειδή δε γουστάρουν να δημιουργούν; Μήπως όλο αυτό οδηγήσει την Ελλάδα να γίνει σαν τις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου τους; Μήπως κάποιοι που ούτε αγαπούν, ούτε πονούν, ούτε νοιάζονται αυτή την πατρίδα – όχι τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες της, αλλά την πατρίδα – απλώς βρήκαν αφορμή να νιώσουν εξουσία; Μήπως, τελικά, είναι ίδιοι με τον κάθε «στρατόγκαυλο» μπάτσο;

*Ευχαριστώ τη μητέρα μου για τον προβληματισμό, σήμερα και ανέκαθεν. Που σε φορτισμένες στιγμές σαν και αυτή, ξέρει να σκέφτεται ψύχραιμα, κοιτάζοντας τη μεγαλύτερη εικόνα.

ΥΓ: Το σπίτι του Κωστή Παλαμά και η βιβλιοθήκη της νομικής είναι εθνική κληρονομιά, δεν είναι ο εχθρός….

ΥΓ2: Κάποτε κουκούλες φορούσαν οι δοσίλογοι και οι δήμιοι.

Καλό ταξίδι στο «πράσινο μίλι»! Πάτρα-Κόρινθος η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

2008-12-05T16:02:00.007+02:00

Πότε θα’ρθει η μέρα που θ’αρχίσουμε να καίμε βενζινάδικα και σταθμούς διοδίων θέλω να δω.

Το χειρότερο πολίτευμα είναι μια αδιάφορη ολιγαρχία αυτοαποκαλούμενη δημοκρατία, ώστε να θεωρείται εχθρός του λαού όποιος θελήσει ν’αντιδράσει.

Κάτι που επιβεβαιώνεται κάθε μέρα σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Και που αφορμή, σήμερα και για μια ακόμη φορά, μου’δωσε ο εθνικός κατσικόδρομος Κορίνθου-Πατρών.

Κι έτσι έχουμε φτάσει να πληρώνουμε 3 ευρώ διόδια για να διανύσουμε το εθνικό μας «πράσινο μίλι» (Κορίνθου-Πατρών), 1 ευρώ το λίτρο τη βενζίνη όταν έχει πέσει στα 50 δολάρια το βαρέλι, και πρόστιμα επειδή πατάμε διπλή λωρίδα να προσπεράσουμε τους τρελλαμένους νταλικέρηδες, ελλείψει δεύτερης λωρίδας και διαχωριστικής νησίδας, φωτός και ενίοτε και γραμμών στο ελεεινό οδόστρωμα – κόστος 3 ευρώ η διαδρομή του τρόμου. Στην οποία το ένα τριαξονικό με ισομεγέθη καρότσα προσπερνά το άλλο σαν να μην υπάρχει αύριο, και εσύ είτε στο αντίθετο – μονό – ρεύμα, είτε από πίσω, βλέπεις κάθε 5 λεπτά την εικόνα δύο νταλικών πάνω σου και το χάρο να σου κλείνει το μάτι.

Δε γίνεται να παθαίνω απανωτά εγκεφαλικά από τα νεύρα κάθε φορά που βγαίνω στο δρόμο, αναφερόμενη κυρίως στην κατ’ευφημισμόν εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών, επειδή νιώθω ότι παντού μ’εκμεταλλεύονται, και μικρές ανακοπές επειδή κάθε λεπτό στοιχηματίζω πότε θα μου’ρθει καπέλο κάποιο άλλο όχημα..

Τους δρόμους τους πληρώνουμε με τους φόρους. Αν το κράτος γουστάρει να προσλαμβάνει ιδιωτικές εταιρίες για την κατασκευή τους, δικό του πρόβλημα. Εμείς έχουμε ήδη πληρώσει. Δε γίνεται να ξανά-πληρώνουμε μέσω διοδίων. Ή το ένα, ή το άλλο είναι το νόμιμο. Όπως επίσης δε γίνεται να έχουμε «κράτος»(…) και να μην επιβάλλει πλαφόν στα καύσιμα. Δε γίνεται με 50 δολάρια το βαρέλι η βενζίνη να είναι πάνω από 70 λεπτά το λίτρο, πόσο μάλλον 1 ευρώ! Δε γίνεται να κάνουν καρτέλ οι βενζινάδες στην επαρχία και στις εθνικές οδούς, οι τιμές να ξεπερνούν και τα όρια της αισχροκέρδειας, και να μην παρεμβαίνει το κράτος. Ή μήπως περιμένει καταγγελίες από πολίτες σε μικρές κοινωνίες, όπου όποιος τολμήσει να το κάνει έχει μπει στη μπούκα, όχι μόνο από τους βενζινάδες, αλλά και από το σόι και τους φίλους τους, με όσα αυτό συνεπάγεται;

Όσοι από εσάς διαβάζετε και σκέφτεστε «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αξίζει/γίνεται να κάνεις τίποτα», συνεχίστε να στήνετε κώλο όποτε σας το ζητάνε και να τους πληρώνετε και από πάνω για να συνεχίζουν. Enjoy!

Δυστυχώς στην εποχή μας είναι πιο δύσκολο από ποτέ να παλέψουμε για ελευθερία, δημοκρατία και δικαιοσύνη, γιατί υποτίθεται τα έχουμε. Το κατεστημένο μπορεί να μας χαρακτηρίσει εχθρούς των παραπάνω αγαθών και να μας επιβάλλει κυρώσεις αναλόγως. Να θυμάστε, όμως, ότι το σύνταγμά μας όχι μόνο μας προστατεύει, αλλά μας επιβάλλει κι όλας την ανατροπή οποιουδήποτε καθεστώτος που δε σέβεται τον πολίτη και τον άνθρωπο, ακόμα κι αν οι διοικούντες το έχουν ονομάσει «δημοκρατία». Και μας έχουν περάσει ότι είναι μιζέρια και γραφικότητα να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Του χελ (sic).

Ένας Ρουσόπουλος, πέντε σπίτια, και σκανδαλισμένοι δημοσιογράφοι που σοκάρονται. Γιατί είναι τόσο αγγελικά πλασμένος τούτος ο κόσμος μας!

2008-11-10T00:02:00.009+02:00

Μπορώ να καταλάβω πολλούς λόγους για τους οποίους κάποιος τα βάζει με τον Ρουσόπουλο. Με αρκετούς συμφωνώ κι εγώ. Δεν μπορώ να καταλάβω, όμως, αυτή την εμπάθεια των ελλήνων δημοσιογράφων. Γιατί αυτό είναι το θέμα μου εδώ, όχι ο Ρουσόπουλος.

Τους πειράζει που έχει 4 σπίτια. Πόσοι έλληνες δεν έχουν σπίτι-κληρονομιά από παππούδες σε κάποιο χωριό; Μήπως τα έχει στην Αθήνα τα σπίτια; Σε χωριά τα έχει.. Και αυτή τη «βίλα», πια, στο Κολωνάκι την έχτισε, ή στην Εκάλη; Στο Καπανδρίτι είναι! Δεν κοστίζει το ίδιο, ούτε το οικόπεδο, ούτε το σπίτι…. Και όχι, για μένα, τουλάχιστον, δεν είναι καθόλου τρομερό να χτίσει κανείς «βίλα» στο Καπανδρίτι μετά από κάμποσα χρόνια δουλειάς σε ένα από τα πιο καλοπληρωμένα επαγγέλματα στην Ελλάδα. Ή μήπως οι «μεγαλοδημοσιογράφοι» που λύσσαξαν πια με τα σπίτια του Ρουσόπουλου έχουν λιγότερα περιουσιακά στοιχεία; Αν και πολλοί εξ’αυτών δεν έχουν και πολλά στο δικό τους όνομα, φοβούμενοι τις εκάστοτε αγωγές εναντίων τους. Τα γράφουν σε συγγενείς, ή σε «εταιρίες» κι έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Ή μήπως έπρεπε ο άνθρωπος να πουλήσει την περιουσία του απλώς και μόνο για τα μάτια του κόσμου – κι ας μάζευε εκατομμύρια ευρώ στην τράπεζα από την πώλησή τους; Στη δημοσιογραφική Ελλάδα μόνο ό,τι φαίνεται μας απασχολεί.

Δεν υπερασπίζομαι τον Ρουσόπουλο. Στο κάτω-κάτω, δεν ξέρω ποιον να πιστέψω, και ως συνήθως δεν πολυπιστεύω κανέναν – και το δάχτυλο στην πληγή να βάλω, πάλι αμφισβητώ. Δεν μπορώ, όμως, να παρακολουθώ, ή να διαβάζω, εμπαθείς δημοσιογράφους. Που μου θυμίζουν το κλασσικό ανέκδοτο με τον Έλληνα, που επειδή ο γείτονας έχει δύο γαϊδάρους ενώ ο ίδιος έναν, ζητά απ’το θεό να σκοτώσει τον έναν απ’τους γάιδαρους του γείτονα.

Για να μη μιλήσω, πια, γι’αυτόν τον ανδριάντα του Πρετεντέρη που έχει στηθεί από τα ΜΜΕ.. Μόνο δική μου εντύπωση ήταν ότι οι ερωτήσεις του προς τον Ρουσόπουλο ήταν σαν να παίρνει συνέντευξη από τον κολλητό του που θέλει να του φτιάξει την εικόνα; Μου θύμισε συνέντευξη του Ρουβά στον Χατζηνικολάου – νομίζω έδωσα σαφή εικόνα. Επειδή είπε τη φράση «συλλογή κατοικιών», πχ, έγινε ξαφνικά δημοσιογράφος με πυγμή. Ή επειδή έλεγε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής «εγώ δε συμφωνώ μαζί σας, αλλά εντάξει». Τους έχει μάθει ποτέ κανείς να παίρνουν συνεντεύξεις;! ΠΟΙΟΝ ενδιαφέρει αν ο ίδιος συμφωνεί, ή όχι με τον εκάστοτε συνεντευξιαζόμενο; Το αντικείμενο μίας συνέντευξης ΔΕΝ είναι ο δημοσιογράφος που την κάνει, ο δημοσιογράφος υποτίθεται πρέπει να είναι αντικειμενικός και αμερόληπτος, όχι να παίρνει θέση. Μου έφερε στο μυαλό εικόνες από τον γλείφτη της τάξης. Αυτός και ο Αυτιάς, παρεμπιπτόντως. Που είναι σπασικλάκι στο διάβασμα, αλλά όχι και το πρώτο μυαλό, οπότε δεν καταφέρνει να μάθει ποτέ πραγματικά τίποτα, μόνο αποστηθίζει με ευλάβεια. Και που ρίχνει το απαραίτητο γλείψιμο στον καθηγητή, ενώ καρφώνει και τους υπόλοιπους συμμαθητές του, προσπαθώντας να έχει την εύνοιά του και να ξεχωρίσει. Δυστυχώς και οι περισσότεροι καθηγητές αντί να αποθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές, συνήθως τις εκτιμούσαν δεόντως, και τελικά κάτι τέτοια ανθρωπάκια έφτασαν να έχουν πολύ σημαντικά πόστα σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Και φεύγοντας από τους «μεγαλοδημοσιογράφους» - τρομάρα τους – ήρθε η ώρα και των «μικρών». Αυτών που συνήθως γράφουν σε εφημερίδες. Όχι ρεπορτάζ. Για πολλούς πάνε αυτά. Τώρα πια γράφουν τη γνώμη τους (αν δεν παρουσιάζουν «φωτοτυπίες»), και πληρώνονται γι’αυτό. Πληρώνονται για να μας λένε συνέχεια πόσο κομπλεξικοί και τιποτένιοι είναι οι Έλληνες – όλοι μας, δηλαδή – σε αντίθεση με εκείνους – πού τι είναι; Που έχουν βαλθεί να αποδείξουν – στους εαυτούς τους όταν ξαναδιαβάζουν τα «άρθρα» τους τυπωμένα στις εφημερίδες τους – ότι ακόμα και κάτι παρακμιακό που μπορεί να τους αρέσει, είναι στην πραγματικότητα δείγμα κουλτούρας και ανώτερου πολιτισμού και όχι απλώς μία δική τους αδυναμία– ακόμα κι αν αναφέρονται σε «σκυλάδικα» τραγούδια, ή μελό κινηματογραφικές ταινίες με τον Καΐλα στην καλύτερη περίπτωση – κι αν σε κάποιους αυτά δεν αρέσουν, είναι δήθεν και βλάχοι που ντρέπονται να αγκαλιάσουν την κουλτούρα τους…. Αν δεν είσαι ίδιος με μένα είσαι παρακατιανός, κι αν είσαι ίδιος με μένα είναι γιατί με μιμείσαι. Έπιασα μια πένα και καβάλησα.

Άσχετο 1: Ο Αλογοσκούφης υποστηρίζει την κίνηση της Κυβέρνησης (λέμε και κανένα αστείο να περνά η ώρα) να χρηματοδοτήσει με 28 ΔΙΣ ευρώ τις τράπεζες, με ένα αφοπλιστικό επιχείρημα: Μπορεί να δώσουμε 28 ΔΙΣ ευρώ στις τράπεζες, αλλά θα κερδίζουμε 500 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ το χρόνο από αυτή τη συμφωνία! Ουάου! Μα τελικά κορόιδο τις πιάνει τις τράπεζες η «κυβέρνηση». Ποιος του έμαθε μαθηματικά; Αν και έτσι εξηγούνται διάφορα σχετικά με την ελληνική οικονομία..

Άσχετο 2: Ο Ομπάμα μας συμφέρει στην ηγεσία των ΗΠΑ. Επίσης συμφέρει και την Κένυα πάρα πολύ, αν κρίνουμε από τους πανηγυρισμούς της γιαγιάς του που δεν τον είδε ποτέ γιατί είναι μάνα του πατέρα του, με τον οποίο ο Ομπάμα δεν είχε και πολλά πάρε-δώσε. Ναι, όλους μας συμφέρει ο Ομπάμα. Γιατί γι’αυτό τον εξέλεξαν οι αμερικάνοι. Για να δώσει πίσω τη Μικρά Ασία στους Έλληνες και για να καθαρίσει την Αφρική από τη διαφθορά, την πείνα και τις αρρώστιες. Οι ΗΠΑ μπορεί να’χουν ένα σωρό εσωτερικά προβήματα, αλλά ποιος ασχολείται μωρέ; Εξάλλου, από πού κι ως πού να είναι πιο σημαντικό για τον μέσο Αμερικάνο αν θα έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες Υγείας, ή αν θα σταματήσουν να υπάρχουν οικοδομικά τετράγωνα με τους άστεγους στη σειρά στο πεζοδρόμιο, από το να πιάσει ο Μπαράκ τον Κωστάκη απ’τον ώμο και να πει «Πάμε να δείξουμε στους παλιότουρκους τι εστί βερίκοκο!» (είναι πιο εκλεπτυσμένος απ’τον Μπους);

Άσχετο 3: και καθόλου πολιτικό. Μα φυσικά και κανένα μοντέλο δεν ξέρει καν τι είναι κοκαΐνη!

Άσχετο 4: Ο καλός πρωθυπουργός φαίνεται όταν πηγαίνει κόντρα σε αυτά που θέλει ο λαός και σε αυτά που ζητά η βουλή! Δεν το φαντασιώνεται τα βράδια ο Καραμανλής, ούτε τα είπε κάποιος δικτάτορας κάπου στον κόσμο. Λόγια του Μπλερ ήταν (θυμάται κανείς πώς συνεχίστηκε ο «πόλεμος» στο Ιράκ;). Έχει γίνει το σιωπηρό μότο των πολιτικών παγκοσμίως. Αν δεν ήταν ανέκαθεν. Τουλάχιστον εκείνος ο «θεματοφύλακας» της «δημοκρατίας» το δήλωσε και δημοσίως. (Λόγω των ημερών θυμάμαι μεγάλες πολιτικές στιγμές της εποχής μας….)

Άσχετο 5: Μόνο από τα ΜΜΕ έχω πάρει χαμπάρι τη διεθνή οικονομική κρίση. Στο «μεγάλο κραχ» ο κόσμος πηδούσε από τα μπαλκόνια, αν μη τι άλλο. Σε αυτή την κρίση, μεταξύ άλλων, έχει πέσει η τιμή της βενζίνης. Κατά τα άλλα, τα τελευταία 10 χρόνια σε «κρίση» βρισκόμαστε στην Ελλάδα, κι αν τώρα τη ζει και ο υπόλοιπος κόσμος, εμείς τι να καταλάβουμε από αυτήν; Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια..

Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το χασαπομάχαιρο της Σαντορίνης.

2008-08-09T01:02:00.003+03:00

Που δεν ξέρω και αν είναι σχιζοφρενής. Δεν ξέρω από τι ψυχική ασθένεια πάσχει. Και που για μένα είναι το πιο τραγικό πρόσωπο αυτής της ιστορίας. Αυτός που χρειαζόταν τη βοήθεια της οικογένειάς του, των δικών του ανθρώπων, και που τώρα παρουσιάζεται σαν τέρας που έσφαξε τη «δασκάλα με το χαμόγελο» (το’χουμε σαν έθνος να ξεφτιλίζουμε κάθε τι σοβαρό). Αυτός που όταν ξυπνήσει θα έχει χάσει τα πάντα. Τη γυναίκα του, την ελευθερία του, τη ζωή του. Που θα χρειαστεί να ζει με τις τύψεις γι’αυτό που έκανε χωρίς να συνειδητοποιεί γιατί. Αυτός που έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος – άλλο ένα αγαπημένο σπορ της ελληνικής κοινωνίας η εύρεση τέτοιων. Μιας ελληνικής κοινωνίας που τους ψυχικά ασθενείς τους θεωρεί «τρελλούς», τους κάνει αντικείμενο κοροϊδίας, ή φόβου. Που τους διώχνει μακριά από τη θεραπεία, φοβούμενοι το στίγμα.

Ένας δολοφόνος τραγικό θύμα αυτής της ελληνικής κοινωνίας, και της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας. Που βάζει την κοινωνία πάνω από τον άνθρωπό της. Που θεωρεί ότι ο πόνος του καρκίνου είναι παράσημο, αλλά η ψυχική ασθένεια ντροπή. Που εθελοτυφλούσε για να μην την κουβεντιάσουν στο χωριό.

Από πότε μπορεί να περιμένει κανείς από κάποιον ανήμπορο να βρει μόνος του τη βοήθεια; Όταν περιμένεις από κάποιον ψυχικά άρρωστο να πάει από μόνος του στον ψυχίατρο, είναι σαν να περιμένεις από τον κουτσό να πάει περπατώντας στον ορθοπεδικό. Αν μπορούσε να το κάνει, ΔΕ θα είχε πρόβλημα. Επειδή έχει πρόβλημα, χρειάζεται τους δικούς του ανθρώπους να τον παρακινήσουν, και να τον παρακολουθούν. Να φροντίζουν ώστε να λαμβάνει θεραπεία και να την ακολουθεί. Όχι να στρουθοκαμηλίζουν και μετά να περιμένουν τη συμπαράσταση και την προσοχή του κόσμου, σαν να ήταν οι ίδιοι τα θύματα. Επειδή δε βοήθησαν το παιδί τους, τον άντρα τους, τον φίλο τους, τον αδερφό τους.

(Πρέπει να διευκρινίσω, πάντως, ότι δεν είναι όλες οι ψυχικές ασθένειες ίδιες, δεν αρνούνται όλοι οι ασθενείς τη βοήθεια γιατρού, ή τα φάρμακα που χρειάζονται, ούτε και όλοι αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματός τους, εφόσον ο όρος «ψυχική νόσος» δεν περιγράφει μόνο μία ασθένεια. Να υποστηρίξει κανείς κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να υποστηρίζει ότι και όλες οι σωματικές ασθένειες είναι το ίδιο, με τα ίδια συμπτώματα, τις ίδιες επιπτώσεις, και θεραπεύονται με τον ίδιο τρόπο, είτε πρόκειται για κρύωμα, είτε πρόκειται για AIDS)

Αυτός ο άνθρωπος σκότωσε. Όμως δεν είναι δολοφόνος. Είναι ασθενής. Που δεν έλαβε τη θεραπεία που χρειαζόταν. Και που οι άνθρωποί του δεν τον στήριξαν όπως εκείνος χρειαζόταν, αλλά όπως χρειάζονταν οι ίδιοι. Που έκανε κάτι φρικτό χωρίς να είναι ο εαυτός του, και που θα πληρώνει γι’αυτό μέχρι το τέλος της ζωής του.

Δε λέω ότι πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να γυρνάει. Λέω, όμως, ότι δεν είναι τέρας. Είναι άνθρωπος που χρειάζεται, και χρειαζόταν φροντίδα. Και που αν κάποιος τον αγαπούσε πραγματικά, θα το έβλεπε. Και θα τον έβαζε πάνω από τα «λόγια του κόσμου».

Με έχει σοκάρει κι εμένα. Και μου προκαλεί θλίψη. Λυπάμαι που ακόμα μια νέα κοπέλα έχασε τη ζωή της. Αλλά κι ο θάνατός της θα πάει χαμένος αν η κοινωνία μας δεν αλλάξει αντιλήψεις και στάση απέναντι στις ψυχικές ασθένειες. Αν δε σταματήσει να αποκαλεί τους ψυχίατρους «τρελλογιατρούς». Αν δεν ξεκινήσει να αντιμετωπίζει τους ψυχικά ασθενείς σαν κάθε άλλον ασθενή, που χρειάζεται, αν μη τι άλλο, κατανόηση. Είτε η ασθένειά του είναι διαβήτης, είτε καρκίνος, είτε κατάθλιψη, είτε σχιζοφρένεια.

Πάνω απ’όλους λυπάμαι αυτόν που σκότωσε.

Απελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους;

2008-06-19T23:50:00.002+03:00

Τότε, με την επανάσταση. Πραγματικά; Ουσιαστικά; Πώς γίνεται να επικρατούν πάντα οι άχρηστοι και οι ανάξιοι, και όποιος αξίζει να αντιμετωπίζεται σαν εχθρός; Σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας. Πώς γίνεται να αντέχει κανείς να κάνει ό,τι του «κάτσει», τελικά, γιατί έμαθε ότι ποτέ δε θα μπορέσει να κάνει αυτό για το οποίο είναι πλασμένος, επειδή μένει στη χώρα που γεννήθηκε και αγαπά; Δεν υπάρχει ελευθερία. Δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης, ελευθερία επιλογών, ελευθερία λόγου.. Μόνο στα λόγια, μόνο στη ρητορική. Δεν υπάρχει ελευθερία όταν σου στερούν όλες τις επιλογές. Υπάρχει μονόδρομος. Υπάρχει αδιέξοδο. Δεν υπάρχει ελευθερία. Για τι πολέμησαν οι πρόγονοί μας; Αυτό θέλαμε; Αυτό που έχουμε σήμερα και ονομάζουμε ελληνική κοινωνία; Να μη μας νοιάζει πώς θα εξελιχθούμε, αρκεί να μην εξελιχθεί ο διπλανός; Αυτά είναι «Ελλάδα»; Πιστεύω σε μια Ελλάδα αρχέτυπη. Που όμως δε ζει πια. Υπάρχει μόνο μέσα μου. Ελπίζω και μέσα σου….

Μεγάλοι Έλληνες στον ΣΚΑΙ. Πλάκα μου κάνουν.

2008-05-17T00:53:00.003+03:00

Για να καταλάβετε τον τίτλο, παραθέτω τα 8 παρακάτω ονόματα, που έκαναν σε εμένα τη μεγαλύτερη εντύπωση. Είναι 8 από τα άτομα που κάποιοι από τους Έλληνες (ίσως και αλλοδαπούς, δε γνωρίζω τι εθνικότητος ήταν όλοι όσοι ψήφισαν) θεωρούν ότι ανήκουν στους 100 πιο σημαντικούς Έλληνες όλων των εποχών!

Με τη σειρά που αντίκρυσα τα ονόματά τους στη λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς εκπροσώπους του έθνους μας, σύμφωνα με την πλειοψηφία

1. Χριστόδουλος
2. Βουγιουκλάκη
3. Πύρρος Δήμας
4. Βέγγος
5. Ζαγοράκης
6. Σιμήτης
7. Λαζόπουλος
8. Παπαδόπουλος (όχι αυτός με τα μπισκότα, πάντως)

Δε μπορώ να βρω λόγια για να σχολιάσω την επιλογή του κάθε προσώπου…. Κάποιοι από αυτούς θα έπρεπε να ανήκουν σε μία αρνητική λίστα, και πάλι πολύ θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Κάποιοι, χωρίς να αρνούμαι την ποιότητά τους ως ανθρώπων, δε μπορώ να καταλάβω με τι τρόπο έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στην Ελληνική ως τώρα καταγεγραμμένη Ιστορία.

Δε μου είναι αρεστές όλες οι άλλες προσωπικότητες της λίστας, μπορώ, όμως, να καταλάβω με τι σκεπτικό αρκετοί τους ψήφισαν. Όμως,

Χριστόδουλος και Παπαδόπουλος «Μεγάλοι Έλληνες»;

Από όλους τους Έλληνες πολιτικούς από το 2300 πΧ μέχρι σήμερα, ο Σιμήτης ανήκει στους «μεγαλύτερους»;!

Οι υπόλοιποι της ενδεικτικής αυτής λίστας, είναι τόσο σημαντικοί που να βρίσκονται στους 100 σημαντικότερους Έλληνες όλων των εποχών; Ίσως σε μία λίστα του 20ου αιώνα. Αλλά όλης της Ιστορίας μας;

Δεν είναι οι μόνες προσωπικές ενστάσεις που έχω διαβάζοντας τα ονόματα στη λίστα. Aπό τη λίστα αυτή λείπουν, για παράδειγμα, πολλές γυναίκες. Όπως, πχ, θα μπορούσε να βρίσκεται η Ασπασία, ακόμα και στη θέση του Περικλή! Αν και κατανοώ ότι θα ήταν δύσκολο να βρεθούν πολλές σημαντικές γυναίκες, από τη στιγμή που ως επί το πλείστον η Ιστορία τις αγνοούσε και τις αγνοεί.

Δεν έχω λόγια….

http://www.skai.gr/greatgreeks/

Διεθνιστές, εθνικιστές, ταμπέλες, «καβγάδες», και τελικά όλα περνούν απαρατήρητα από δίπλα μας όσο εμείς…..

2008-02-28T07:40:00.004+02:00

Μεγάλη έως επικίνδυνη βλακεία η νέα μόδα να γίνεται κανείς διεθνιστής από ΦΟΒΟ(!!) μην και τον αποκαλέσουν εθνικιστή έτσι και τολμήσει να υπερασπιστεί σε κάτι την πατρίδα του.

Το θέμα δεν είναι ποιος είναι κατευθείαν απόγονος του μεγάλου Αλεξάνδρου. Αν ήταν έτσι ας ρίχναμε μια πυρηνική βόμβα σ'ολόκληρη τη Μακεδονία να σβηστεί απ'το χάρτη, γιατί κανένας "νόμιμος" κληρονόμος της δεν έχει πιθανά επιζήσει. Το θέμα είναι μια ευρύτερη πολιτική στην περιοχή, που δεν ξεπήδησε από το μυαλό των σλάβων που ζούσαν στη γιουσκοσλαβική επαρχία της μακεδονίας, που συνηθίζει να δημιουργεί τετελεσμένα τύπου "διαίρει και βασίλευε". Και είμαστε πολύ υπερόπτες, ή πολύ μίζεροι να πιστεύουμε ότι κανείς δε μπορεί ή δε βρίσκει το λόγο να μας συμπεριλάβει στα μεγάλα σχέδιά του.
Η ταπεινή μου άποψη.

ΥΓ: δεν ανήκω σε κανέναν κομματικό χώρο, και δεν ταυτίζομαι *απόλυτα* με κανέναν πολιτικά ή ιδεολογικά επίσης.

ΥΓ2: το δημοψήφισμα είναι συνταγματικό δικαίωμα των Ελλήνων σε στιγμές που έχουν να κάνουν με τα εθνικά τους συμφέροντα. Δεν είναι τιμωρία προς κανέναν σλάβο. Είναι, στο κάτω-κάτω, η πιο *δημοκρατική* διαδικασία σε μια "δημοκρατία".

ΥΓ3: Ο Αντι-εθνικισμός είναι πιο επικίνδυνος από τον εθνικισμό όπως κάθε τι που βρίσκει την ταυτότητα του μόνο βρισκόμενο σε σύγκρουση με κάτι άλλο.

ΥΓ4: Οι Έλληνες δεν εξαφανίστηκαν από προσώπου γης μία ωραία πρωία όταν μπήκαν μέσα οι τούρκοι. Φυσικά και μένουν Έλληνες στη Μακεδονία όπως και σε όλη την Ελλάδα και έξω από αυτήν. Και φυσικά και οι κάτοικοι της FYROM είναι κάτοικοι της πρώην επαρχίας της Μακεδονίας της Γιουγκοσλαβίας, άρα είναι σλάβοι, άρα μέρος ενός λαού που κατέβηκε στα σύνορά μας τουλάχιστον 1000 χρόνια μετά τα χρόνια του μεγάλου Αλεξάνδρου, ως εκ τούτου καμία συσχέτιση δε μπορεί να γίνει ανάμεσα σε αυτούς και την ιστορία που για καθαρά πολιτικούς λόγους θέλουν να οικειοποιηθούν.

ΥΓ5: Έχω διαβάσει και απόψεις τύπου «τα έθνη κράτη είναι πρόσφατα δημιουργήματα των τελευταίων 2 αιώνων». Εδώ, αλλά και σε ιστορικά και όχι ελληνικά, βιβλία. Θεωρούνται της μόδας στους επιστημονικούς ιστορικούς κύκλους την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Τα Nation State δημιουργήθηκαν όντως πρόσφατα, και όντως έχοντας σκοπό να ενώσουν ετερόκλητες φυλές δημιουργώντας λαούς. Μόνο που οι έννοες nation και έθνος ΔΕΝ είναι ταυτόσημες, και η αγγλοσαξωνική γλώσσα, κουλτούρα και επιστήμη αδυνατούν να κατανοήσουν το νόημα της δεύτερης έννοιας. Δυστυχώς βάση κάθε σωστής συνεννόησης είναι η από κοινού κατανόηση των εννοιών που αποτελούν αφορμή του προβληματισμού.

Πάντα η ταπεινή άποψη ενός alien essence….

Ελληνική διπλωματία – Σλάβικη Μακεδονία

2008-02-25T15:50:00.009+02:00

Επειδή δεν ξέρω από πού να το πιάσω, κι επειδή δεν είμαι δημοσιογράφος να πρέπει να γράψω με συγκεκριμένο καλούπι, επειδή, στο κάτω-κάτω, δεν υπάρχει είδηση σε αυτό που θα γράψω, θα το πάρω από την αρχή.

Μικρή ακόμα έβλεπα ότι κάθε φορά που τίθεντο εξωτερικά προβλήματα στην Ελλάδα, παίρναμε τα τρία (συγγνώμη για την έκφραση κι όλας). Αποφάσισα, λοιπόν, τότε, ότι για να κάνω κάτι μπας και αλλάξει τίποτα στο πιο άχρηστο διπλωματικό επιτελείο στον κόσμο, θα έπρεπε να μάθω, να σπουδάσω το αντικείμενο εκεί όπου πρωτοδιδάχτηκε, και μετά να δώσω τον αγώνα μου από μέσα. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι το Ελληνικό κράτος είναι πολύ υπερήφανο για τους διπλωμάτες του που όλοι έχουν σπουδάσει σε ελληνικά πανεπιστήμια (;), ώστε να αναγνωρίσει και αγγλικά πτυχία διεθνών σχέσεων, δίνοντας έτσι την ευκαιρία και την τιμή και σε καμία ΑΛΛΗ προσέγγιση της εξωτερικής μας πολιτικής, ίσως πιο φιλελληνικής. Η μη αναγνώριση του πτυχίου μου δεν είναι το θέμα αυτού του άρθρου, είναι κάτι που αφορά χιλιάδες Έλληνες, αλλά έχει να κάνει περισσότερο με την εκπαιδευτική και εσωτερική πολιτική της Ελλάδας μας που τρώει τα παιδιά της.

Πάντως αν κάτι προκύπτει από τα παραπάνω, είναι η γνώμη μου για την εξωτερική μας πολιτική και το ελληνικό διπλωματικό σώμα, κι είναι το πρώτο κρατούμενο.

Η διεθνώς αναγνωρισμένη επίσημη ονομασία της Ελλάδας είναι «Ελληνική Δημοκρατία». Η χώρα διεθνώς αναφέρεται και αναγράφεται ως Ελλάδα (Greece, δηλαδή, που ουδεμία σχέση έχει με το Ελλάδα). Ενδεικτικά αναφέρω πως και η Κίνα επισήμως ονομάζεται «Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας», η Βρετανία «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας» - δεν την έχω δει πουθενά καταγεγραμμένη έτσι -, η Γαλλία «Γαλλική Δημοκρατία» κοκ. Πού θέλω να καταλήξω;

Παραθέτω τις 5 προτάσεις Νίμιτς που η κυβέρνησή μας προτίθεται να συζητήσει (και να διαλέξει το ένα από αυτά τα υπέροχα).
«Συνταγματική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μαντέψτε πώς θα αποκαλείται δηλαδή διεθνώς; Μακεδονία. Σκέτο. Όπως και οι περισσότερες χώρες του κόσμου με σύνθετα ονόματα, όπως αυτά που έγραψα ενδεικτικά παραπάνω.
«Δημοκρατική Δημοκρατία της Μακεδονίας» Μακεδονία.
«Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Μακεδονίας» Μακεδονία (και μάλιστα ανεξάρτητη ;ρ)
«Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας» Μακεδονία
«Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας» χρηστικό όνομα; Και πάλι σκέτο Μακεδονία.

Αυτές είναι προτάσεις που η Ελληνική κυβέρνηση, οι εκπρόσωποί μας, δηλαδή, προτίθενται να διαπραγματευτούν εκ μέρους μας! Όταν ελάχιστοι είναι οι Έλληνες που δεν τις θεωρούν απαράδεκτες!

Χρόνια πριν, όταν το πρόβλημα προέκυψε (με τον πατέρα Μητσοτάκη, επιδεινώθηκε με την κόρη Μητσοτάκη….) δεν ήθελα ούτε ν’ακούσω για «Μακεδονία» ως ονομασία άλλου κράτους, πόσο μάλλον γειτονικού. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι δεν είναι εντελώς παράλογο αυτό που οι γείτονές μας ζητούν. Τόσα χρόνια, όσο η Γιουγκοσλαβία ήταν ενωμένη, «Μακεδονία» ονομαζόταν η επαρχία τους, και κανείς στην Ελλάδα δεν είχε πρόβλημα με αυτό. Στο κάτω-κάτω, στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας κατοικούν. Ένα ανεξάρτητο κράτος, όμως, συνορεύον με τη χώρα μας, που ονομάζεται Μακεδονία, ακριβώς όπως και η Ελληνική επαρχία που συνορεύει, οικειοποιούμενο το συγκεκριμένο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας που συνδέεται με εκείνη την περιοχή, δημιουργεί προβληματική κατάσταση. Με λίγα λόγια, δεν είναι δυνατόν να ονομάζεται διεθνώς «Μακεδονία», διότι αυτό το όνομα de facto συνδέεται με συγκεκριμένο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας.

Είναι γραμμένο, όχι μόνο στα ελληνικά βιβλία ιστορίας, αλλά και στα ξένα, ότι οι Σλάβοι κατέβηκαν στα σύνορα της Ελλάδας χίλια χρόνια μετά τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Είναι επίσης παγκοσμίως γνωστό και διόλου αμφισβητούμενο ότι οι κάτοικοι της γείτονος χώρας (δε χρησιμοποιώ το FYROM, μου φαίνεται εξάμβλωμα) είναι σλαβικής καταγωγής. Οι κάτοικοί της είναι κάτοικοι της Μακεδονίας, είναι, όμως, και Σλάβοι. Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το «Σλαβομακεδονία», που χαρακτηρίζει το κράτος τους πλήρως και χρησιμοποιούν και τον όρο Μακεδονία.

Οπότε αναρωτιέμαι. Μια τέτοια πρόταση, που δεν είναι δικής μου επινόησης, έχει ακουστεί από πολύ κόσμο τόσα χρόνια, γιατί δεν έχει προταθεί ποτέ ως τώρα από την Ελλάδα;
Τι προσωπικά ανταλλάγματα μπορεί να προσφέρουν οι Αμερικάνοι, ή οι όποιοι, σε αυτούς που διαχειρίζονται και χάνουν την υπόθεση, που είναι τόσο σπουδαία ώστε να ξεπουλούν την πατρίδα τους τόσο στεγνά;
Γιατί δε διενεργείται δημοψήφισμα, ώστε να αποκτήσει ένα πολύ δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της η κυβέρνηση; Γιατί δεν το θέλουν;
Γιατί ποτέ δε χρησιμοποιούμε το νόμιμο δικαίωμά μας στους διεθνείς οργανισμούς όταν διακυβεύονται εθνικά μας ζητήματα, το VETO;

Αν έμαθα κάτι στο πανεπιστήμιο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συνήθως ΔΕΝ αναγκάζει κυβερνήσεις-μέλη της να συμμορφωθούν με δικές της ειλημμένες αποφάσεις. Είναι τα ίδια τα κράτη-μέλη που χρησιμοποιούν την ΕΕ ώστε να περάσουν αδιαμαρτύρητα από το λαό τους αποφάσεις που τα ίδια θέλουν, ώστε να μην έχουν πολιτικό κόστος. Το να παίζουμε ως χώρα, δηλαδή, το καλό παιδί για να μη μας μαλώσει η ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι αστείο! Κανείς δε μπορεί να μας πει τίποτα όταν πράττουμε νομίμως, προστατεύοντας εθνικά, ιστορικά δικαιώματα.

Οπότε καταλήγω πάλι στο πιο πάνω ερώτημά μου. Τι προσωπικά ανταλλάγματα είναι πια αυτά, για τα οποία αξίζει κανείς να θυσιάσει τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας, και την εθνική υπερηφάνεια ενός ολόκληρου λαού;

Έχω κουραστεί να λυπάμαι γι’αυτούς που μας κυβερνούν, από κάθε θεσμό. Το όνομα της γειτονικής χώρας δε θα έπρεπε καν να αποτελεί «μάχη», θα έπρεπε να είχε λυθεί απλά κι αναίμακτα εν τη γεννέσει του. «Θα»… ακόμα κάτι που δε μπορεί να χρησιμοποιεί κανείς στην πολιτική. Στη realpolitik έστω, όπου έχουμε τα παρόντα δεδομένα, και τις από εδώ και πέρα δυνατές λύσεις. Μόνο που στην Ελλάδα δεν ξέρουν να παίζουν σύμφωνα με ρεαλιστικούς κανόνες στην πολιτική, όπως φαίνεται. Γιατί αυτοί δε συνεπάγονται συνεχείς υποχωρήσεις μέχρι να βρεθεί κανείς προ τετελεσμένων γεγονότων οπότε πια, ρεαλιστικά, δε μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να αποδεχτεί αυτό που αποφασίστηκε. Η Ελλάδα δεν έχει διεκδικήσει ποτέ της.

Η Ελλάδα πιάνει μόνο φιλίες, χορεύει, πίνει καφέ με τους «εχθρούς» της, τους καλοπιάνει, γίνεται ο καλός μπούλης που τους ακολουθεί για να τον βάλουν στην παρέα τους, λέει πάντα ναι, σκύβει το κεφάλι να φάει και καμιά καρπαζιά, κι είναι ευγνώμων που όμως την παίζουν. Μόνο που η χώρα ούτε σε τόσο άχρηστη γεωγραφική θέση βρίσκεται, ούτε τόσο φτωχή σε πλούτο είναι, ώστε να έχει ανάγκη από τέτοια παιχνίδια. Έχει τη δυνατότητα να ασκήσει πολύ πιο δυναμική εξωτερική πολιτική, έχει τη δυνατότητα να κάνει το δικό της παιχνίδι. Αλλά οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι διαλέγουν να μην το κάνουν. Γιατί;

Δημοψήφισμα – για διαπραγματευτικό στήριγμα.

«Σλαβομακεδονία» - για να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

VETO – αν δε συμφωνήσουν, και διακοπή κάθε οικονομικής υποστήριξης, γιατί ως χώρα έχουμε και υπερηφάνεια και πυγμή, καθώς και άλλους άσσους στο μανίκι που ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ όταν πρέπει.

Ελπίζω να χτυπήσουν ομαδικά σοβαρά στο κεφάλι όσοι χειρίζονται αυτή την υπόθεση από τη μεριά της χώρας μας και να αγαπήσουν ξαφνικά την Ελλάδα ώστε να παλέψουν για τα συμφέροντά της, ή να γίνουν εκλογές και να μας κυβερνήσουν φιλέλληνες εξωγήινοι….

Παιδικά talent-show / τηλεόραση και γονείς προαγωγοί 2 – η συνέχεια.

2008-02-01T16:09:00.000+02:00

Το χειρότερο είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να ελκυόμαστε από τα παιδιά και την παιδικότητα. Σε μια εποχή που τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς για τη γυναίκα και τον άντρα δεν είναι πια η θυλικότητα που προκύπτει απ’την ωριμότητα, αλλά η παιδικότητα. Οι γυναίκες πρέπει να παλεύουν, άνισα, το χρόνο, για να παραμένουν «μπεμπέκες» ώστε να είναι αποδεκτές στην κοινωνία. Με την πρώτη φανερή ρυτίδα απορρίπτονται και αντικαθίστανται από όλο και πιο μικρά κοριτσάκια, όλο και πιο μικρά παιδιά. Η κοινωνία μας γίνεται ολοένα πιο παιδεραστική, όπως έχω γράψει και σε παλαιότερο post εδώ (http://maria-iliana.blogspot.com/2007/09/blog-post_13.html). Να βλέπει κανείς την τηλεόραση να κανιβαλίζει ακόμα και μωρά δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε σοκαριστικό, πια, δυστυχώς. Δυστυχία είναι, όμως, να βλέπει κανείς γονείς να κανιβαλίζουν τα παιδιά τους.

Τοποθετούμαστε σαν «δυτική» κοινωνία κατά της παιδικής εργασίας. Κι όμως, σπρώχνουμε τα παιδιά μας, κυρίως τα κοριτσάκια μας, να γίνουν «ηθοποιοί», «παίκτες» σε τηλεπαιχνίδια, και το χειρότερο ίσως, «μοντέλα», από τα 12, ή και πιο μικρά. Για να τα μαγαρίζουν από την τηλεόραση και τα περιοδικά μάτια και διεστραμμένα μυαλά. Και μακάρι να έχουν όλα αυτά τα παιδιά την τύχη να μη συναντηθούν ποτέ με τέτοιους σάτυρους κι από κοντά.

Λυπάμαι και ντρέπομαι. Όχι, οτιδήποτε έχει παραγάγει η Αμερική ΔΕΝ είναι καλό. Να μπαίνουν τα παιδιά στο στίβο της επιβίωσης και της επαγγελματικής καταξίωσης πριν ενηλικιωθούν και έχοντας «πηδήξει» την παιδική ηλικία ΔΕΝ είναι καλό. Δεν είναι καλό για τα ίδια τα παιδιά, όσο καλό κι αν κάνει στην τσέπη και το ψώνιο των προαγωγών-παραγωγών και τον προαγωγών-«γονέων».

Είναι απαράδεκτο να μην προστατεύει το κράτος τα παιδιά που «εκδίδονται» στην τηλεόραση και τα φώτα της δημοσιότητας, πόσο μάλλον με τις ευλογίες των γονιών τους. Κι είναι για κρέμασμα οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν προϊόν προς πώληση κι όχι σαν ό,τι πιο ιερό τους χάρισε ποτέ η ζωή, δίνοντάς τους τον αντίστοιχο σεβασμό και Αγάπη!

Παιδικά talent-show / τηλεόραση και γονείς προαγωγοί.

2008-02-01T06:21:00.000+02:00

Θλιβερό να βλέπεις παιδάκια να λικνίζονται και να τραγουδούν σαν μικρομέγαλα, θλιβερό να πρέπει να αντιμετωπίσουν τα συνομήλικά τους μετά από μια «αποτυχία» τους σε πανελλήνια αναμετάδοση, μα το πιο θλιβερό, να ξερογλείφονται κοιτάζοντάς τα να παριστάνουν τα «σέξυ» στην τηλεόραση, οι κάθε λογής λιγούρηδες και παιδεραστές…..

Αγαπη

2008-02-01T04:45:00.001+02:00

Το μόνο που αξίζει πραγματικά στον κόσμο αυτόν είναι αγάπη. Η αγάπη των γονιών, η αγάπη του συντρόφου, η αγάπη των παιδιών. Η αγάπη προς όλους. Μακάρι από όλους. Το μόνο που αξίζει στη ζωή, το μόνο δώρο στη ζωή είναι η αγάπη. Η αγάπη δεν είναι δεδομένη. Είναι δώρο.

Η αγάπη δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι δεδομένη ούτε καν ανάμεσα σε μητέρα και παιδί. Η αγάπη είναι πάντα δώρο. Και όποτε μας δίνεται, όποτε τη νιώθουμε, είναι ένα δώρο για το οποίο νιώθω ευγνωμοσύνη, νιώθω τυχερή. Τελικά είμαι τυχερή. Ακόμα κι αν αυτή η αγάπη, ακόμα κι αν αυτή που «θα έπρεπε» να είναι δεδομένη, έρθει αργά, αργότερα έστω. Δεν ήταν ποτέ δεδομένη. Είναι δώρο. Κι είναι τύχη, είναι ευτυχία να την αποκτήσεις.

Η αγάπη είναι πάνω απ’όλα. Δεν υπάρχει τίποτα που να την αγοράζει, τίποτα που να την πουλάει, τίποτα που να αξίζει όσο εκείνη, τίποτα που να μπορεί να σταθεί σε μια σύγκριση μαζί της. Η αγάπη είναι πάνω απ’όλα.

Και μπορεί να κάνει πολλά χρόνια να εμφανιστεί. Και τελικά να συνειδητοποιήσεις την ύπαρξή της όταν πια πιστεύεις ότι είναι μια ουτοπία. Και τότε κάνει την καρδιά σου να λιώσει, και να εκτιμήσεις το πιο πολύτιμο δώρο που θα μπορούσε η ζωή να σου δώσει. Να εκτιμήσεις τη ζωή, γιατί υπάρχει αυτή, η αγάπη. Γιατί δίνει πνοή στην ύπαρξη, και λόγο.

Η αγάπη είναι όλα. Και μακάρι όλα να ήταν αγάπη. Αν όλοι αγαπούσαν όλους δε θα χρειαζόταν να πεθάνουμε για να βρούμε τον παράδεισο. Κι είναι κάτι τόσο απλό. Είναι κάτι που έχουμε μέσα μας, και δε χρειάζεται να θυσιάσουμε ή να στερηθούμε τίποτα. Γιατί όσο πιο πολλή αγάπη δίνουμε, τόσο πιο πλούσιοι πραγματικά γινόμαστε. Υπέροχος θα ήταν ο κόσμος αν ο καθένας μπορούσε να συνειδητοποιήσει και να ζει με αγάπη. Ανιδιοτελή, προς όλους, αγάπη.

Τελικά είμαι τυχερή. Δεν ήμουν πάντα. Είχα απελπιστεί. Όμως η αγάπη αγαπάει τα παιδιά της. Και τα παιδιά της είμαστε κάθε τι με ζωή, με ψυχή μέσα του. Από ένα λουλούδι ως ένα σκυλάκι, κι έναν άνθρωπο. Μας διαλέγει και μας χτυπάει την πόρτα. Να μας προσφέρει το δώρο της. Κάποιοι το δέχονται αμέσως. Κάποιοι δεν της ανοίγουν ποτέ την πόρτα – αληθινή δυστυχία. Κάποιοι αργούν – κάλιο αργά παρά ποτέ. Κι είμαι τόσο ευγνώμον γι’αυτό. Αγάπη σ’αγαπάω. Και σ’ευχαριστώ που τελικά υπάρχεις και στη ζωή μου. Σ’ευχαριστώ που you didn’t give up on me. Τελικά είμαι τυχερή. Και σ’αγαπώ. Πάντα αγαπούσα.

Όποιος πραγματικά αγαπά, όποιος έχει αγάπη μέσα του, αγαπά. Αγαπά τα πάντα, αβίαστα, χωρίς λόγο, χωρίς αφορμή. Αγαπά τους ανθρώπους, την ανθρωπότητα, την πατρίδα του, τα παιδιά, τα ζώα, τα φυτά, τη φύση, τον ήλιο. Αγαπά. Είναι ο ίδιος αγάπη. Kι όταν είναι ο ίδιος αγάπη και δε μπορεί να τη δει πουθενά γύρω του απογοητεύεται, νομίζει ότι ζει σε μια ουτοπία. Όμως υπάρχει. Τελικά υπάρχει. Και νικά τα πάντα, γιατί είναι survivor. Κι όταν πιστεύεις πραγματικά σ’αυτήν, κάποια στιγμή σε βρίσκει. Κι όσοι γύρω σου δε μπορούσαν να τη βρουν μέσα τους, γιατί η ζωή τους κρατούσε μακριά της, θα τη βρουν, τη βρίσκουν. Και ξαφνικά άξιζε που υπέμενες όλα αυτά τα χρόνια. Κι όλα γυρνούν πίσω, και συνάμα ανοίγουν το δρόμο για το μέλλον. Που πια βλέπεις φως, όχι ένα σκοτεινό μαύρο κλουβί. Αυτό το μαύρο κλουβί υπάρχει πάντα. Υπήρχε και θα υπάρχει. Και θα μας ακολουθεί. Ξέρεις πια όμως ότι έχεις το φως μέσα σου, και μπορείς να το φωτίσεις. Μπορείς να το φωτίσεις. Και να φτιάξεις το δικό σου παράδεισο. Με τους δικούς σου όρους. Τώρα που υπάρχεις. Τώρα που – τελικά για κοίτα! – είσαι ζωντανός, πραγματικά ζωντανός! Τώρα έχεις δύναμη, γιατί υπάρχει η αγάπη. Τώρα γιατί έχεις τα πάντα, γιατί τα πάντα είναι η αγάπη. Γιατί τίποτα δεν αξίζει χωρίς την αγάπη, ούτε το χρήμα, ούτε καν αυτή η υγεία. Γιατί τα πάντα είναι η αγάπη. Εκεί που τελειώνουν και ξεκινούν και ζουν όλα.

Αγάπη. Τα πάντα είναι η αγάπη. Κι αν όλοι αγαπήσουμε όλους, δε χρειάζεται να πεθάνουμε για να βρούμε τον παράδεισο.
_______________________________

Στην Αγάπη∙ τον Πέτρο∙ το Φοίβο∙ το Ζίγκυ∙ την Παντίτσα∙ τη Μαρία∙ τον Ηλία∙ τη Χριστίνα. Σε όλο τον κόσμο ♥ (<- διεθνής συμβολικός συμβολισμός της αγάπης….)

«Δημοσιογράφοι», κοινωνία, «υπαρκτός πουριτανισμός» και ανύπαρκτη ντροπή.

2008-01-22T02:29:00.000+02:00

Δε με ενδιαφέρει ποιός πήγε πού ποιό DVD και δε συμμαζεύεται. Στην αρχή η υπόθεση με τον «κομιστή» - αλήθεια, ποιανού έμπνευση ήταν αυτός ο χαζός χαρακτηρισμός με τον οποίο έχουν πορωθεί όλοι οι δημοσιογράφοι; - μου φαινόταν ένα πιπεράτο παρελκόμενο της σοβαρής υπόθεσης που αφορούσε το γενικό γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού. Παρεμπιπτόντως, αυτή η υπόθεση μας έχει αφήσει χρόνους. Στη συνέχεια έγινε, η συγκεκριμένη ιστορία, βαρετή. Μετά κουραστική. Πλέον, για μένα τουλάχιστον, είναι εκνευριστική. Άλλη δουλειά δεν έχει ο κόσμος, να ασχολείται με τις περιπτύξεις του χοντρού με την 35χρονη, λες και αυτό λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα της κοινωνίας, ή της πατρίδας μας.

Αυτό πάντως που έχει βιάσει και τσαλαπατήσει την αισθητική μου από τότε που ξεκίνησε αυτό το θέμα, και όσο περνάει ο καιρός ασελγεί πάνω της όλο χειρότερα είναι η ύπαρξη του Τριανταφυλλόπουλου. Με ενοχλεί. Με προσβάλλει. Δεν έχασε ευκαιρία να βγει από όποιο μέσο μπορεί (από όλα δηλαδή, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες) να μιλάει σαν «κατίνα» για τον κάποτε «φίλο» του. Δε ντρέπεται όταν γυρνάει σπίτι του και ακούει ξανά τον εαυτό του; Όταν ακούει πώς εκφράζεται δημοσίως; Τα χίλια δίκια να έχει, που βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι δεν έχει, είναι απαράδεκτος ο τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύεται τη δημοσιότητα και τα μέσα που έχει και που του παρέχονται, για να μιλάει τόσο τιποτένια. Υπάρχει πάντα πιο πολιτισμένος τρόπος να πεις και τα χειρότερα πράγματα. Και πάνω απ’όλα, ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ, αυτό το καθημερινό και σχεδόν 24ωρο είναι, πλέον, ανυπόφορο, και ασεβές προς κάθε τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη. Έλεος!

Δεν είμαι με το μέρος του κυρίου Αναστασιάδη. Κι αν έχει κάνει παρανομίες, καλώς να τιμωρηθεί γι’αυτές. Αυτό, όμως, αφορά τον ίδιο και τη δικαιοσύνη. Όχι την τηλεθέαση του πρώην συνεργάτη του. Και δε θα μου φανεί ύποπτος για οτιδήποτε επειδή δε βγήκε από την πρώτη στιγμή να ξεκατινιαστεί παρέα με τον Τριανταφυλλόπουλο και τους υπόλοιπους (θα’θελαν) δημοσιογράφους μπροστά σε όλους εμάς που δεν τους χρωστάμε τίποτα.

Με προσβάλλουν, όμως, όλοι οι δημοσιογράφοι που αντί να επιτελούν το έργο τους, που είναι να με ενημερώνουν για το τι συμβαίνει στον κόσμο και στη χώρα μας, καθώς και να ασκούν κριτική στην εκάστοτε εξουσία, χαίρονται να σκανδαλίζονται με τα του οίκου τους, και ένα μήνα τώρα να πληρώνονται για να κουτσομπολεύουν και να βρίζονται μεταξύ τους. Είναι αυτό που έγραφα και σε προηγούμενο άρθρο μου εδώ∙ οι χειρότεροι πάντα χαίρονται να βρίσκουν και να στήνουν ένα μαύρο πρόβατο στον τοίχο, ώστε διατυμπανίζοντας την αντίθεσή τους με όλα τα κακά που κατά τα λεγόμενά τους εκείνο αντιπροσωπεύει, να νιώθουν ότι οι ίδιοι είναι και προβάλλονται σαν «άγιοι».

Αγάπη δεν υπάρχει σ’αυτήν τη χώρα. Ο σεβασμός, έστω και τυπικός αν ήταν, των παππούδων μας, άρχισε να χάνεται από τη γενιά των γονιών μας (εκείνης της γενιάς της καθολικής αμφισβήτησης) και πλέον εξαφανίστηκε. Τώρα πια χάσαμε, ως κοινωνία, και τη ντροπή. Συμπεράνετε.

Ο «ιππότης» της δημοσιογραφίας…..

2008-01-15T08:02:00.000+02:00

Ο κύριος Μάκης Τριανταφυλλόπουλος δηλώνει την αντίθεσή του για τις άσεμνες φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν από την εφημερίδα του, καθώς και εν γένει για τα «ροζ» ρεπορτάζ. Θα ήθελα να ήξερα τι γνώμη έχουν δύο εξέχοντα πολιτικά πρόσωπα της πατρίδας μας σχετικά, οι κύριοι Ασλάνης και Κορκολής.

Με τόση υποκρισία, διαπλοκή και παρανομία παντού τριγύρω, προτιμώ ώρες-ώρες να μην έχω ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο.

Η πρότασή μου για μια προσοδοφόρα και ωφέλιμη για την Οικονομία, μισθολογική πολιτική:

2008-01-10T08:05:00.001+02:00

Να οριστεί ανώτατος μηνιαίος μισθός στο δημόσιο τα 5.000 ευρώ. Για διευθυντές σε οποιονδήποτε οργανισμό έχει σχέση με το δημόσιο. Νοσοκομεία, δικαστήρια, ΔΕΚΟ, Βουλή, κοκ. 5.000 ευρώ είναι ένας αξιοπρεπέστατος μισθός. Και τα τεράστια ποσά που εξοικονομηθούν από αυτήν τη μισθολογική εκλογίκευση μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ανεβεί ο κατώτατος μισθός στα 1000 ευρώ. Που μετά βίας επιτρέπει σε κάποιον να ζήσει αξιοπρεπώς. Ώστε να κλείσει κάπως η ψαλίδα. Ώστε να ζουν ανθρώπινα όσοι εργάζονται. Ώστε να αναλαμβάνουν διευθυντικές θέσεις στο δημόσιο άνθρωποι που το επιδιώκουν γιατί θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία, και όχι γιατί αποσκοπούν στον πλουτισμό.

Όσοι θέλουν να πλουτίσουν, μπορούν να απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, με τους όρους του ιδιωτικού τομέα και της ελεύθερης αγοράς. Ο δημόσιος τομέας έχει λόγο ύπαρξης για να εξυπηρετεί τον πολίτη, όχι για να τον απομυζά ώστε να εξυπηρετεί τους επικεφαλής του. Μόνο έτσι μπορεί να εξυγιανθεί το Δημόσιο. Όταν αποκοπεί η υπηρεσία σε αυτό από ευκαιρίες και προσδοκίες πλουτισμού. Πάντα σε βάρος του κοινού καλού.

Δεν είναι παιδιάστικο αυτό που γράφω. Είναι εφικτό, βιώσιμο, και τίμιο. Προσωπικά το βλέπω σαν μονόδρομο για ένα κράτος που θέλει να ονομάζεται «κράτος πρόνοιας». Μένει να δούμε αν υπάρχουν πολιτικοί αρκετά αξιοπρεπείς ώστε να προχωρήσουν σε ανάλογες μεταρρυθμίσεις.

Σιγά μη βγει περπατώντας ο Χρήστος Ζαχόπουλος από το νοσοκομείο.

2008-01-10T08:01:00.000+02:00

Εξηγούμαι. Τόσο βαθιά που είναι χωμένος σε όσα η κυβέρνηση, και ειδικά το σόι Καραμανλή, θα ήθελαν να συμβαίνουν προς όφελός τους χωρίς να γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι, για να μπορούν να κοιμούνται τα βράδια, υπάρχει περίπτωση να τον αφήσουν να πάει σε δίκη; Γιατί μετά το νοσοκομείο προφανώς τον περιμένουν τα έδρανα του δικαστηρίου, αν δεν έχει καταλυθεί το κράτος μας ακόμα. Αυτό που βλέπω να γίνεται είναι όταν βρει τις αισθήσεις του να μην το μάθουμε ποτέ. Να πει ό,τι έχει να πει στον κύκλο που «πρέπει», και μετά να τον φάνε ήσυχα κι ωραία, «τελικά υπέκυψε στα τραύματά του».

5 μη κυβερνητικές οργανώσεις που επιχορηγούνται από το υπουργείο πολιτισμού. Από πότε έχουν πάρε-δώσε, άρα και εξάρτηση, με το κράτος οι «μη κυβερνητικές οργανώσεις»;

Πρόεδρος της μίας – «Ανέμη» - η σύζυγος του πρωθυπουργού. Θα ήθελα να ξέρω την ανάμιξη του Χ. Ζαχόπουλου και στην απόκτηση του πτυχίου της επίσης.

Επί της γραμματείας του τάφοι των Σαλαμινομάχων ρίχτηκαν στη θάλασσα, στον υγρό τάφο των τριήρεων της ιστορικής ναυμαχίας, και ο χώρος μετετράπη σε νεκροταφείο πλοίων, σε σκουπιδότοπο πάνω στα ιερά και όσια της εθνικής μας κληρονομιάς. Η ναυτιλιακή υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες καταστροφές ανήκει στη σύζυγο του κυρίου(;) Αχιλλέα Καραμανλή. Παραπέμπω σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με τη λατόμηση του όρους Λαϊλιά στις Σέρρες, απόπειρα τεράστιας οικολογικής καταστροφής αποσκοπούσα σε πρόσκαιρο υπερκέρδος, με έναν από τους πρωτοστάτες τον κύριο…Α.Καραμανλή.

Επίσης, στην εκπομπή του κ. Χαρδαβέλα, σε μία από τις ευτυχείς στιγμές που δεν ασχολήθηκε με UFO και φαντάσματα, αλλά με πιο ουσιαστικό για την καθημερινότητα, το παρόν και το μέλλον μας θέμα, είδα με τα μάτια μου να σκάβεται αρχαιολογικός χώρος στη Χίο, με τις ευχές του υπουργείου πολιτισμού, για να χτιστεί πολυκινηματογράφος!

Θυμάται κανείς κάποιον Βασίλη Ζαχόπουλο; Πρόεδρος της ομοσπονδίας του καράτε, εκπαιδευτής αστυνομίας, στρατού και ειδικών δυνάμεων, οικογενειάρχης. Πέθανε στη φυλακή από καρδιά, αφού συνελήφθη για επίθεση με χειροβομβίδες στο σπίτι του αδερφού της ερωμένης του, ενώ αποκαλύφθηκε και ότι πουλούσε προστασία. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ των δύο Ζαχόπουλων. Δε γνωρίζω, θα ήθελα εάν κάποιος ξέρει να με διαφωτίσει. Η εξωτερική ομοιότητα είναι πάντως ιδιαίτερη, καθώς και η καταγωγή.

Τα παραπάνω δεν τα γράφω για να αναφέρω κάτι καινούριο, κάτι που κάποιοι δημοσιογράφοι, ή ενεργοί πολίτες δεν έχουν ήδη ανα/αποκαλύψει. Τα γράφω για να τα καταγράψω, κάπου. Για να μην ξεχαστούν κι αυτά όπως τόσα άλλα όταν κάποιο όμορφο θέμα τύπου «Ζωνιανά» βγει στην επικαιρότητα ξανά για να το κουκουλώσει – τα ναρκωτικά είναι πάντα καλό θέμα, αναμοχλεύει το συναίσθημα, εξοργίζει, πουλάει. Το καταγράφω για να ζει. Και γιατί θέλω να δω και εάν διαθέτω ικανότητες μέντιουμ, να δω εάν τελικά ο «κύριος» θα επιζήσει για να δικαστεί. Και για να μην το ξεχάσω ούτε η ίδια. Για να έχω ένα ακόμα κομμάτι του παζλ όταν κάτι καινούριο προκύψει κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης της χώρας από τη συγκεκριμένη συντεχνία. Για να δούμε….

Προς κάθε λογής υπερασπιστές της Ηθικής και του Ορθού.

2007-12-11T07:00:00.000+02:00

Το να λες τα πράγματα με το όνομά τους δε σημαίνει ότι τα υποβαθμίζεις. Καλό είναι όταν χρησιμοποιούμε λέξεις να ξέρουμε τι σημαίνουν και πώς τις χρησιμοποιούμε. Άλλο πράγμα σημαίνει «ρατσισμός», παραδείγματος χάριν, άλλο «κοινωνική διάκριση», χωρίς το ένα να βαραίνει σε σχέση με το άλλο.

Επίσης να τονίσω ότι κρυβόμαστε όλοι πίσω από το δάχτυλό μας όταν θεωρούμε ότι όλοι είμαστε ίδιοι. Άλλο ίσοι, άλλο ίδιοι. Μην περνούμε στο άλλο άκρο από ακραία υποκρισία, και από φόβο μη μας κολλήσουν την ταμπέλα του ρατσιστή. Ακόμα και οι φυλές έχουν διαφορές μεταξύ τους, ΚΑΙ βιολογικές. Το να βλέπεις αυτό που είναι μπροστά σου δεν είναι ρατσιστικό. Το να *ΑΡΝΕΙΣΑΙ* τις διαφορές *είναι*.

Γυναίκες – άντρες, κανονικοί – χοντροί, έξυπνοι – χαζοί, αρτιμελείς – ανάπηροι, λευκοί – μαύροι, υγιείς – άρρωστοι, και πάρτε ένα σωρό άλλες τέτοιες κατηγορίες, είμαστε ΙΣΟΙ, αλλά δεν είμαστε ΙΔΙΟΙ, και *δεν πρέπει* ν’αντιμετωπιζόμαστε ως ίδιοι, γιατί τότε παύουμε να είμαστε «ΙΣΟΙ»!

Η υποκρισία μας έφαγε. Και το να στήνουμε μαύρα πρόβατα για να νιώθουμε εμείς καλοί. Δε μπορείς να αντιμετωπίσεις, πόσο μάλλον να λύσεις προβλήματα, όταν δεν τα κοιτάζεις κατάματα. Σαν τους θρησκευτικούς φανατικούς που λιθοβολούν τη γυναίκα που φάνηκε ο αστράγαλος, για να δείξουν πόσο καλοί πιστοί είναι οι ίδιοι και δεν ανέχονται τέτοια πράγματα….

Ο βασιλιάς είναι γυμνός.
_______
ΥΓ: Η γυναίκα που παίρνει ένα χρόνο άδεια μετ’αποδοχών από τη δουλειά γιατί έφερε στον κόσμο ένα παιδί, δεν είναι τυχερή, ούτε αντιμετωπίζεται ευνοϊκά από το σύστημα, είναι η μάνα μου, η μάνα σου, η μάνα που μας φέρνει στον κόσμο, που όλοι την έχουμε ανάγκη, και που πρέπει όλοι να της σταθούμε. ΑΥΤΟ είναι ισότητα, όχι να εξισώνουμε τη δουλειά της εργαζόμενης μητέρας με τη δική μας, αλλά να βοηθούμε την εργαζόμενη μητέρα ΜΕ τη δουλειά μας. Το κοινωνικό κράτος ξεκινάει από την ίδια την κοινωνία, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Το κοινωνικό κράτος εξαρτάται από εμάς.

Το τέλος της Ιστορίας;

2007-12-11T06:40:00.000+02:00

Έχω κατακτήσει κάτι. Να μην αναλώνομαι σε θέματα χωρίς νόημα. Έτσι δε με απασχολεί το ασφαλιστικό. Καθόλου. Δε με ενδιαφέρει πόσο αδιάφορο μπορεί να ακούγεται. Ξέρω ότι ακόμα δεν έχω ξεκινήσει μια σταθερή εργασία, και μέχρι να φτάσει η μέρα να βγω στη σύνταξη, οι σχετικοί νόμοι θα έχουν αλλάξει 876547890 φορές. Όσο για το μεσοδιάστημα, δε βλέπω να αλλάζει τίποτα στην περίθαλψη των συμμετεχόντων στα διάφορα ταμεία που έχουν δικούς τους γιατρούς. Απλώς είμαι της γνώμης ότι είναι ως έχει για να κάνει δύσκολη τη ζωή των ασφαλισμένων σε αυτά, και να βολεύει περισσότερο κόσμο στο δημόσιο.

Δεν παρακολουθώ τις εξελίξεις τον τελευταίο καιρό. Πριν από καμιά βδομάδα άρχισα να νιώθω ότι οι ειδήσεις ασχολούνταν για πολύ καιρό με τα ίδια θέματα, που στην τελική δεν ήταν σημαντικά για την κοινωνία – όχι με τον τρόπο που αντιμετωπίζονταν, τουλάχιστον. Κι όλο αναμασούνταν τα ίδια πράγματα. Μελαγχόλησα και σταμάτησα να παρακολουθώ τι συμβαίνει στον κόσμο (αλλά δε μας δείχνουν – ζωή να’χουν τα εκάστοτε Ζωνιανά…).

Δε μπορώ να βρω έμπνευση στον κόσμο γύρω μου. Ίσως περνάω μια φάση. Ίσως τη φάση την περνάει η εποχή. Το μόνο για το οποίο έχω να γράψω είναι ότι δεν έχω για τι να γράψω. Κι όμως αυτό για μένα είναι άξιο καταγραφής. Μήπως τελικά όντως σταμάτησε η Ιστορία (όπως ισχυριζόταν κι ο Fukuyama στο «the end of history»); Μήπως, τελικά, μόνο κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας σαν ανθρωπότητα χωρίς να έχουμε/θέλουμε/μπορούμε πια να πάμε κάπου; Μήπως το γύρισα πολύ στην αοριστολογία;

ΥΓ: Τι τους έφταιξε ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης; :(

Ναρκωτικά, Χωριουδάκια στην Κρήτη, Ελληνική Αστυνομία, και Άλλες Αστείες Ιστορίες!

2007-11-06T21:16:00.000+02:00

Συγγνώμη, αλλά εγώ αυτό που γίνεται εδώ και χρόνια στα Ζωνιανά στην Κρήτη το βρίσκω αστείο. Πραγματικά. Είναι γνωστό ότι εκεί βγαίνει το καλύτερο χασίς της Ελλάδας, το οποίο δεν προορίζεται για δική μας, εγχώρια κατανάλωση, αλλά για Ολλανδία. Αστυνομία δε μπορεί να πατήσει πόδι στο χωριό, ούτε από αέρα να το πλησιάσει, και όλο το χωριό ζει από την καλλιέργεια κάνναβης.

Άλλος αυτό μπορεί να το θεωρεί τραγικό. Εγώ το θεωρώ αστείο. Αποθεώνεται η ανικανότητα της αστυνομίας – όταν τους βαράνε με τις καραμπίνες ακόμα και τα παππούδια – και πόσο, μα πόσο υποκριτικό είναι το θέμα επικινδυνότητας της κάνναβης, όταν σε όλη την Ευρώπη όπου δεν έχει νομιμοποιηθεί και τυπικά είναι νομιμοποιημένη ουσιαστικά, ενώ καταδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που προκύπτει από τα ναρκωτικά είναι το ίδιο το καθεστώς παρανομίας τους, το οποίο απαλλάσσει αυτά και τους καλλιεργητές τους από κάθε έλεγχο.

Έχω στο παρελθόν γράψει για να ναρκωτικά, για τα οποία έχω μιλήσει και δημοσίως. Πιστεύω ότι μια ελεγχόμενη αποποινικοποίηση θα έφερνε μόνο οφέλη, σε σχέση με την κατάσταση ως έχει. Θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα από το λόγο μου στη Βουλή των Εφήβων, πολλά χρόνια πριν.

« […] Όταν λέω ‘αποποινικοποίηση’ δεν εννοώ την ελεύθερη πώληση των ουσιών αυτών στα σούπερ μάρκετ και τα περίπτερα, όπως γίνεται με τα τσιγάρα και τα ποτά. Θα πρέπει να παρέχονται σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, σε ένα είδος περιπτέρων, τα οποία θα υπάρχουν σε όλα τα χωριά, κωμοπόλεις και πόλεις της χώρας για ευνόητους λόγους. Θα πρέπει να είναι, επίσης, στελεχωμένα με εξειδικευμένο προσωπικό, που να μπορεί να δίνει συμβουλές, να παρέχει ψυχολογική υποστήριξη, να βρίσκει απασχόληση σε όποιον την έχει ανάγκη και να βοηθά στην απεξάρτηση.

Η τιμή της πώλησης στα περίπτερα αυτά θα πρέπει να είναι σαφώς κατώτερη από αυτή που πωλείται στις ‘πιάτσες’, αλλά αρκετά υψηλή ώστε να μην αγοράζει ναρκωτικά κανείς απλώς και μόνο για να δοκιμάσει. Αυτονόητο είναι, ότι θα πρέπει να παρέχονται ελεγχόμενα, σε περιορισμένη ποσότητα κάθε φορά, μόνο για ιδιωτική χρήση.

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος. Μια σοβαρή αντίρρηση που πρέπει να ληφθεί με προσοχή υπ’όψιν, είναι ότι με το να είναι τα ναρκωτικά αποποινικοποιημένα μόνο στην Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος εισροής ξένων ναρκομανών στη χώρα. Γι’αυτό και τέτοιου είδους μέτρα θα πρέπει να λαμβάνονται τουλάχιστον σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Κοινότητας [σσ:. τονίζω ότι γράφτηκε πριν τη δημιουργία της ΕΕ]. Στο κάτω-κάτω, και δυστυχώς, ναρκωτικά πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα είναι να βάλει κανείς όλες τις προτεινόμενες λύσεις σε μια ζυγαριά και να διαλέξει την πιο ακίνδυνη και συμφέρουσα.

Με αυτού του είδους την ελεγχόμενη αποποινικοποίηση, πιστεύω, τα οφέλη θα είναι πολλά και μεγάλα. Πρώτα απ’όλα θα περιοριστεί η εγκληματικότητα που οφείλεται στα ναρκωτικά, αφού ο χρήστης θα μπορεί να τα προμηθεύεται ευκολότερα. Θα λείψει η γλύκα του παρανόμου [σσ: μιλώντας ως έφηβη, τότε, ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί θέλαμε να κάνουμε πράγματα απλώς και μόνο από αντίδραση. Κάποιοι ακόμα λειτουργούμε έτσι ;ρ], ίσως κιόλας να σταματήσει το παράνομο εμπόριο, καθώς και ο εξαναγκασμός που ασκούν ορισμένα κυκλώματα προς τους νέους που προσπαθούν ν’απεξαρτηθούν, ώστε να ξανακυλήσουν στη χρήση ναρκωτικών. Και βέβαια, με τα ναρκωτικά αποποινικοποιημένα, δε θα κινδυνεύει ο χρήστης από άλλους παράγοντες, ανεξάρτητους από τη ζημιά που προκαλούν αυτές καθ’εαυτές οι ναρκωτικές ουσίες, όπως AIDS, ηπατίτιδες, και άλλες, μέσω μολυνσμένων συριγγών, μεταδιδόμενες ασθένειες, ούτε θα πεθαίνει μόνος και αβοήθητος από υπερβολική, ή νοθευμένη δόση σε απομονωμένα μέρη, τουαλέτες, εγκαταλειμμένα σπίτια, όπως συμβαίνει τώρα συχνά. Θα είναι πιο ασφαλής και προστατευμένος.

[…] Επίσης, ίσως ακούγεται κυνικό, το κράτος μπορεί να κερδίσει πολλά από την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών μέσω της φορολόγησής τους, όπως συμβαίνει με τα τσιγάρα και τα ποτά. […] »

Θα ήθελα να πω ότι με τα χρόνια έχω αλλάξει λίγο τοποθέτηση απέναντι στις ναρκωτικές ουσίες. Δε βάζω, δηλαδή, πλέον, την κάνναβη και την ηρωίνη στο ίδιο καλάθι. Ούτε και πιστεύω, όπως πίστευα στο λύκειο, ότι κάποιος που καπνίζει χασίς, οπωσδήποτε θα το ρίξει και στην πρέζα. Γηράσκω αεί διδασκόμενη.

Επίσης κατανοώ ότι είναι δύσκολο, κυρίως πολιτικά παρά οικονομικά, να υλοποιήσει κανείς ένα τέτοιο πρόγραμμα. Το θέτω εδώ όμως, σαν τον προβληματισμό ενός 16χρονου κοριτσιού, που συνεχίζει να προβληματίζεται σχετικά πολλά χρόνια μετά. Η τηλεόραση μπορεί να σταμάτησε τα καθημερινά δελτία θανάτων ναρκομανών όπως συνέβαινε κάποτε, το πρόβλημα, όμως, ακόμα υπάρχει, ίσως κι εντονότερο.

Επίσης θεωρώ ότι είναι ζήτημα αυτοδιάθεσης του ατόμου, και μου τη δίνει να μου απαγορεύουν να κάνω ό,τι γουστάρω με τον εαυτό μου, όπως δε βρίσκω πού είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να μου προκαλεί η κάνναβη σε σχέση με τη νικοτίνη, ή το αλκοόλ. Το μόνο που βλέπω, ως έχουν τα πράγματα, είναι ότι το πρώτο μπορεί να με στείλει φυλακή, σε σχέση με τα άλλα δύο. Από’κει και πέρα, μήπως το αλκοόλ δεν καίει εγκεφαλικά κύτταρα, ίσως και περισσότερα, ενώ επιπλέον καταστρέφει και το συκώτι; Στις συνέπειες του καπνίσματος δε χρειάζεται καν ν’αναφερθώ εγώ, τις γράφουν και τα πακέτα τους ;ρ

Δυστυχώς το γνωρίζουμε όλοι ότι ζούμε σε καιρούς που πολίτης καλός είναι ο εγκεφαλικά νεκρός. Η ενημέρωση ελέγχεται πια από μεγιστάνες διαμορφωτές της κοινής γνώμης όπου θέση δεν έχουν ανεξάρτητες και ενοχλητικές φωνές που μπορεί να ταράξουν τον όμορφο ύπνο της κοινής γνώμης. Και, στο θέμα μας, ίσως, τελικά, το κράτος να κερδίζει πολύ περισσότερα από το παράνομο, παρά από το νόμιμο εμπόριο των ναρκωτικών. Διότι όταν για να βρει κανείς το λόγο κάθε επιχειρηματικής ή κρατικής πράξης πρέπει ν’ακολουθήσει το χρήμα, οδηγείται στο παραπάνω συμπέρασμα, όχι; Ή καταφέρνει ένα τσούρμο χωριάτες από το νησί της Κρήτης χρόνια τώρα να κάνει εμπόριο με ολόκληρο κράτος της ΕΕ, χωρίς να χαμπαριάζει, ή έχοντας απέναντί του πραγματικά, την επίσημη Ελλάδα; Διότι εάν ζω σε τόσο ανίκανο τόπο, ή εάν οι Ζωνιανοί είναι τόσο απελπιστικά έξυπνοι και ικανοί άνθρωποι, να πάω να μετακομίσω κι εγώ εκεί!

Αφιερωμένο στο θέατρο του παραλόγου που παίζεται τόσα χρόνια ανάμεσα στους χασισέμπορους και την ένδοξη Ελληνική Αστυνομία, και πάνω απ’όλα σ’εκείνους τους χωριατάκους της Κρήτης, που φτάσαμε στο σημείο να ρίχνουν ελικόπτερα και κανείς να μην τολμά να πλησιάσει στο χωριό τους να τα ψάξει…. Όχι, δεν τους θαυμάζω. Με την κάλυψη και τη βοήθεια του κράτους ο καθένας θα μπορούσε να πράττει αναλόγως. Απλά, όπως είπα, όλα αυτά μου φαίνονται τόσο αστεία….

Λατομείο Λαϊλιάς

2007-11-03T19:53:00.000+02:00

Ή αλλιώς, ό,τι δε χάσαμε με τις φωτιές, ας το καταστρέψουμε από μόνοι μας.

Ο Λαϊλιάς είναι βουνό στις Σέρρες. Ένα βουνό από γρανίτη. Είναι αυτό που τον κάνει όμορφο, κι αυτό που τον κάνει να κινδυνεύει. Θυμάμαι εδώ και πολλά χρόνια ήθελαν να τον κάνουν λατομείο γρανίτη (κάποιος Αχιλλέας Καραμανλής μέσα σε αυτή την πρωτοβουλία, δεν ξέρω αν λέει τίποτα σε κανέναν αυτό το όνομα). Και θυμάμαι ότι οι πολίτες εκεί, μέσα σε αυτούς και ο πατέρας μου, πέτυχαν να χαρακτηριστεί το βουνό «τοπίο απείρου φυσικού κάλους», κι έτσι να μπορέσει, παράλληλα, να προστατευθεί από τέτοιου είδους κινήσεις.

Άκουσα ότι τα σχέδια λατόμησης του Λαϊλιά ξεκίνησαν πάλι. Κι ότι το υπουργείο κάνει τα στραβά μάτια. Επικοινώνησα με τον πατέρα μου να μάθω τι γίνεται. Εκείνος δεν ανησυχεί, πιστεύει ότι η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση εκεί είναι αρκετά ευαισθητοποιημένη για να το επιτρέψει. Ελπίζω να έχει δίκιο.

Όταν άκουσα την είδηση στεναχωρήθηκα. Τον έχω περπατήσει. Τα ρυάκια και τα ποταμάκια που κυλούν στο γρανίτη. Η βλάστηση, η ζωή που υπάρχει. Ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα του φετινού καλοκαιριού με τις φωτιές. Που σκεφτόμουν ότι ήμουν τυχερή που τουλάχιστον πρόλαβα και είδα τον Καϊάφα και τον Ταΰγετο πριν καούν. Δε θέλω να λέω ότι πρόλαβα και είδα το Λαϊλιά πριν γίνει λατομείο. Κι αν οι φωτιές δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να σταματήσουν, η λατόμηση ενός πανέμορφου φυσικού τοπίου είναι. Στο κάτω-κάτω, είναι τόσο κοντόφθαλμη πολιτική να καταστρέψεις μια εθνική κληρονομιά για να βγάλεις λεφτά για μερικά χρόνια…. Γιατί τα αποθέματα γρανίτη είναι «εξαντλήσιμα». Η καταστροφή θα είναι μόνιμη.

Θέλω να ελπίζω ότι τα σχέδια θα μείνουν πάλι στα σχέδια. Θέλω να ελπίζω ότι οι νεότερες γενιές νοιάζονται περισσότερο για το περιβάλλον. Μάλλον, νοιάζονται για το περιβάλλον (σκέτο). Και ντρέπομαι για όσους αδιαφορούν για τον υπόλοιπο κόσμο, φτάνει να γεμίσουν κι άλλο τις τσέπες τους. Ντρέπομαι για όσους στο βωμό του χρήματος βιάζονται να σκοτώσουν ότι δεν τους ανήκει. Δυστυχώς δε ντρέπονται για τον εαυτό τους οι ίδιοι….

Εξωτερική Πολιτική Επιπέδου σε εγχώρια μουσικά (….) βραβεία

2007-10-29T22:30:00.000+02:00

Συνειδητοποίησε κανείς τι έγινε σήμερα; Η υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, παρέδωσε μουσικό βραβείο αμφιβόλου θεσμού σε λαϊκή τραγουδιάρα. Ένιωσα ξεφτίλα ως Έλλην. Ο υπουργός εξωτερικών είναι θεσμός! Δε μπορεί ο καθένας σαν υπουργός εξωτερικών να εμφανίζεται όπου του καπνίσει και να βραβεύει όποιον γουστάρει. Ας πήγαινε εκεί σαν Ντόρα Μπακογιάννη, που και πάλι, λίγη υπομονή μέχρι να σταματήσει να κατέχει αυτό το αξίωμα, δε θα πείραζε να κάνει.

Και πού; Στα «Αρίων»! Είδε ποτέ κανείς τον Colin Powel να δίνει grammy; Που έχουν κι ένα κάποιο κύρος σαν βραβεία, δηλαδή, κι οι καλλιτέχνες εκεί κάποιο μεγαλύτερο ειδικό βάρος, και παγκόσμια επιρροή. Και πάει η υπουργός εξωτερικών της χώρας μας να βραβεύσει τη «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’αγόρι μου» - «θα τραγουδάω και σαν μούμια απ’τον τάφο» Μαρινέλα;

Ντροπή. Για το κράτος που ζω και για τους εκπροσώπους μου ένιωσα. Που δεν τη διάλεξα να με εκπροσωπήσει σαν υπουργός εξωτερικών, δηλαδή, κανείς μας δεν τη διάλεξε, κι αυτός θα ήταν ένας λόγος παραπάνω να μας σεβαστεί όλους περισσότερο. Διότι όπως είπα, ο υπουργός εξωτερικών είναι θεσμός. Και ως τέτοιος πρέπει να συμπεριφέρεται όποιος κατέχει αυτό το αξίωμα. Αλλά ποιος να πονάει το κεφαλάκι του τώρα με τα σκοπιανά και τα κυπριακά και δε συμμαζεύεται. Δείχνουμε το κύρος και την πυγμή της χώρας στο εξωτερικό βραβεύοντας μια λαϊκή τραγουδίστρια που δεν καταλαβαίνει ότι δε μπορεί πια να τραγουδήσει.

Αν ήμουν πρωθυπουργός αύριο θα την καλούσα στο γραφείο μου να μου δώσει εξηγήσεις και να της ζητήσω να παραδώσει το υπουργείο. Δυστυχώς πρωθυπουργός είναι ο Κωστάκης Καραμανλής.

Κατάντια

Ο ΣΚΑΙ μιλάει

2007-10-24T20:12:00.000+03:00

Για οικολογία. Και για νομιμότητα. Και για «δίκαιο» (όπου χωράει μεγάλη συζήτηση για τον ορισμό του και τους «οριστές» του). Πρώτος τρέχει στις φωτιές, στις καταπατήσεις γης, στους μολυνσμένους ποταμούς, έχει στήσει και παρατηρητήριο στην Πάρνηθα. Και κάθε τρεις και λίγο από το ραδιόφωνό του μεταδίδει διαφημίσεις για το Καζίνο Μont Parnes. Οι σκέψεις δικές σας.

Εκλογές

2007-10-21T18:01:00.000+03:00

Τα σημερινά πρωτοσέλιδα δε σας έκαναν να νιώσετε ότι γυρίσατε ένα μήνα πίσω στο χρόνο; ;ρ

Σαν σήμερα….

2007-10-18T00:04:00.000+03:00

Γενέθλια (ναι, πάλι ;ρ)

Μμμμμ, σήμερα είχε γενέθλια ο πατέρας της μητέρας μου, η Μελίνα Μερκούρη, κι έχουν γενέθλια ο πατέρας μου κι ο Μητσοτάκης, να ζήσουν να τους χαιρόμαστε τα τέκνα τους – όσοι ζουν τέλος πάντων – και να ξέρετε ότι τα περί γκαντεμιάς δεν είναι καθόλου μύθος. Μόνο που στην περίπτωση του πατέρα μου βαραίνει εμένα ;ρ

Επίσης σαν σήμερα βγήκε το τότε ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. (Το αφήνω ασχολίαστο)

Καθημερινός Πολιτισμός - Μία πρόταση

2007-10-15T19:20:00.005+03:00

Μια ζωή μιλάμε, στη χώρα μας. Για τα σπουδαία πνεύματά μας. Που είναι σπουδαία, αλλά μας τα καταπιέζει η «Ελλάδα» - για την «Ελλάδα» μιλάμε, όποτε μας δε μας βολεύει, σαν να’ναι κάποιο κακό ξωτικό, σαν να μην είναι όλοι εμείς που ζούμε σ’αυτήν και την απομυζούμε καθημερινά. Το πολύ-πολύ να ρίξουμε το φταίξιμο όχι στην «Ελλάδα» αορίστως, αλλά σε αυτούς που την κυβερνούν. Αορίστως. Κατηγορούμε χωρίς ποτέ να έχουμε μία αντιπρόταση. Για το ΤΙ είναι αυτό/αυτά που δε μας αρέσει, και ΤΙ μπορούμε να κάνουμε (και όχι μπορεί να γίνει) γι’αυτό/αυτά.

Κοκορευόμαστε ότι είμαστε η κοιτίδα του πολιτισμού. Είμαστε. Κοκορεύομαι κι εγώ γι’αυτό. Παράλληλα, όμως, είναι κάτι για το οποίο, σήμερα, ντρέπομαι. Γιατί δεν υπάρχει πουθενά τίποτε και κανείς γύρω μου που να το αποδεικνύει. Λέω, λοιπόν, σήμερα, να το πιάσω απ’τη βιτρίνα. Και όποιος αρνηθεί το σπουδαιότατο ρόλο που ανέκαθεν παίζει η αισθητική στη ζωή των Ελλήνων και κάθε όντος στον πλανήτη, προφανώς δεν έχει δικαίωμα να μιλά εκ’μέρους κανενός πολιτισμού και κανενός Έλληνα.

Η βιτρίνα μας είναι τα κτίριά μας. Χτισμένα άναρχα, άχρωμα, άσχημα. Παρατημένα. Η καλύτερη λύση, βέβαια, θα ήταν να πέσουν μερικές βόμβες πάνω στην Ελλάδα, να ισοπεδώσουν τις πόλεις, και ν’αρχίσουμε να χτίζουμε απ’την αρχή, με πολεοδομικό κι αρχιτεκτονικό σχέδιο. Θα ήταν πολύ δραστικό μέτρο αυτό, όμως, ομολογώ, και δαπανηρό σε σημείο που καμία οικονομία στον κόσμο δεν πιστεύω ότι θα το άντεχε. Αντ’αυτού έχω μια άκρως ρεαλιστική και βιώσιμη λύση να προτείνω. Που δε θα ομορφύνει μόνο τις πόλεις, αλλά θα κάνει πιο υπεύθυνους και τους πολίτες.

Όλα ξεκινούν από το πρόστιμο, βεβαίως και δυστυχώς. Γιατί στην όμορφη πατρίδα μας έχουμε ξεχάσει τις έννοιες «σεβασμός» κι «αισθητική», πόσω μάλλον το ότι κάποια πράγματα, όπως εν προκειμένω η θέα, ανήκουν σε όλους, και ως τέτοια πρέπει να τα σεβόμαστε και να τα προσέχουμε περισσότερο κι απ’το ίδιο μας το σπίτι.

Κατ’αρχάς θα πρέπει να ενισχυθεί η θέση της πολεοδομίας και της αρχιτεκτονικής στη χώρα μας. Σε κάθε περιοχή να οριστεί και επιβληθεί με ευλάβεια ο πολεοδομικός, αρχιτεκτονικός και εικαστικός χαρακτήρας της. Και από κει και πέρα να θεσπιστεί και να τηρείται αυστηρός νόμος σχετικά με το ποιος χτίζει τι, πού και πώς. Αυτό για να διορθώνονται τα κακώς κείμενα από εδώ και πέρα. Γι’αυτό θα πρέπει να είναι ένας νόμος που να ισχύει και αναδρομικά.

Θα πρέπει όλοι οι ιδιοκτήτες ακινήτων να υποχρεωθούν δια νόμου να φτιάξουν τις προσόψεις των κτιρίων τους σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της περιοχής. Μία νεοκλασική πρόσοψη σ’ένα κτίριο, δεν κοστίζει όσο ένα κτίριο, προφανώς, και ανυψώνει κατά πολύ το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιοχής. Κι αυτός είναι ένας νόμος που θα έπρεπε να ξεκινήσει να εφαρμόζεται σταδιακά, από ιδιοκτήτες μεγάλων οικοδομημάτων, αρχικά, έως ότου υποχρεώσει και τον τελευταίο πολίτη της χώρας να συμμορφωθεί – άλλωστε το κόστος του εξωραϊσμού των κτιρίων είναι ευθέως ανάλογο με το μέγεθός τους. Το βρίσκω απαράδεκτο, πχ, να περνάω έξω από ξενοδοχεία πολυτελείας και πρώτης κατηγορίας στο κέντρο της Αθήνας, και να επιβαρύνουν με ασχήμια το ήδη πληγωμένο αστικό τοπίο. Όταν οι ιδιοκτήτες τους σαφώς και έχουν τους πόρους να τα κάνουν κοσμήματα, όχι όπως κατεβάσει το (νεόπλουτο;) μυαλό τους, αλλά όπως θα έχει κρατικά, κεντρικά σχεδιαστεί και καθοριστεί πώς πρέπει να είναι η αρχιτεκτονική εικόνα της Αθήνας και της κάθε Ελληνικής πόλης. Είναι απαράδεκτο τα πρώτα κτήρια που προσβάλλουν την αισθητική ημών των πολιτών να είναι οικοδομήματα επιχειρηματιών που όπως πολύ καλά λέει ο λαός «δεν ξέρουν τι έχουν». Σε περίπτωση που κάποιος δε συμμορφώνεται με το μέτρο, θα οφείλει να καταβάλλει (φουσκωμένο, ελπίζω) πρόστιμο. Το οποίο, τουλάχιστον, θα είναι από τις λίγες φορές που θα επιβάλλεται για πραγματικά καλό σκοπό!

Η θέα – όπως και το περιβάλλον – δεν ανήκει σε κανέναν. Η θέα ανήκει σε όλους. Ένα κράτος που νοιάζεται για τους πολίτες του, την ιστορία του και το μέλλον του, πρέπει να μπορεί να προστατέψει τον πολιτισμό του, κι η βιτρίνα του πολιτισμού του είναι η εικόνα των πόλεών του. Ένα υπεύθυνο κράτος πρέπει να βρει τη βούληση και την αποφασιστικότητα να θεσπίσει νόμο και να διδάξει αισθητική στους πολίτες του. Αισθητική που ξεκινά από την καθημερινότητά μας.

Όχι. Δεν είναι πολυτέλεια αυτό που προτείνω. Είναι πρωταρχική βασική ανάγκη. Όλων μας.

Χωρίς Λόγο

2007-10-12T22:49:00.000+03:00

Αλλάζουν τα πράγματα; Μένουν ίδια; Από πότε έχει κάτι ν’αλλάξει; Δεν είναι η αλλαγή μέρος της στατικότητας σ’έναν κόσμο όπου «τα πάντα ρει»; Γιατί ελπίζουμε στην αλλαγή; Στην όποια αλλαγή, σε όποιο τομέα της ζωής μας; Την ίδια στιγμή που ουσιαστικά βρίσκουμε ασφάλεια στη σταθερότητα. Μας αρέσει η αλλαγή, ή θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα κατά πώς μας βολεύουν ώστε μετά να μείνουν σταθερά εκεί; Είναι δυνατόν ποτέ να μείνει οτιδήποτε σταθερό; Όσο όμορφο ή απαίσιο κι αν είναι; Είναι κρίμα τα όμορφα πράγματα να μην κρατούν για πάντα. Είναι καλό, όμως, που ούτε τα άσχημα είναι παντοτινά. Και τελικά στο χέρι μας είναι να διατηρήσουμε τα καλά για πάντα, διατηρώντας τα αλλάζοντάς τα, αγαπώντας πάντα τη σταθερή ουσία τους.

Αφορά τα πάντα. Τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους, το περιβάλλον, την πολιτική, το κοινωνικό σύστημα, αφορά τα πάντα. Γιατί, τελικά, όλοι ελπίζουμε σε μια αλλαγή που θα φέρει την ποθητή για τον κάθε ένας μας σταθερότητα..

Ένα post χωρίς λόγο, με αφορμές.

________
*Έχω πολύ καιρό να παρακολουθήσω τις πολιτικές εξελίξεις, καλώς, ή κακώς..

8 Οκτώβρη, πολλά χρόνια μετά

2007-10-07T20:23:00.000+03:00

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine, staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one ....year (....) closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the ....Hellenic (?) way
The time has gone, the song is over, thought I'd something more to say

*Το τραγούδι, προφανώς, ανήκει στους pink floyd. Οι παρεμβάσεις σε μένα. Ο λόγος ύπαρξης αυτού του post είναι τελείως ιδιοτελής – να πω πως δεν έχω σκοπό να γράψω άλλα post που απευθύνονται στον εαυτό μου! ;) p
Επίσης θέλω να πιστεύω ότι δε θα μπω αύριο στο internet, οπότε είπα να μου αφιερώσω αυτό το τραγούδι από σήμερα για την αυριανή μέρα, αφού όσο πλησιάζει τόσο περισσότερο το σιγομουρμουρίζω….

ΥΓ: δε λέω να σταματήσω να μεγαλώνω, κάθε χρόνο η ίδια ιστορία! ;ρ

Δημόσια Δωρεάν Παιδεία (πανεπιστήμια και – τελικά και - σχολεία)

2007-10-03T06:36:00.000+03:00

Δε θέλουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια σε αυτή τη χώρα! Όχι! Γιατί θέλουμε η παιδεία να είναι δημόσιο και ελεύθερο αγαθό για όλους. Να πω κι άλλο ανέκδοτο;

Ας αναλογιστεί κανείς πόσα χρήματα δαπανά μία ελληνική οικογένεια για κάθε της τέκνο που θέλει να στείλει στο ελληνικό πανεπιστήμιο, σε σχέση με μία οικογένεια που το στέλνει σε ένα του εξωτερικού. Όποιος πιστεύει πως στην Αγγλία καταφεύγουν μόνο τα πλουσιόπαιδα, ας το ξανασκεφτεί. Η φοίτηση σε αγγλικό πανεπιστήμιο κοστίζει από τίποτα (ανάλογα με τη φορολογική δήλωση του χρηματοδότη του φοιτητή) έως 1.500 λίρες, περίπου, το χρόνο, για τους πολίτες της ΕΕ. Τρία χρόνια φροντιστήρια σε όλα τα μαθήματα προς εξέταση για τις εισαγωγικές εξετάσεις, μήπως κοστίζουν κάτι παραπάνω;

Πόσο «δωρεάν» είναι η παιδεία μας;

Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε η εισαγωγή στα πανεπιστήμια να είναι ελεύθερη. Ο κάθε μαθητής να επιλέγει πού θέλει να φοιτήσει, και να του επιτρέπεται να σπουδάσει αυτό που αγαπά, κι όχι αυτό που θα του λάχει. Θέλουν όλοι να μπουν στην ιατρική; Ας μπουν όλοι στην ιατρική. Ξέροντας, όμως, δύο πράγματα: κατά πόσον αυτό το επάγγελμα είναι ήδη κορεσμένο και τι προοπτικές απορρόφησης έχει μετά. Καθώς και ότι το να μπεις στην ιατρική (για παράδειγμα) είναι ελεύθερο, για να αποφοιτήσεις όμως θα πρέπει να το αξίζεις.

Εκεί θα έπρεπε να πέσει το βάρος. Σε έναν σωστό και σοβαρό επαγγελματικό προσανατολισμό. Και στην ποιότητα των δημόσιων πανεπιστημίων. Χωρίς «αιώνιους φοιτητές», αλλά με φοιτητές που φοιτούν γιατί θέλουν να μάθουν το αντικείμενο που σπουδάζουν. Με σοβαρές σπουδές. Με λιγότερα μαθήματα και λιγότερους καθηγητές, ώστε πραγματικά ο φοιτητής να μπορεί να μάθει ό,τι διδάσκεται.

Έχω την εντύπωση ότι το παρόν σύστημα υπάρχει για δύο λόγους ως έχει. Για να παρέχει θέσεις σε περισσότερους πανεπιστημιακούς καθηγητές – οπότε πρέπει να υπάρχουν ένα σωρό περιττά μαθήματα για να δικαιολογείται η θέση τους – και στην παραπαιδεία – αυτή είναι γενική εντύπωση. Διότι με ελεύθερη είσοδο στα δημόσια πανεπιστήμια κανείς δε θα στέλνει το παιδί του σε φροντιστήρια. Ενώ με τη δημιουργία σοβαρών ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα δημόσια πανεπιστήμια θα πρέπει να γίνουν πιο ανταγωνιστικά. Αυτό θίγει τα συμφέροντα και όσων απασχολούνται στην παραπαιδεία, καθώς και όσων κατέχουν καταχρηστικά θέσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Έχει, λοιπόν, στόχο, την προστασία της παιδείας και των μαθητών/φοιτητών το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα και η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων;

Καταχρηστικά, κι εγώ, στο παρόν άρθρο σχετικά με τα πανεπιστήμια, να κάνω μια σύντομη αναφορά και στο σχολικό σύστημα. Το οποίο για μένα είναι εντελώς πεπερασμένο. Βασίζεται σε ένα μοντέλο που δημιουργήθηκε εδώ και αιώνες. Όταν δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση ούτε διαδίκτυο. Καλώς ή κακώς, δε θα το κρίνω, τα παιδιά πια δε διαβάζουν βιβλία. Σίγουρα όχι για να αντλήσουν πληροφορίες και γνώσεις. Όχι αποκλειστικά βιβλία, έστω. Η ποιότητα των μαθητών, σύμφωνα με τους δάσκαλους, τους καθηγητές, και τους γονείς τους, πέφτει χρόνο με το χρόνο. Μα, είναι λογικό να θεωρεί κανείς ότι όσο περνούν τα χρόνια τα παιδιά «χαζεύουν»;….

Μήπως το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος διδασκαλίας δε συμβαδίζει πια με την εποχή; Μήπως θα έπρεπε η διδασκαλία να χρησιμοποιεί πολυμέσα, και όχι, απλά, βιβλία; Μήπως δε χρειάζεται απλώς «αναδιάρθρωση» της παιδείας, αλλά επανασχεδιασμός της από την αρχή; Πράγμα που όμως, δυστυχώς, θίγει τα συμφέροντα και των σχολικών καθηγητών. Αφού θα πρέπει και οι ίδιοι να μορφωθούν και να γίνουν γνώστες των αντικειμένων που διδάσκουν, καθώς και της νέας τεχνολογίας, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν, και να μεταδίδουν γνώσεις στους μαθητές τους. Ουσιαστικά και τους σχολικούς καθηγητές εξυπηρετεί το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα, αφού αποποιούνται των ευθυνών τους, τις οποίες εναποθέτουν στα φροντιστήρια.

Και τελικά, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα εξυπηρετεί τους πάντες. Εξυπηρετεί όλους όσους* έχουν οποιαδήποτε σχέση μ’αυτό, εκτός από τους μαθητές! Πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι το οποίο απασχολεί, ξεκουράζει και πλουτίζει τόσο κόσμο. Και το οποίο θα βολέψει και τους μαθητές που θα το αφήσουν πίσω τους σε λίγα χρόνια…. Και τελικά, όλα καταλήγουν σε ένα∙ την παιδεία μας ως κοινωνίας….

________
*επίτηδες το έχω γράψει έτσι αντί του "όλους όσοι", παρ΄όλα αυτά είμαι ανοιχτή σε κάθε συζήτηση σχετικά

Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. Αρχιεπίσκοπος* Χριστόδουλος….

2007-09-30T06:07:00.000+03:00

Μάλιστα. Ο αρχιεπίσκοπος της χώρας μας προσεύχεται, και μαζί του ζητάει να προσευχηθούμε κι εμείς για τη χάρη του, να πεθάνει κάποιος άνθρωπος ώστε να μπορέσει να του πάρει το μόσχευμα και να σωθεί ο ίδιος, από κάτι που με τον τρόπο ζωής του προκάλεσε στον εαυτό του – που αμφιβάλλω κατά πόσον συμφωνεί με τον τρόπο ζωής που πρέσβευε ο θεός που υπηρετεί….

Λυπάμαι που ακόμα και σε μια τέτοια στιγμή δε μπορεί να νιώσει λίγη «τσίπα» και να έρθει λίγο πιο κοντά, για μια φορά, στο θεό του. Ο κύριος εκπρόσωπος της χριστιανικής εκκλησίας στη χώρα μας, μιας θρησκείας που μιλά για αγάπη από όλους προς όλους, για βοήθεια στους αδυνάτους, προκαλεί με τον πλούτο που φορά, τον πλούτο που ξοδεύει για την αναψυχή του, τα ποσά που δαπανά για τη διατροφή του. Που δε ντρέπεται καθόλου να λέει στον κόσμο που επιζεί, ότι το αγαπημένο του φαγητό είναι η αστακομακαρονάδα. Που δε ντρέπεται, γενικά.

Ο θεός που εκπροσωπεί έδωσε τη ζωή του για να σώσει τους ανθρώπους που δεν πίστευαν σε αυτόν. Κι εκείνος ζητά απ’το ποίμνιό του να προσευχηθεί μαζί του να πεθάνει κάποιος συνάνθρωπός μας, ώστε να σώσει το τομάρι του. Μόνο αποστροφή μπορώ να νιώσω.

________
* Το "κύριος" δεν είναι περιττό μαζί με το "αρχιεπίσκοπος"; Σαν να λέμε, δηλαδή, ο "πατέρας κύριος Κύριλλος";

Πολιτική, πολιτικοί, εκλογές, έργα και ημέρες δικές τους, δικές μας, δικές μου

2007-09-28T04:07:00.001+03:00

Πάνε μέρες τώρα που δεν έχω τι να γράψω.. Η επικαιρότητα αφορά κομματικές - πασοκικές ουσιαστικά - εξελίξεις. Η προσωπική μου επικαιρότητα, από την άλλη, είναι μία δι-βδομαδιαία ταλαιπωρία λόγω επισκευής αυτοκινήτου - έπεσε πάνω μου ο πίσω μου σε μποτιλιάρισμα και μ'έριξε στον μπροστινό, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να γίνει ακορντεόν. :ρ Το οποίο είχε και σαν αποτέλεσμα να χρειαστεί για δύο εβδομάδες να εγκαταλείψω το σπίτι μου, ώστε να μπορώ να μετακινούμαι. Ως εκ τούτου, είμαι αρκετά απασχολημένη με τα ποταπά προσωπικά μου ξεβολέματα.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, μια που είναι και της μόδας τελευταία.... Δεν ξέρω από πού να το πιάσω. Η αριστερά, διαχρονικά, ποτέ δεν κράτησε ενωμένη για αρκετά χρόνια. Ίσως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και γι'αυτό το κόμμα. Είναι κρίμα για πολλούς λόγους - ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση του καθενός. Κυρίως είναι κρίμα γιατί τυπικά έχει διαλυθεί εδώ και χρόνια - προφανώς κανείς δε ζει στο σύννεφο όπου το ΠΑΣΟΚ είναι "σοσιαλιστικό", έστω πραγματικά "αριστερό" κόμμα, εξ'ου και την πλήρωσε στις εκλογές, δις. Ο πατέρας το έφτιαξε, στις μέρες του γιου θα αποτελειωθεί. Λέω στις μέρες, γιατί ακόμα κανείς δεν ξέρει ποιος θα ηγείται αυτού σε ένα μήνα. Αν μπορώ να κάνω μια πρόβλεψη πάντως, και αντίθετα από αυτό που όλοι οι πολιτικοί "αναλυτές" στηρίζουν, πιστεύω ότι στα χέρια του Βενιζέλου θα πάει άπατο. Όσος κόσμος είχε απομείνει σε αυτό το κόμμα, από τη βάση που το στήριζε, θα πάει γι'άλλα. Διότι φάνηκε καθαρά ότι το αποδοκίμασαν λόγω της δεξιάς στροφής του - στο ΠΑΣΟΚ το λένε είτε κέντρο, είτε εκσυγχρονισμό - και πότε ήταν πραγματικά αριστερός ο Βενιζέλος; Κι αν ήταν, δεν έχω διακρίνει τίποτα το αριστερό στην εν γένει παρουσία του τον τελευταίο καιρό, πόσο μάλλον αυτό που λένε "πολιτικό πολιτισμό", ή "πολιτικό ήθος". Πολύ περιληπτικά, από ένας αξιοσέβαστος ρήτορας, και από τους λίγους πολιτικούς που στο παρελθόν εκτιμούσα, έγινε ένας από τους πλέον αλαζόνες και υπερόπτες - εδώ και κάποια χρόνια.

Όσο για τον Γιώργο.... Πάλι δεν ξέρω από πού να το πιάσω.. Την εποχή που ήταν υπουργός εξωτερικών, βρισκόμουν στο Βερολίνο, ως φοιτήτρια, πάνω στις διεθνείς σχέσεις. Ήταν η εποχή που χόρευε με τον Ισμαήλ Τζεμ, το "φίλο" του. Που είχαμε "καλές σχέσεις" με την Τουρκία.

Να σας πω τη δική μου εμπειρία από τις καλές μας σχέσεις λοιπόν. Όλο το Βερολίνο ήταν γεμάτο αφίσες οι οποίες απεικόνιζαν όμορφα μικρασιατικά παράλια και αρχαία ελληνικά μνημεία, που έγραφαν "Kein Traum kann schoener sein - Tuerkei". Μετάφραση: κανένα όνειρο δε μπορεί να είναι ομορφότερο - Τουρκία. Μάλιστα. Η τουριστική εκστρατεία της διπλανής χώρας περιλάμβανε οικειοποίηση, με διακριτικό τρόπο, της ελληνικής παρουσίας επί χιλιάδες χρόνια εκεί όπου τώρα κατοικούν οι ίδιοι. Βέβαια είναι πασίγνωστο ότι οι τούρκοι είναι "μανούλες" στη διπλωματία. Κι ότι στη χώρα μας είναι παντελώς άσχετοι - το θέμα σχετικά με την ελληνική πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ και των ΗΠΑ θα το θίξω, σίγουρα πάντως, άλλη φορά.

Και σαν "μανούλες" στη διπλωματία, έστειλαν και τον πρόξενό τους στο Βερολίνο στο πανεπιστήμιο να μας μιλήσει. Το μάθημα που παρακολουθούσα όταν ήρθε - γινόταν από τουρκο-κούρδο, λεγόταν "η τουρκία στην ΕΕ", παρεμπιπτόντως - ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε. Η ομιλία του - τι έκπληξη - δεν αφορούσε τόσο την Τουρκία, όσο τη χώρα μας. Συγκεκριμένα, την αντιτουρκική προπαγάνδα που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα (σύμφωνα με τον πρόξενο), το μίσος μας γι'αυτούς, και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Όταν προσπάθησα ν'αρθρώσω λέξη, ο καθηγητής με επέπληξε που δε σέβομαι τον κύριο πρόξενο. Γιατί αναφέρω τη συγκεκριμένη εμπειρία; Διότι συνέβη ακριβώς την ίδια εποχή που είχαμε τόσο "καλές" και "φιλικές" σχέσεις με την τουρκία. Το οποίο, μετά και το συγκεκριμένο συμβάν, για μένα μεταφραζόταν σε καλές φιλικές και πάνω απ' όλα αφελείς σχέσεις του κυρίου Παπανδρέου με τον κύριο Τζεμ, που προφανώς δεν ήταν ΤΟΣΟ αφελής, ώστε να πιστεύει ότι ένας χορός με τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας σημαίνει ότι η χώρα του σταματάει να διεκδικεί ό,τι θεωρεί καλύτερο για την ίδια.

Η γνώμη μου για τον "Γιωργάκη" δεν είναι ότι είναι κακός. Τον βρίσκω, ίσως, αφελή. Νομίζω ότι ο λόγος που δεν είχε πει σε κανέναν σχετικά με την ψήφο εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του, ήταν απλώς ότι ούτε ο ίδιος το είχε προγραμματίσει - του ήρθε αυθόρμητα αφού του την έδωσε που επικρατούσε παγωμάρα στο ακροατήριο, και κανείς δεν τον επεφήμησε για τίποτα απ'όσα είπε - το χειροκρότημα στο άκουσμα του ονόματος "Ανδρέας Παπανδρέου" δεν πιάνεται, οι πασόκοι χειροκροτούν ακόμα και στον ύπνο τους αν πει κανείς το "σύνθημα" :ρ

Όσο για το λόγο του.... Σαν περιεχόμενο τον βρήκα πολύ σωστό. Ό,τι είπε ήταν αληθινό, και σε απόλυτη επαφή με την πραγματικότητα. Ναι, αλλά όχι από αυτόν που ήταν επικεφαλής του κόμματος επί 4 χρόνια!!!! Μιλούσε σαν να ήταν έξω απ'όλα αυτά, κι ας είπε ότι φταίει και ο ίδιος. Σαν να έλεγε ότι τόσα χρόνια δεν ήταν αρχηγός του κόμματος, αλλά εκπρόσωπος τύπου των υπολοίπων στελεχών....

Νομίζω ότι η αξιοπρέπεια του σοσιαλισμού στη χώρα μας μπορεί να σωθεί μόνο εάν πάψουν τα διάφορα κόμματα να αυτοαποκαλούνται "σοσιαλιστικά".

Και είναι κρίμα για όλους να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και για τους νεοδημοκράτες. Διότι όταν δεν υπάρχει "αντίπαλον δέος", έστω και στην κατάστασή του, υπάρχει ασυδοσία. Κι αν ως τώρα πιστεύαμε ότι κανείς δε λογοδοτεί σε κανέναν στην εκάστοτε κυβέρνηση, φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν δεν υπάρχει ο παραμικρός φόβος ότι μπορεί και να σηκωθούν από την καρέκλα τους.... Ή μήπως υπάρχει κανένα άλλο κόμμα που διατίθεται ή μπορεί να πάρει τη θέση που ως τώρα έχει το ΠΑΣΟΚ;

Όταν η μόνη περίπτωση να κυβερνήσουν τα μικρά κόμματα είναι ως συνεργάτες σε κυβέρνηση συνασπισμού, κι αυτή την περίπτωση την αποκλείουν, προφανώς δεν προτίθενται να βρεθούν ποτέ ενώπιον οποιωνδήποτε ευθυνών. Διότι είναι ΥΠΕΡΟΧΟ να μιλάει κανείς για κατώτατο μισθό 1200 ευρώ, και ένα σωρό όμορφα πράγματα για όλο τον κόσμο. Κι εγώ θα'θελα να μην πεινάει κανείς, όλοι να έχουν χρήματα, και να ζουν υγιείς κι ευτυχισμένοι. Εσύ όμως που επικρίνεις τα "κόμματα εξουσίας" γι'αυτό, έχεις τη λύση να αλλάξεις τα πράγματα; Διότι εάν την έχεις, και αρνείσαι τη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση όπου θα μπορούσες να συμβάλλεις ώστε ν'αλλάξει η ζωή των πολιτών προς το καλύτερο, είσαι πολύ χειρότερος από αυτούς που δεν έχουν τη λύση, ή έστω δεν τους ενδιαφέρει να την ψάξουν. Όχι; Το συμπέρασμα που βγάζω εγώ είναι ότι πολύ απλά λένε ωραία λόγια εκ του ασφαλούς. Και μάλλον δεν είναι μόνο δικό μου αυτό το συμπέρασμα, αλλιώς τώρα θα μας κυβερνούσε το ΚΚΕ..

Έλεγα ότι σ'αυτό μου το blog δε θα γράψω για κόμματα. Για πολιτική ναι, αλλά όχι για κόμματα. Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ πως ακόμα κι αν μίλησα για κόμματα, η ουσία δεν ήταν κομματική, αλλά πολιτική. Βέβαια, τα συμπεράσματα είναι του καθενός που θα το διαβάσει.

Για το τέλος να πω ότι ελπίζω κάποια μέρα να ισχύει η απλή αναλογική στις εκλογές (και να γίνει επιτέλους ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας - και όχι, δεν ψήφισα καν σε αυτές τις εκλογές, και η αποχή μου ήταν, για μένα, συνειδητή πολιτική πράξη, και όχι βαρεμάρα). Πού είναι το κακό, δηλαδή, να μη σχηματίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση, όταν αυτή δεν εκπροσωπεί πάνω από το μισό πληθυσμό της χώρας; Και γιατί είναι κακό σε μια κυβέρνηση να συμμετέχουν τα ικανότερα στελέχη από διάφορους πολιτικούς χώρους, αντί για τον ξάδερφο και τον μπατζανάκη, και ούτω καθεξής, του πρωθυπουργού; Από πού κι ως πού, δε, μία "δημοκρατική" (ναι, είναι ανέκδοτο πια) χώρα κυβερνά μία παράταξη που εκπροσωπεί λιγότερους από τους μισούς πολίτες; Χωρίς το παρόν εκλογικό σύστημα οι οικολόγοι θα είχαν 2 θέσεις στη βουλή - αυτές πήγαν στη ΝΔ. Υπάρχει περίπτωση οι άνθρωποι που ψήφισαν τους οικολόγους να ήθελαν ποτέ να δώσουν τη συγκατάθεσή τους να τους κυβερνήσει η ΝΔ; Δεν είναι αυτό απόλυτη ασέβεια και χλευασμός προς την πολιτική επιλογή χιλιάδων ελλήνων; Εκλογές τραβεστί.... Για τη "δημοκρατία", σε επόμενο blog.

I blog because I can («ιστολογώ» γιατί μπορώ)

2007-09-18T06:19:00.000+03:00

Γράφω blog γιατί έχω κάτι να πω. Και γιατί θέλω να το μοιραστώ με τον κόσμο.

Την αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο, blog αν προτιμάτε, μου την έδωσε ο κύριος Φυντανίδης, σε εκπομπή του ΣΚΑΙ τη βραδιά των εκλογών. Αυτό που είπε το έχω ακούσει κι εγώ, και όλοι μας, τόσες πολλές φορές που έχει γίνει πια γραφικό. Και σίγουρα δε θα περίμενα να το ακούσω από κάποιον σαν αυτόν.

Στην «παρέα» ήταν δημοσιογράφοι, και «blogger». Κατά τη γνώμη μου πολύ ειδική κατηγορία «blogger», που στην Αμερική αποκαλούνται «nerds», και σαφώς δεν αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των ατόμων που ασχολούνται πια με το ίντερνετ για επικοινωνία. Κατηγορία που, δυστυχώς, επιβεβαίωνε στον κάθε άσχετο με το ίντερνετ κόσμο την εικόνα του παιδιού που έχουν για όσους περνούν κάποιες ώρες της ημέρας ή της νύχτας τους να κοινωνικοποιούνται και να επικοινωνούν σε κλίμακα μεγαλύτερη της παρέας, μέσω του διαδικτύου.

Ο κ. Φυντανίδης, λοιπόν, αναρωτήθηκε γιατί αυτά τα παιδιά μιλούν μέσω της σελίδας τους στο ίντερνετ, αντί να βγαίνουν έξω και να τα λένε με την παρέα τους πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτή, όμως, δεν ήταν η απορία μίας νοικοκυράς, ενός εμπόρου, μίας γιατρού, ενός εφοπλιστή, κοκ. Ήταν η απορία ενός επί πολλά χρόνια εκδότη, μίας από της μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες της χώρας. Και με τη σειρά μου απορώ κι εγώ. Πώς ένας δημοσιογράφος δε μπορεί να κατανοήσει την ανάγκη κάποιου να κοινωνήσει τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τις απόψεις του σ’ένα μεγαλύτερο κοινό, παρά να τις μοιραστεί μόνο με τα 5 άτομα της παρέας του;

Το ίντερνετ έδωσε σε όλο τον κόσμο ένα προνόμιο που μέχρι πρόσφατα μόνο πρόσωπα της επικαιρότητας και μεγαλοδημοσιογράφοι είχαν∙ βήμα. Διότι ως τώρα, η φωνή του καθένα από εμάς μπορούσε να ακουστεί μόνο στα πλαίσια της οικογένειας και του φιλικού μας περιβάλλοντος. Άποψη στο ευρύ κοινό μπορούσε να περάσει μόνο κάποιος ήδη καθιερωμένος δημοσιογράφος, ή κάποιο πρόσωπο του δημόσιου βίου. Οι απλοί δημοσιογράφοι, ούτως ή άλλως, ακόμα και στην περίπτωση που υπογράφουν τα άρθρα τους, πρέπει να συμβαδίζουν με τη γραμμή του εκάστοτε μέσου στο οποίο δουλεύουν. Όσο για τους υπόλοιπους πολίτες, τι τους προβληματίζει μπορούσαν να το πουν μόνο στα κοντινά τους πρόσωπα. Όταν όμως θες να μιλήσεις για κοινωνικά προβλήματα, για πολιτική, για το περιβάλλον, δεν αρκεί να τα κουβεντιάσεις με τη μαμά σου, για να προσφέρεις κάτι σε τομείς που θεωρείς σημαντικούς για τον κόσμο. Και το να προσληφθείς σε μια εφημερίδα, και να έχεις και την ελευθερία να εκφράζεις την άποψή σου για θέματα που ο ίδιος θεωρείς σημαντικά, είναι σαν να κερδίζεις το λόττο – ίσως και δυσκολότερο, σε μια εποχή που όλα έχουν να κάνουν με δημόσιες σχέσεις.

Έτσι, λοιπόν, το ίντερνετ μας έδωσε αυτή την ελευθερία. Την ελευθερία έκφρασης. Που με τη σειρά της διευρύνει κι ελευθερώνει και τη σκέψη. Αυτό είναι που βρίσκουμε στον κόσμο του ίντερνετ, που δε μπορούμε να βρούμε στον άμεσό μας κοινωνικό κύκλο.

Άλλωστε, ακόμα κι αυτή η απλή, ανθρώπινη συνεύρεση, δεν είναι πια το ίδιο απλή όσο στην εποχή των πατεράδων μας. Ο πατέρας μου πήγαινε γυμνάσιο στο Χαλάνδρι. Τότε στο Χαλάνδρι υπήρχε ένα γυμνάσιο, στο οποίο πήγαιναν παιδιά και από όλες τις γύρω περιοχές. Τα Βριλήσσια, για παράδειγμα, δεν υπήρχαν, πολλές από τις σημερινές περιοχές δεν «φαντάζονταν» καν ότι θα κατοικούνταν τότε. Έτσι όλοι οι συνομήλικοι σε μια μεγάλη ακτίνα συναντιόνταν στο ίδιο μέρος, κι ήταν εύκολο να διαλέξουν τα άτομα με τα οποία ταιριάζουν καλύτερα, να κάνουν μεγάλες παρέες, να επικοινωνήσουν σε ευρύτερη κλίμακα. Στην εποχή που διανύουμε, ο κόσμος έχει μεταφερθεί απ’τα χωριά στις πόλεις (δε μιλάω απόλυτα, αλλά για την πλειοψηφία), και οι πόλεις έχουν απλωθεί τόσο, που είναι πολύ δύσκολο, και καμιά φορά αδύνατο, να έχει κανείς την τύχη να μεγαλώσει κοντά σε ένα άτομο με το οποίο θα ταιριάξει αρκετά. Οι συνομήλικοι από πολλές διαφορετικές περιοχές συναντιούνται πλέον στα club. Πόσο καλά μπορείς να γνωρίσεις κάποιον σε ένα μέρος με πολύ ποτό και δυνατή μουσική; Πιστεύω ότι πιο πολύ για εκτόνωση πηγαίνουμε εκεί, για να αδειάσει το κεφάλι μας από τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί, για να ξεσκάσουμε για οποιονδήποτε ή και για κανένα λόγο, παρά για να μιλήσουμε για το μεσανατολικό πρόβλημα. Το οποίο, όμως, μεσανατολικό πρόβλημα, προσωπικά, μπορεί να μας ενδιαφέρει! Και να νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε γι’αυτό σ’ένα ευρύτερο κοινό, που μπορεί επίσης να ενδιαφέρεται.

Το διαδίκτυο μας έχει δώσει βήμα. Τη δυνατότητα οι προβληματισμοί μας ν’ακουστούν. Δεν αντικαθιστά την παρέα. Μπορεί όμως να δημιουργήσει παρέες. Να είναι η πλατφόρμα πάνω στην οποία θα δημιουργηθούν σχέσεις φιλικές ή ερωτικές, πολύ αληθινές, πολύ ανθρώπινες, και πολύ απτές. Και έχει ήδη συμβεί, πολλές φορές.

Αυτό το blog για μένα είναι το περιοδικό μου. Αυτό που θα γράψω για ό,τι θεωρώ σοβαρό, ή αστείο, πάντως άξιο αναφοράς. Για ό,τι θεωρώ ότι πρέπει να προβληματίσει κι άλλους. Για ό,τι θεωρώ ότι και άλλοι πρέπει να καταλάβουν. Αυτό το blog είναι για μένα ό,τι ήταν τόσα χρόνια η «Ελευθεροτυπία» για τον κ. Φυντανίδη. Γιατί πρέπει να είναι δυσνόητο αυτό για έναν δημοσιογράφο;

Και αλήθεια, δεν είναι πιο αυθεντικό ένα κείμενο που έχει γραφτεί από πραγματικό ενδιαφέρον κι απ’την καρδιά, από ένα που γράφτηκε για να γεμίσει ένας συγκεκριμένος χώρος, με συγκεκριμένες λέξεις, επί πληρωμή και με το deadline πάντα στην άκρη του μυαλού;

Σαφώς και δε βάζω τους blogger πάνω από τους ερευνητές, επιστήμονες, σοβαρούς δημοσιογράφους, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στη σωστή πληροφόρηση, στην έρευνα, στη βαθύτερη γνώση. Είναι, όμως, σίγουρα πιο αυθεντικοί από χιλιάδες παιδιά, απόφοιτους αμφιβόλων σχολών δημοσιογραφίας, χωρίς παιδεία, χωρίς γνώση της γλώσσας τους, χωρίς καν ενδιαφέρον για τα κοινά, άρα και χωρίς προσωπικό έναυσμα ν’ανακαλύψουν, να ερευνήσουν, να μάθουν, να προβληματιστούν, να κουραστούν, παρά μόνο την ελπίδα των 10 λεπτών διασημότητας, της παρουσίασης μιας εκπομπής, της γνωριμίας με πολιτικούς ή καλλιτέχνες. Που τους αρκεί να τους ανατεθεί ένα οποιοδήποτε άρθρο το οποίο θα διεκπεραιώσουν γιατί αυτή είναι η δουλειά τους….

I blog because I can. Γιατί δε με καλύπτει να τα διαβάζω έτοιμα. Γιατί όταν τα διαβάζω σκέφτομαι, κι όταν σκέφτομαι νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κι εγώ με τον κόσμο, να μην περάσουν αυτές οι σκέψεις και πέσουν στο πάτωμα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Γιατί, στο κάτω-κάτω, ενδιαφέρομαι. Είμαι κοπέλα, είμαι πολίτης, είμαι άνθρωπος, είμαι νέα, είμαι άνεργη, είμαι πτυχιούχος, έχω σκυλάκι, τραγουδάω, σέβομαι το περιβάλλον, κάνω camping, έχω ταξιδέψει στον κόσμο, είμαι τόσα πολλά πράγματα κι ακόμα παραπάνω, κι όλα αυτά μου δίνουν κι από ένα ερέθισμα, ένα λόγο και μία οπτική γωνία. Τα οποία νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ με τον κόσμο. Να βρω κι άλλον κόσμο που μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς, και μακάρι να τους προκαλέσω και σε κάποιους που δεν τους είχαν ποτέ. Τότε θα έχω πετύχει κάτι, σαν κοπέλα, σαν πολίτης, σαν άνθρωπος, σαν νέα, σαν….

Γι’αυτό «ιστολογώ». Γιατί το έχω ανάγκη. Γιατί μπορώ!

Ποιο το νόημα της Βουλής;

2007-09-17T19:24:00.000+03:00

Γιατί όχι απλή αναλογική; Γιατί πειράζει να μην υπάρχει απόλυτη πλειοψηφία ενός κόμματος; Γιατί θεωρείται κακό να είναι πολυσυλλεκτική μια βουλή; Και ποιο το νόημα της βουλής όταν δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπολίτευση; Όταν για να περάσει ένας νόμος αρκεί να τον ψηφίσει το κυβερνών κόμμα, χωρίς την έγκριση των υπολοίπων. Και πόσο μάλλον όταν το κυβερνών κόμμα κυβερνά με τη συναίνεση κάτω του μισού των πολιτών..

Το νόημα του κοινοβουλευτισμού δεν είναι να συζητούνται όλες οι απόψεις, και να επικρατεί αυτή που αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των πολιτών, που εκπροσωπείται από τα κόμματα που ψήφισαν; Αντ’αυτού επικρατεί η άποψη μιας μειοψηφίας, μεγάλης μεν, αλλά μειοψηφίας, που με αλχημείες καταλαμβάνει πάνω από τα μισά έδρανα της βουλής, αφήνοντας, ταυτόχρονα, χωρίς εκπροσώπηση χιλιάδες πολίτες.

Όλο το σύστημα είναι λάθος. Πάνω απ’όλα καθόλου αντιπροσωπευτικό της βούλησης των πολιτών. Ως εκ τούτου και καθόλου «δημοκρατικό».

Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να καταργηθούν τα κόμματα, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν πια ξεκάθαρες ιδεολογίες, και να ψηφίζουμε άτομα. Ώστε να δημιουργείται μια βουλή από ικανούς ανθρώπους. Και η θητεία του εκάστοτε πρωθυπουργού να περιορίζεται στις 2 τετραετίες. Είναι απλώς η γνώμη μου. Στην οποία αναλυτικά θα επανέλθω εν καιρώ. Την παραθέτω περιληπτικά και εδώ όμως, για να μη θεωρηθεί ότι απλώς αφορίζω, χωρίς να έχω κάτι ν’αντιπροτείνω..

Να ευχηθώ σε όλους καλό κουράγιο στις καθημερινότητές μας!

Ζούμε σε παιδεραστικούς καιρούς....

2007-09-13T18:56:00.000+03:00

Ζούμε σε παιδεραστικούς καιρούς. Κάθε μέρα η αστυνομία κυνηγά στο διαδίκτυο τους «κακούς» που «φτιάχνονται» με παιδικές φωτογραφίες. Σίγουρα υπάρχει μια αρρωστημένη κατηγορία που δεν αντέχω να αποκαλέσω «συνανθρώπους». Μήπως όμως υπάρχει και μια ακόμα μεγαλύτερη, που κρίνεται ένοχη γιατί απλώς ζει στην εποχή μας;

Ξεφύλλιζα ένα περιοδικό. Γυναικείο περιοδικό. Μόδας, κατά κύριο λόγο. Αυτή τη φορά δεν πρόσεχα τα άρθρα. Δεν πρόσεχα το περιεχόμενο, δεν πρόσεχα τη δουλειά των εργαζόμενων στο συγκεκριμένο έντυπο. Πρόσεξα τις διαφημίσεις. Τις διαφημίσεις για αρώματα. Για σχεδιαστές μόδας. Για καταστήματα ρούχων. Πρόσεξα τα πρότυπα ομορφιάς, τα πρότυπα γυναικείας ομορφιάς που λανσάρονται στη δική μας εποχή. Η γυναίκα, πια, δεν πρέπει να είναι γυναίκα. Δεν πρέπει καν να είναι ανδροπρεπής, όπως πριν λίγα χρόνια, ούτε καν αποστεωμένη, όπως καταλογίζουν στη «μόδα» ότι θέλει και προβάλλει τις γυναίκες. Η γυναίκα, πια, πρέπει να είναι παιδάκι! Στα πρώτα στάδια της εφηβείας του – ή λίγο μικρότερo. Η γυναίκα! Όχι η κόρη της. Η 10χρονη κόρη της πρέπει να μοιάζει και να συμπεριφέρεται 25. Η 30χρονη γυναίκα, με την αγοραστική δύναμη πια, πρέπει να δείχνει 12!

Ναι, πρέπει να δείχνει 12. Τόσο φαίνονται οι φατσούλες των κοριτσιών στις σελίδες των περιοδικών. Ντυμένα με σέξι κοντές φούστες, 12ποντα πέδιλα, προκλητικό μακιγιάζ, και προσπάθεια λάγνου βλέμματος από μία αθώα - λόγω χαρακτηριστικών της νεαρής ηλικίας - φατσούλα. Αυτό είναι πια το γυναικείο πρότυπο ομορφιάς. Το παιδικό. Οι εικόνες που μας περιβάλλουν καθημερινά είναι γεμάτες μικρές Λολίτες. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, είμαστε όλοι ευέλπιδες εραστές τους. Όλοι, όμως, απενοχοποιημένοι από τους εαυτούς μας. Γιατί αυτό είναι το πρότυπο ομορφιάς. Αυτό πρέπει να ποθούμε. Αυτό είναι το υγιές. Αυτό είναι το υγιές;

Έχουμε υπνωτισμένα γίνει κοινωνία παιδεραστών. Και όχι «παιδόφιλων» όπως επανεισάγαμε από τους φίλους μας τους αμερικάνους. Όπως υπνωτισμένα έχουμε γίνει πολλά, χωρίς συνειδητοποίηση, χωρίς αμφισβήτηση. Προβάλουμε και εκθειάζουμε το παιδικό πρόσωπο, το παιδικό σώμα ως το ιδανικό για την ενήλικη εραστή μας. Όμως λιθοβολούμε με σιχαμάρα κι απαξίωση όποιον κατηγορηθεί ως «παιδεραστής», χωρίς να νοιαστούμε να μάθουμε το λόγο που κατηγορήθηκε. Γιατί, τελικά, μπορεί απλώς στον υπολογιστή του να βρέθηκαν φωτογραφίες από ντεφιλέ μόδας. Για ενήλικες γυναίκες. Με ανήλικες Λολίτες…. Ή εικόνες από σύγχρονους ζωγράφους. Αναπαριστώντας ενήλικες ερωτικές υπάρξεις. Με ανήλικα πρόσωπα. Γιατί έτσι κοινωνικοποιηθήκαμε.

Όχι, δεν παίρνω κανενός παιδεραστή το μέρος. Όπως δεν παίρνω και το μέρος κανενός που ασελγεί πάνω σε απρόθυμα θύματα (εκ των πραγμάτων). Είτε αυτά είναι παιδιά, είτε γυναίκες, είτε άντρες. Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Όλοι, σε κάθε ηλικία, έχουμε ψυχές. Όσοι είμαστε ακόμα άνθρωποι. Μήπως όμως σαν κοινωνία βιαζόμαστε πολύ να κατηγορήσουμε οποιονδήποτε μπορεί να χρησιμεύσει σαν μαύρο πρόβατο, ώστε να ησυχάσουμε τις δικές μας ένοχες υποσυνείδητες συνειδήσεις;

Είναι αρρωστημένη ολόκληρη η κοινωνία όταν προβάλλει μικρά παιδιά σαν σεξουαλικό πρότυπο. Κι αντί να πολεμήσουμε την αρρώστια, ξύνουμε το σπυράκι που βγήκε στο δέρμα, και που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία μικρή ένδειξη του τι πραγματικά τρώει από μέσα το σώμα….

"Ψηφίζοντας στηρίζουμε τη δημοκρατία", και άλλα ανέκδοτα....

2007-09-11T00:35:00.000+03:00

August 31, 2007 – Friday

Psifizontas stirizoume ti dimokratia, kai alla anekdota....

"psifizo tha pei skeftomai" mono otan exeis diaforetikes epiloges na dialekseis. Otan psifiseis-den psifiseis einai ena kai to afto, exeis apla tin psevdaisthisi tis summetoxis, kai sunnenoxi s'o,ti kanoun aftoi pou psifises xoris na tous theoreis ikanous, alla giati den upirxe kai tpt allo na psifiseis.... Kai se ti diaferei i dimokratia mas dld apo opoiadipote vasileia pou tin tros sti mapa s'aresei-de s'aresei? H mipos den kuvernoun ton topo mas 2 sogia edo kai 10eties? Theoreis oti exeis dikaioma epilogis kai dunami sta xeria sou, otan to dikaioma epilogis sou periorizetai stis 2 oikogeneies? To vriskeis polu dimokratiko? Einai dimokratiko na se lene tromokrati otan de sou aresei afti i "dimokratia"? Einai dimokratiko na eisai eleftheros na peis tin apopsi sou, alla na mi se akoune? H mipos nomizeis oti an kaneis komma monos sou (plirontas tis proupotheseis pou oi apopano sou exoun thesei), tha eisai pio aneksartitos kai dikaios, otan gia na sximatiseis komma pou tha katevei stis ekloges xreiazesai toso xrima, pou anapofefkta xrimatodotisai, ara kai logodoteis, ara kai kaneis oti thelei o/oi xrimatodotis/es sou? Ektos ki an eisai aidiastika plousios kai altrouistis, opote meta xaras pare ti xora sta xeria sou. Kai stin teliki, giati einai kalo politevma i dimokratia? O Aristotelis eixe alli gnomi pantos. To idio ki ego, alla afti einai aplos i apopsi mou, kai oxi, den eimai oute uper tis xountas.

Ekloges kai kommata kai mlks.... Les kai allazei tpt. Oxi oti metraei kai gia kanenan i gnomi mou, i opoioudipote i gnomi, alla gia mena tha eprepe na katargithoun ta kommata, afou oi ideologies exoun pethanei pro pollou, kai na psifizoume atoma. Ki oxi 1000 ilithious pou uparxoun se kathe komma, gia na mpei sti vouli kai ENAS pou anikei sto komma kai theoroume oti aksizei....

Προς τους "έξυπνους" για τις εκλογές και τις φωτιές

2007-09-11T00:31:00.000+03:00

August 31, 2007 – Friday

Pros tous "eksupnous" gia tis ekloges kai tis foties

Mipos na stamatisete ta thlivera bulletin gia ti sotiria ton kammenon kai tis ekloges kai de summazevetai?

Stis ekloges tha ginei o,ti kathe fora. Tha vgei pali i ND giati o kosmos einai akoma resentfull me to PASOK, kai stis epomenes ekloges, me allon epikefalis tou PASOK afou xasoun ki aftes tis ekloges, to PASOK tha ksanavgei. Afta gia tis ekloges, kai psifisete - de psifisete, de tha allaksei kai tpt :p Pou opoios kai na vgei dld, pali tpt de tha allaksei. Dioti akoma kai oi grafikoi KKEdes pou lene ta megala logia, tha'thela na ksera me ti lefta tha ekanan ola afta ta oraia. Giati ki ego tha ithela pagkosmia eftuxia :p (Gia na min po gia ton katapliktiko logo pou exoun vrei kai protassoun gia na tous psifisei o kosmos: na timorisei ta 2 megala kommata. Katapliktikos logos na psifiseis kapoion :p)

Tora, pame kai sta kammena. Loipon, 10 xronia prin, otan kaike i Penteli, oloi elegan akrivos ta idia. Aplos den upirxe myspace tote. Alla kata ta alla, ta idia. Siga min allaksei tpt. H tileorasi idi to ksexase to thema. Ante, tha kanoun ki enan tilemarathonio giati o anthropinos ponos panta poulaei, alla meta terma. Ki etsi tha to ksexasei ki olos o kosmos. Kai tha to thumountai mono oi kammenoi ap'ti fotia.

Kai eidika kati katapliktikes idees tupou "steilte lefta ston trapeziko logariasmo pou anoiksa gia tous puropliktous", "leo oti eimai dj kai proteino ek'merous ton mousikon olou tou kosmou, oi mousikoi na diorganosoun sunavlies gia na mazepsoun lefta gia tous puropliktous" (eginan kai oi anaparagogoi mousikis dimiourgias ALLON, mousikoi tora....), "upograpste sto tade meros gia na to doun i vouli, i EE ki o OHE (alli douleia den eixan, edo me to mesanatoliko den asxolountai, tha asxolithoun me tis foties stin Ellada - kai afto den to leo opos o kathe asxetos neoellinas, ta exo zisei ki apo mesa ) PLZ, kratiste tes gia ton eafto sas, giati einai ilithies, toso apla....

Mpouxtisa dld apo ti malakia tou kathe enos pou krataei ta lavara tis sotirias tis Elladas me aformi tis foties, kai xairetai monos tou pou vrike tin paneksupni (gia to ftoxo tou anuparkto mualoudaki - to poio?) apantisi sta provlimata tou kosmou (me to na kanei ena party me tous filous tou, kai na ti dei ideologos)..... Eleos omos....

Σχετικά με τις φωτιές

2007-09-11T00:27:00.000+03:00

August 29, 2007 – Wednesday
Sxetika me tis foties

OTan i fotia anapsei, de svinei. Einai adunaton. 5 purosvestes, ma kai olo to purosvestiko soma, mprosta se mia purkagia den pianei mia. To thema einai i prolipsi. Na min PIASEI i fotia, ki an piasei kai eimaste tuxeroi, kapoios na ti dei kai na ti svisei egkairos. Ara, apo AFTH KAI MONO tin apopsi, oi topikoi kai oi kathe arxontes de ftaine. Ftaine omos arketa kai oi polites, kai o stratos. Gia logous pou anefera sto blog alla ksananafero.

OTan petas skoupidia sto dromo, akoma kai mia tsixla, i ena xartaki, katevazeis skoupidia se ksexulismenous kadous kai de se noiazei an pesoun sto dromo, petas to apotsigaro sto dromo, akoma xeirotera otan eisai se aftokinito, otan de skoupizeis apo ta ksera fulla guro apo to spiti sou, otan genika, stin kathimerinotita sou, de frontizeis gia to perivallon, FTAIS. Genikotera, kaneis genikoteri katastrofi. Giati ena xartaki tsixlas den einai TOSO athoo, kai den einai to mono pote.

O stratos de mporei na svisei foties. Anti omos na vazoun ta fantarakia na kanoun sugkalummena kapsonia, mporoun na ta stelnoun n'apopsilonoun ta guro vouna, mia idea rixno.

Kai profanos to kratos kai i purosvestiki prepei na frontizoun na uparxoun pantou antipurikes zones. Oste otan piasei i fotia, giati de ginetai na MHN piasei fotia, poso mallon se ena elliniko kalokairi, na mporesei na perioristei mesa se kapoia oria. Gia ligo, giati kai tis antipurikes zones i purkagia tis pernaei. Alla toulaxiston apoteloun kai KATHARO dromo pou mporoun na perasoun ta oximata gia na tis svisoun PRIN perasoun. H na tis kratoun periorismenes ekeimesa esto.

M'afta kai m'afta, ena mpaxalo eimaste oloi mas, kai o kathenas prepei na analogistei kai to diko tou meridio efthunis.

To sigouro einai oti tipota de tha allaksei tin epomeni mera. Kanenas de tha paei na futepsei oute ena dentraki. Otan stamatisei i tileorasi na mila gia tis foties, tha ksexastoun, ap'osous den exasan periousies kai anthropous. Kai tha sunexisoun na petoun skoupidia (o,ti prepei kai gia ti fotia, afou einai tis modas oi purkagies tora) opou na'nai, tha sunexisoun na rupainoun to perivallon me kathe tropo, tha sunexisoun n'antitithentai sti dimiourgia xoron ugeionomikis tafis skoupidion konta stis perioxes tous (protimontas ta skoupidia na petiountai opos na'nai kapou pou de vlepoun), kai to kratos, tora pou irthe to fthinoporo, tha ksanaksexasei tis antipurikes zones. Tha exei n'asxolithei me tis plummires sto kato-kato.....

Sti nea Ellada zoume. Oi monoi pou pistevoun sti dunami kai ti thelisi kai tin enosi ton neo-ellinon pou kanoun thavmata mprosta sta duskola, einai oi idioi oi neoellines pou dimiourgoun aftes tis asximes katastaseis kai meta tis ksexnoun oso efkola lene kai ta megala logia, kai den kanoun tipota. Tipota gia to koino kalo diladi....

Kala krasia.

H

Εγώ πάντως ντρέπομαι να πάω στην πορεία σήμερα

2007-09-11T00:26:00.000+03:00

August 29, 2007 – Wednesday

Ego pantos ntrepomai na pao stin poreia simera

Ntrepomai na pao se mia poreia ntumeni mavra, gia tis purkagies, ti stigmi pou den exo kanei tpt gia na tis antimetopiso. Einai proklitika upokritiko na pigainei kapoios stin Athina se tetoies poreies, asfalis kai katopin eortis, kai ntumenos kompsa mesa sta mavra tou rouxa. Anti na kidevete ta dasi, parte enan kouva nero, i ena dentraki. H kathiste spiti sas. Giati tha sas vlepoun na "xaireste" stin plateia suntagmatos aftoi pou exasan spitia kai suggeneis kai oute na sas ftusoun de tha katsoun..... Tis apopseis mou genika tis exo sta blog mou, kai den kathomai na epanallamvanomai. Alla oi idioi pou ftaite gia tis foties - nai, ki eseis exete valei to xeraki sas - trexete kai stis katopin eortis poreies gia na isuxasete tis suneidiseis sas. Etsi, na sas deiksei kai i tv, na steilete filakia sti mama me ta 15'' diasimotitas. Tis pories pou pragmatika einai "epikindunes" kai me ousia, KANENA kanali den tis deixnei. Osos kosmos ki an mazeftei (nafplio).Mono mi fugete apo to Suntagma kai to exete gemisei skoupidakia parakalo... Valte ta xartakia apo tis tsixles stis tsepes, kai min petaksete feig volan.....

Ποιοι άφησαν την Ελλάδα να καεί;

2007-09-11T00:24:00.000+03:00

Aug 27, 2007 4:26 AM

Poioi afisan tin Ellada na kaei? Oloi tin afisame. Pires esu to lastixo na sviseis tpt? H pisteveis oti monoi oi purosvestes arkoun? Opos eipa kai sto proigoumeno bulletin, travate stis plateies me ta mavra, na isixasete tis suneidiseis sas. H Ellada egine staxti giati olo to xrono, ola ta xronia, den ti noiastike kaneis. Giati oloi petoun ta skoupidia stous dromous. Giati de theloun xorous ugeionomikis tafis skoupidion konta sta spitia tous kai ta petoun stous "katoterous" dimous. Giati anti na vazoun ta fantarakia na apopsilonoun ta dasi, ti vriskoun na ta vazoun na kanoun kapsonia. Giati petoun ta tsigara ekso apo ta parathura. Gia xilious duo logous. Ap'tous opoious, ki an thrino gi'afto pou ginetai, mporo na vgalo ton eafto mou ap'ekso, xoris na ntrepomai katholou, exontas ti suneidisi mou isixi, ki as ponaei i kardia mou. Kai gi'afto den exo skopo na pao na to paikso ki ego suneiditopoiimeni oikologos me olous tous upoloipous upokrites me ta mavra, tin tetarti....

Σχετικά με την Τετάρτη με τα μαύρα, μεθαύριο δλδ....

2007-09-11T00:23:00.000+03:00

Sxetika me tin Tetarti me ta mavra, methavrio dld....

Aug 27, 2007 3:17 AM

Sxetika me tin Tetarti, [...] an o kathenas epairne ta vouna anti na parei tis plateies, m'enan kouva nero, nomizo tha itan pio xrisimos, ap'to na valei mavra kai na vgei stin plateia na doun oi upoloipoi ti kalos anthropos pou einai kai poso noiazetai. Suggnomi, alla mou fainetai upokritiko emena. Tora, opoios pistevei stin energeia, as paei ki as tin enosei me tous upoloipous mpas kai svisoun oi foties kai ksanafutrosoun ta dentra. Mono pou i energeia tha prepei na einai thetiki, kai ta rouxa lefka, se afti tin periptosi.....

Etsi, na forame mavra kai na vgainoume stis plateies, na isixazoume tis suneidiseis mas....Giati tpt allo apo afto den einai dunaton na vgei, ek ton pragmaton, apo tetoies sugkentroseis.

Klassiko pia stin patrida mas. Kaneis de dra. Mono antidra katopin eortis gia to fainsthai. Kai pote ousiastika....Kali suneidisi!

Hellas is on fire

2007-09-11T00:20:00.000+03:00

August 25, 2007 – Saturday

Hellas is on fire

Anywhere you might turn your head, it's fire, everywhere. It's the image of hell, on earth. Everywhere. The whole country is getting burned. No matter where you are, there's fire. A huge, fast, all-devouring fire. And nothing that can be done against it. The whole country is on fire. Everything. All the forests, the mountains, the villages....Athens....everything, everywhere. I wonder if there'll be anything left to burn next year....Or anything left standing after this fall's floods....

It used to have beautiful forests. Smaller and bigger ones. Everywhere. It's just the foreigners who thought that Hellas was all about rocks and sea. Well, that what it's all about anymore.....

I love my country. And I mourn for it's torture this summer. For which nothing can be done, nothing, anymore. We only watch Hellas's forests die, suffering.

And along with them, people are dying, too many people. And properties are turning to ashes, and villages. And you don't know which to say is more important. Though, I say, the forests.

My heart aches as I see them being extinguished, one by one, so fast, so suddenly.

I love my country so much. And all I can do is watching the flames swallowing it....

Η εικονική πραγματικότητα των ελληνίδων goth του internet.... :p

2007-09-11T00:08:00.000+03:00

H eikoniki pragmatikotita ton ellinidon goth tou internet... :p

Aug 5, 2007 12:00 PM

Dustuxos omos gia tin elliniki pragmatikotita

to eidos emo-pitsiriki den pianei mia prosta sto eidos ellinida gothou....To ksanaviosa xthes, sto dark sun. Closing party vlepete, ki olos o "kalos" kai o "den ton exo ksanadei edomesa" kosmos itan ekei..

Yparxei, pou lete, afto to eidos. Tis ellinidas gothou. Pou exei sigoura logariasmo sto vampirefreaks.com, kai sunithos kai sto myspace. Kai pou dilonei modelo. Kala mexri edo? Kala. Pou einai 1 ki 1 milko, kai me mouri patsavoura einai kala? Na t'afiso? :p H paxouli. Pou omos stis epeksergasmenes mexri aidias fotografies tis fainetai sta oria tis anoreksias (alli diastrofi ton kairon).. Kai kato apo tous tonous makeup, kai tous xromatistous fakous epafis, ena prosopo zografisto (pou einai, stin kurioleksia :p). An ki exo kai kapoia up'opsin, modelo dilonei episis, pou o,ti kai na kanei, stin kaluteri periptosi prokalei gelotes, afou i moni periptosi na ti dei kapoios upoferta asximi einai na exei piei to miso magazi (pou servirei kai mpompes, na min ksexniomaste).

Einai polu dustuxis periptosi. AFti i katigoria koritsion, kai megaluteron koritsion. Pou exoun ethistei toso stis epeksergasmenes fotografies tous kai ton kosmo pou tis filoksenei, pou pistevo oti pia exei diastrevlothei kai gia tis idies i eikona pou exoun gia ton eafto tous. To eidolo tous den einai afto pou deixnei o kathreftis tous, alla afto pou vlepoun sto teliko proion meta ti fotografisi. Kai ftiaxnontai apo ta sxolia atomon pou den kseroun apo pou krataei i skoufia tous, mesa stis ilektronikes selides san ki aftin edo, exontas ksexasei pia ki oi idies pos einai i pragmatiki eikona tous.

Einai ontos dustuxis katigoria. Giati periferontai anamesa mas psonismena kai akatadekta mikroskopika i/kai stroumpoula troll me ufos xilion kardinalion. Kai opoios den exei kai tis duo eikones, ki ap'tous duo kosmous pou zoun, mono ta mallia tou mporei na travaei (san ton kollito mou xthes, pou parempiptontos tou ekana to TELEIO malli :p) vlepontas tes mprosta tou etsi.

Se osous fainetai aplos kakia, na po oti, dustuxos, einai kati polu parapano apo kati prosopiko pou tha mporousa na exo, kai parempiptontos DEN exo. Ginetai koinoniko fainomeno. Toulaxiston stin koinonia pou zo ego. Pou perilavmanei kai ta emo-pitsirikia, kai tis ellinides gothoudes, kai tis modeles tou diadiktuou genikotera. Pou gia na tis anagnoriso ekso prepei na tis do se parea ton 2 toulaxiston, oste na kano tis aparaitites sundeseis sto mualo mou, kai na katalikso st'oti aftes prepei na'nai. Ki an den einai sxizofreneia afto, tote ti einai? To na zeis se duo kosmous, kai na'xeis dialeksei afton pou dimiourgeis sto internet na ton zeis stin pragmatikotita, xoris na exeis pia sunaisthisi tis?

Ksefevgei apo to "koutsompolio" afto. Ksefevgei akoma ki apo tin plaka. Emena, pia, me provlimatizei. Einai ki i ilikia isos? De mporo na mi skeftomai se ti parakseno kosmo erxontai pleon ta paidia, kai den uparxei tipota pou na mporei kapoios na kanei gia na mi ginoun vlammena, an ksekinisoun na perpatoun afton to dromo...Ki afto to "vlammena" to egrapsa suneidita. Me tin teleios kanoniki tou ennoia....

Opote pia skeftomai afti tin omada atomon, mono "krima" mou erxetai pia sto mualo. Oute gia na kano sxetika xavale den exo ti diathesi, giati, pleon, den afora ena-duo varemmena atoma. Exei ginei kinima....

Nai, se duskolous kairous tha feroume ta paidia mas. Duskolous logo perivalontikis katastrofis, logo politikis katarefsis, logo polu sovaron allagon pou suntelountai TOSO grigora stis meres mas, pou aggizoun tin kathimerinotita mas polu perissotero ap'oso tha thelame na pistevoume. Pou pistevoume, akoma, oti akoma de mas aggizoun. Opote nai, einai asteio na leo oti ta parapano einai enas akomi logos na xaraktirizo duskolous tous kairous pou tha feroume ta paidia mas. Ego ton vrisko sovaro. Giati ta parapano ta egrapsa sovara. Giati ena paidi me diastrevlomeni tin eikona gia tin prosopiki tou pragmatikotita, einai adunaton na mporei na exei genika sunaisthisi tis pragmatikotitas, oste na antepekselthei kai sta polu pio sovara provlimata pou tha to perimenoun n'antimetopisei.

Kai de tha rikso to ftaiksimo sto internet. Einai san na kaio protoporous tis skepsis stin pura. To internet einai ena thavmasio meso. Kai to aftokinito einai ena thavmasio meso vevaia, alla den to dinoume se 5xrona kai 15xrona na to odigoun. Ta vazoume mesa, eksoikeionontai, alla den kratoun to timoni. Mono pou oi goneis einai "computer illiterate", me o,ti afto sunepagetai. Kai polu apasxolimenoi, pragmatika apasxolimenoi, oxi eironika, gia na provlimatistoun gia ena meson pou krataei kai ta paidia tous apasxolimena, kai sto spiti, kai isixa. Pistevoun....

Kai ksekinontas apo tis xthesines psonitses pavla troll pavla modela, pou kateliksa. Kai den kateliksa. Einai perissotero san eisagogi gia vivlio, megalo. Pou de tha grapso simera to proi. Kai pou ksero oti tha provlimatisei mono osous idi exoun provlimatistei/provlimatizontai sxetika. Eniosa omos tin anagi na to vgalo pros ta ekso. Kai etsi ekana. Dioti mou parexei kai afti ti dunatotita, to internet.

Τα "dark club" της Αθήνας....... :p

2007-09-11T00:07:00.000+03:00

Ta "dark" club tis Athinas.....:p

Aug 5, 2007 12:49 AM

Ante na'rthei
o kollitos mou apo edo, na tou ftiakso ta mallia, na ntutho ki ego, na perasei etsi kamia ora, na pame kai sto dark sun tou pio karmiri club-owner ever :p

Ma, paizei na einai to monadiko meros ston kosmo, opou ektos apo ta pota pou einai mpompa, mexri kai to RED BULL to serviroun se potiri gemato pagakia kai sou vazoun to MISO koutaki!!!!! Dld eleos.... Gia na mi miliso gia ekeini tin eisodo. Mexri kai sta akrivotera kai pio kurile club tous thamones tous pernoun eniote kai etsi. Mipos tha xasei ta lefta tou? Afou to poto to pinoume outos i allos. Alla min tuxon kai xathei miso evro..... Tora tha mou peite giati pigaino..Em, mipos uparxei ki allo tetoio meros? H enallaktiki (pou ekleise gia kalokairi) einai to underworld sto opoio mazevontai ola ta emo-pitsirikia na deiksoun ta kainouria tous fovera rouxa, kai na mostraroun to kainourio o-i-zoi-mou-exei-ferthei-toso-sklira(pou de mou edosan lefta na ksaso ta mallia sto kommotirio)-kai-kaneis-de-mporei-na-me-niosei(ektos ki an foraei polu eye-liner) ufaki tous, "xorevontas" me ligo pio "tsantismeno" (an ki enas true emo pote den tsantizetai, mono klaiei) ufos ta klassika vimata pou kaname otan imastan 5 xronon sto nipiagogeio upo tous ixous tou ska-sou sou :p

Ouf, ante na perasei i 1, na emfanistei ki aftos o anthropos, pou apo tote pou episkefthike to patriarxeio mou egine xristianos!

Kai to epomeno Savvato leo na kanoniso vradia se strip-club, etsi n'anapsoun ta aimata ;)p